Ter uitvoering van de tussenuitspraak (13/476 MAW-T) heeft de minister een nieuw besluit. Daarbij is…

1.2. Appellant heeft zich op het standpunt gesteld dat geen sprake is van een uitzondering op de hoofdregel dat aanspraak bestaat op verblijfskosten. De Fontys Hogeschool waar appellant zijn opleiding volgt, behoort niet tot de door de overheid gesubsidieerde hogescholen. Appellant verwijst daarvoor naar een bijlage bij de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek.

1.3. De minister heeft zich in zijn reactie op het standpunt gesteld dat geen recht bestaat op een vergoeding van de verblijfskosten. De bijlage bij de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek is niet aangepast aan de huidige stand van zaken. De opleiding wordt wel degelijk door de overheid bekostigd. Reeds hierom komt appellante niet in aanmerking voor een vergoeding van de verblijfskosten.

1.4. Op grond van artikel 13, tweede lid, van het Besluit dienstreizen defensie (Bdd) bestaat geen aanspraak op vergoeding van kosten voor het gebruik van maaltijden of logies indien de dienstreiziger in de gelegenheid is om op de plaats van bestemming van de dienstreis gebruik te maken van maaltijden of logies van overheidswege of vanwege een buitenlandse mogendheid, een buitenlandse krijgsmacht of een internationale organisatie en daar geen gebruik van maakt.

1.5. De Raad leidt uit de nota van toelichting (Stb. 1996, 192) af dat deze bepaling tot doel heeft de vergoeding van de verblijfskosten te beperken in situaties waarin voor de dienstreiziger een reële mogelijkheid bestaat om gebruik te maken van maaltijden of logies van overheidswege. Dit betekent dat voor een aanspraak op vergoeding van kosten van maaltijden doorslaggevend is of die maaltijden van overheidswege worden verstrekt. De minister heeft dan ook ten onrechte het standpunt ingenomen dat reeds uit het feit dat de opleiding van overheidswege wordt bekostigd volgt dat appellant geen aanspraak heeft op vergoeding. Geen aanspraak bestaat pas, indien de maaltijden van overheidswege worden verstrekt.

Het voorgaande betekent dat het besluit van 14 november 2013 niet in stand kan blijven. De Raad is van oordeel dat de minister niet op goede gronden heeft bepaald dat appellant geen aanspraak heeft op vergoeding van maaltijden en zal op dit punt zelf in de zaak voorzien.

Wat in de tussenuitspraak en in deze uitspraak is overwogen leidt tot de hieronder vermelde beslissing.

Aanleiding bestaat om de minister te veroordelen in de proceskosten van appellant. Deze kosten worden begroot op € 487,- in bezwaar, € 974,- in beroep en € 1.217,50 in hoger beroep voor verleende rechtsbijstand.

bepaald dat appellant geen aanspraak heeft op vergoeding van maaltijden en vernietigt dit

besluit op dit onderdeel;

overheidswege worden verstrekt en dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde

deel van het besluit van 14 november 2013;

Deze uitspraak is gedaan door J.Th. Wolleswinkel als voorzitter en C.H. Bangma en

B. Barentsen als leden, in tegenwoordigheid van S.K. Dekker als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 1 mei 2014.

(getekend) J.Th. Wolleswinkel

(getekend) S.K. Dekker