Ontslag wegens wangedrag. Appellant is ontslagen wegens het in bezit hebben van meer dan de…

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

24/98 WAD en 24/1122 WAD

Uitspraak op de hoger beroepen tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 4 december 2023, 23/2851 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

de Staatssecretaris van Defensie (staatssecretaris)

Datum uitspraak: 4 maart 2026

Appellant is ontslagen wegens wangedrag. Appellant wordt verweten dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan het in bezit hebben van meer dan een gebruikershoeveelheid softdrugs. De Raad oordeelt dat het ontslag in stand kan blijven en dat de rechtbank ten onrechte een motiveringsgebrek heeft vastgesteld.

Namens appellant heeft mr. M.P.K. Ruperti, advocaat, hoger beroep ingesteld.

De staatssecretaris heeft incidenteel hoger beroep ingesteld.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 21 januari 2026. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Ruperti. De staatssecretaris heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. P.M. Van der Weijden.

1. Bij de beoordeling van de hoger beroepen zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

Appellant was sinds [datum 1] 2012 aangesteld als militair bij het beroepspersoneel van de Koninklijke Marine, laatstelijk als marinier der eerste klasse.

Op [datum 2] 2020 is appellant door de politie aangehouden in verband met het in bezit hebben van meer dan de gebruikershoeveelheid softdrugs.

Nadat de staatssecretaris zijn voornemen daartoe bekend heeft gemaakt en appellant hierop zijn zienswijze heeft gegeven, heeft de staatssecretaris met het besluit van 3 februari 2021 aan appellant met ingang van 15 februari 2021 ontslag verleend wegens wangedrag op grond van artikel 39, tweede lid, aanhef en onder l, van het AMAR. Appellant is verweten dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan het in bezit hebben van meer dan de gebruikershoeveelheid softdrugs. Dat is in strijd met het drugsbeleid van Defensie (drugsbeleid).

Op 3 november 2021 heeft de militaire politierechter (politierechter) wettig en overtuigend bewezen geacht dat appellant op [datum 2] 2020 ongeveer 100 gram softdrugs in zijn bezit had en is appellant een straf opgelegd van een geldboete ten bedrage van € 200,-. Het hoger beroep tegen dit vonnis is niet-ontvankelijk verklaard.

Met een besluit van 8 maart 2023 (bestreden besluit) heeft de staatssecretaris het bezwaar van appellant tegen het besluit van 3 februari 2021 ongegrond verklaard.

3. De Raad beoordeelt of het oordeel van de rechtbank over het besluit tot ontslag wegens wangedrag juist is aan de hand van de argumenten die partijen in de hoger beroepen hebben aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep van appellant niet slaagt en dat het incidenteel hoger beroep van de staatssecretaris wel slaagt.

Hoger beroep van appellant

Appellant heeft aangevoerd dat het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter niet-ontvankelijk is verklaard door een procedurele fout van zijn toenmalige advocaat. Aan appellant is daardoor de kans ontnomen om in hoger beroep in de strafzaak zijn onschuld te bewijzen. Daarom moet volgens hem in deze zaak rekening worden gehouden met zijn argumenten die zien op de verweten gedraging.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Appellant is bij een in kracht van gewijsde gegaan vonnis door de politierechter schuldig verklaard aan het in bezit hebben van een meer dan de gebruikershoeveelheid softdrugs. Op grond van artikel 8 van de WAD geldt dat vonnis ook in deze zaak als bewijs van dat feit. Wat appellant daartegen heeft aangevoerd, maakt dit niet anders. Het handelen of nalaten van een advocaat komt voor rekening en risico van de betrokkene. Dat geldt ook indien deze, zoals door appellant is betoogd, een fout heeft gemaakt.

Appellant heeft door het in het bezit hebben van meer dan de gebruikershoeveelheid softdrugs in strijd gehandeld met het drugsbeleid. De staatssecretaris heeft dit terecht aangemerkt als wangedrag in de zin van artikel 39, tweede lid, aanhef en onder l, van het AMAR. Niet gebleken is van omstandigheden als gevolg waarvan het wangedrag appellant niet is toe te rekenen.

Het ontslag is in overeenstemming met dit drugsbeleid. Dit beleid komt voort uit de noodzaak van Defensie om hoge eisen te stellen aan haar militairen. Gelet hierop geeft wat door appellant is aangevoerd over zijn goede staat van dienst en zijn (financiële) situatie, geen reden om het ontslag onevenredig te achten aan het gepleegde wangedrag. Het belang van de staatssecretaris weegt zwaarder dan het persoonlijk belang van appellant.

De staatssecretaris betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het bestreden besluit onvoldoende is gemotiveerd. Daartoe is aangevoerd dat er geen aanleiding bestond in het bestreden besluit te motiveren waarom het ontslag niet onevenredig was aan het verweten wangedrag, omdat dit al in het besluit van 3 februari 2021 was gemotiveerd en daartegen geen gronden in bezwaar zijn aangevoerd.

Dit betoog slaagt. Uit artikel 7:11 van de Awb volgt dat de staatssecretaris bij de beslissing op bezwaar gehouden is tot een volledige heroverweging van het primaire besluit op grondslag van het daartegen gemaakte bezwaar. Nu in bezwaar geen gronden zijn gericht tegen de motivering van de evenredigheid van het ontslag, hoefde de staatssecretaris dit niet nogmaals te motiveren in het bestreden besluit.

Het incidenteel hoger beroep slaagt.

De Centrale Raad van Beroep

Deze uitspraak is gedaan door L.M. Tobé als voorzitter en K.H. Sanders en B. Serno als leden, in tegenwoordigheid van H. de Brabander als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 4 maart 2026.

Artikel 8 Wet ambtenaren defensie luidt:

Een uitspraak van den strafrechter, in kracht van gewijsde gegaan, of ingevolge de Wet militair tuchtrecht in beroep gewezen, waarbij de militaire ambtenaar aan eenig feit is schuldig verklaard, geldt in een militaire ambtenarenzaak als bewijs van dat feit.

Artikel 39, aanhef en onder het tweede lid, onder l, van het Algemeen militair ambtenarenreglement luidt:

Aan de militair kan verder uitsluitend ontslag worden verleend wegens wangedrag in de dienst, dan wel buiten de dienst voor zover dit gedrag schadelijk is of kan zijn voor zijn dienstvervulling of niet in overeenstemming is met het aanzien van zijn ambt.

Artikel 7:11, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht luidt:

Indien het bezwaar ontvankelijk is, vindt op grondslag daarvan een heroverweging van het bestreden besluit plaats.