Intrekking en terugvordering bijstand. Schending van de inlichtingenverplichting.

Met een besluit van 31 mei 2011, na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 29 september 2011 (intrekkingsbesluit), heeft het college de aan appellant op grond van de Wet werk en bijstand (WWB) verleende bijstand met ingang van 18 januari 2010 ingetrokken. Hieraan is ten grondslag gelegd dat appellant de op hem rustende inlichtingenverplichting heeft geschonden door geen melding te maken van stortingen op zijn bankrekening en andere ontvangen geldbedragen. Omdat de herkomst van die stortingen en bedragen onduidelijk is gebleven, kan als gevolg van die schending niet worden vastgesteld of recht op bijstand bestaat. Tegen het intrekkingsbesluit is geen beroep ingesteld.

Bij besluit van 16 augustus 2011 heeft het college de over de periode van 18 januari 2010 tot en met 30 april 2011 gemaakte kosten van bijstand van appellant teruggevorderd tot een bedrag van in totaal € 15.519,58.

Bij besluit van 12 december 2011 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar tegen het besluit van 16 augustus 2011 ongegrond verklaard.

Appellant heeft in hoger beroep gemotiveerd uiteengezet dat hij van mening is dat het college voorafgaand aan het intrekkingsbesluit een onjuiste beoordeling heeft gemaakt ten aanzien van de vraag of het recht op bijstand kan worden vastgesteld. Hij heeft als beroepsgrond tegen het bestreden besluit uitsluitend aangevoerd dat de terugvordering niet houdbaar is en moet worden vernietigd omdat het intrekkingsbesluit niet deugt.

De Raad stelt voorop dat het intrekkingsbesluit in rechte onaantastbaar is en in dit geding niet ter beoordeling staat. Gelet hierop slaagt de aangevoerde beroepsgrond niet.

De rechtbank heeft met juistheid geoordeeld dat het college bevoegd was de over de periode van 18 januari 2010 tot en met 30 april 2011 gemaakte kosten van bijstand van appellant terug te vorderen en dat het college in overeenstemming met zijn beleid van die bevoegdheid gebruik heeft gemaakt. Niet is gesteld of gebleken dat in het geval van appellant sprake is van dringende redenen op grond waarvan overeenkomstig dat beleid van terugvordering moet worden afgezien. Evenmin is gesteld of gebleken dat de hoogte van het teruggevorderde bedrag onjuist is berekend.

Uit 4.1 tot en met 4.3 vloeit voort dat het hoger beroep niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.