Geen recht op een uitkering op grond van de Wet WIA omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt was…

Bij besluit van 20 december 2011 heeft het Uwv vastgesteld dat voor appellante met ingang van 20 februari 2012 geen recht is ontstaan op een uitkering op grond van de Wet Werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt was.

Bij besluit van 7 juni 2012 heeft het Uwv het door appellante gemaakte bezwaar tegen het besluit van 20 december 2011 ongegrond verklaard.

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het door appellante ingestelde beroep ongegrond verklaard. Hiertoe heeft zij overwogen dat niet is gebleken van een onzorgvuldig onderzoek door de verzekeringsarts bezwaar en beroep. Deze heeft, op basis van de beschikbare medische informatie, tot een gefundeerde beoordeling kunnen komen. De rechtbank heeft geen grond gezien voor het oordeel dat onvoldoende rekening is gehouden met de psychische en fysieke klachten van appellante, gelet op de bevindingen en conclusies in de rapporten van de verzekeringsarts bezwaar en beroep en de informatie van I-psy van

23 januari 2013. Om die reden heeft de rechtbank geen aanleiding gezien om een deskundige te benoemen.

3. In hoger beroep heeft appellante aangevoerd dat het onderzoek van de verzekeringsarts bezwaar en beroep onzorgvuldig is geweest omdat hij ten onrechte nader onderzoek naar de samenhang van de door appellante gerapporteerde klachten, de informatie van I-psy en de huisarts achterwege heeft gelaten. Verder heeft zij aangevoerd dat haar medische beperkingen zijn onderschat.

4. De Raad komt tot het volgende oordeel.

Tijdens de beroepsprocedure heeft appellante een schrijven van I-psy van 23 januari 2013 ingebracht. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft dit stuk beoordeeld en is bij rapport van 7 februari 2013 op overtuigende wijze tot de conclusie gekomen dat het schrijven geen nieuwe medische feiten bevat. Met de gestelde diagnoses van matige depressie en angststoornis niet anderszins omschreven had de verzekeringsarts bezwaar en beroep immers al rekening gehouden bij de, door hem op 29 mei 2012 aangepaste, Functionele Mogelijkhedenlijst. Terecht heeft de rechtbank dan ook geen grond voor twijfel aan de juistheid van de medische beoordeling gezien voor zover het betreft de psychische klachten van appellante. Met de lichamelijke klachten van appellante wat betreft de knieën en handen heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep rekening gehouden, voor zover na lichamelijk onderzoek door de verzekeringsarts was gebleken van beperkingen voor arbeid. Afdoende is gemotiveerd door de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat voor meer beperkingen geen medische onderbouwing was. Terecht heeft de rechtbank dan ook geen aanleiding gezien voor inschakeling van een deskundige. Nu appellante in hoger beroep geen nadere medische stukken heeft ingediend die twijfel oproepen aan de juistheid van de medische beoordeling is er voor inschakeling van een medische deskundige in hoger beroep evenmin aanleiding. De Raad wijst het verzoek hiertoe van appellante dan ook af.

Met juistheid heeft de rechtbank overwogen dat afdoende is gemotiveerd dat de voorgehouden functies geschikt zijn te achten voor appellante.

5. Gelet op hetgeen is overwogen onder 4.1 tot en met 4.3 slaagt het hoger beroep niet.

6. Voor een proceskostenveroordeling is geen aanleiding.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door R.E. Bakker, in tegenwoordigheid van G.J. van Gendt als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 22 mei 2015.

(getekend) R.E. Bakker

(getekend) G.J. van Gendt