Uitnodiging voor de hoorzitting in bezwaar te laat verstuurd. Dit gebrek kan met toepassing van artikel 6:22…

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 18 september 2025, 24/8171 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam (college)

Datum uitspraak: 15 oktober 2026

De Raad oordeelt dat de uitnodiging voor de hoorzitting te laat aan appellante is verstuurd. Dat leidt evenwel niet tot een vernietiging van het bestreden besluit, omdat appellante niet door dit gebrek is benadeeld. Verder oordeelt de Raad dat de rechtbank terecht heeft geoordeeld dat het college geen dwangsommen is verschuldigd. Tot slot is niet meer in geschil dat appellante geen recht heeft op een vergoeding van de proceskosten.

Namens appellante heeft [gemachtigde] hoger beroep ingesteld. Het college heeft een verweerschrift ingediend.

De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.

De Raad heeft de zaak, via videobellen, behandeld op een zitting van 10 september 2026. Voor appellante is [gemachtigde] verschenen. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L. van den Buijs.

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

Bij besluit van 25 maart 2024 heeft het college aan appellante maatwerkvoorzieningen op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015) verstrekt, bestaande uit huishoudelijke ondersteuning in de vorm van zorg in natura en dagbesteding, inclusief vervoer, voor de periode van 25 maart 2024 tot en met 23 maart 2025. Appellante heeft bezwaar gemaakt tegen dat besluit.

Bij brief van 30 juli 2024, door het college ontvangen op 1 augustus 2024, heeft appellante het college in gebreke gesteld, omdat nog geen beslissing op het bezwaar was genomen.

Met het besluit van 13 augustus 2024 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar van appellante tegen het besluit van 25 maart 2024 gegrond verklaard en is aan appellante huishoudelijke ondersteuning met een omvang van in totaal 3 uur en 14 minuten per week en dagbesteding 5 tot 6 dagdelen per week, inclusief vervoer, verstrekt. Het verzoek om vergoeding van de kosten in bezwaar heeft het college afgewezen omdat geen sprake is beroepsmatig verleende rechtsbijstand als bedoeld in het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb).

Bij besluit van 20 augustus 2024 heeft het college naar aanleiding van de ingebrekestelling van 30 juli 2024 aan appellante bericht dat aan haar geen dwangsom is verschuldigd, omdat het bestreden besluit is genomen binnen twee weken na ontvangst van deze ingebrekestelling op 1 augustus 2024.

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. De rechtbank heeft overwogen dat de beroepsgrond dat appellante in bezwaar niet is gehoord, niet slaagt. Appellante is uitgenodigd voor een telefonische hoorzitting en gezien de omstandigheden van dit geval acht de rechtbank een termijn van zes dagen waarbinnen de hoorzitting zou plaatsvinden na deze uitnodiging, niet onredelijk. De rechtbank heeft verder appellante niet gevolgd in haar stelling dat het besluit van 25 maart 2024 een herziening is van een besluit van 19 februari 2024. Daartoe is overwogen dat het besluit van 25 maart 2024 is gevolgd op een melding van 4 maart 2024, waarna een huisbezoek heeft plaatsgevonden op 11 maart 2024 en een ondersteuningsverslag op 20 maart 2024 door de gemachtigde van appellante voor gezien is ondertekend. Los van het feit dat er geen ingebrekestelling is voor deze aanvraag is een dwangsom niet aan de orde omdat tijdig is beslist op de aanvraag. Voor zover appellante heeft gesteld dat in het bestreden besluit niet is beslist over de verschuldigdheid van een dwangsom voor het niet tijdig beslissen op het bezwaar, heeft het college op 20 augustus 2024 daarover een besluit genomen. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien voor een dwangsom ter uitvoering van de aangevallen uitspraak. De rechtbank heeft tot slot overwogen dat het college terecht het verzoek om vergoeding van kosten in de bezwaarprocedure heeft afgewezen, omdat de door de gemachtigde verrichte werkzaamheden niet kunnen worden aangemerkt als door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand als bedoeld in het Bpb.

3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Wat zij daartegen heeft aangevoerd wordt hierna besproken.

4. De Raad beoordeelt de aangevallen uitspraak aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak met verbetering van gronden in stand blijft. Wel krijgt appellante haar griffierecht vergoed. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.

Horen in bezwaar

Anders dan de rechtbank acht de Raad de termijn van zes dagen tussen de uitnodiging voor de hoorzitting die bij brief van 6 augustus 2024 is verstuurd en de datum van de telefonische hoorzitting op 12 augustus 2024, te kort. Al vaker heeft de Raad geoordeeld dat, hoewel in de Algemene wet bestuursrecht (Awb) geen termijn is genoemd voor het uitnodigen voor de hoorzitting, uit het bepaalde in artikel 7:4, eerste lid, van de Awb – waarin is geregeld dat belanghebbenden tot tien dagen voor het horen nadere stukken kunnen indienen – volgt dat deze termijn in elk geval langer dan tien dagen moet zijn. Vaststaat dat het college in dit geval niet aan deze termijn heeft voldaan. Gelet hierop moet worden geoordeeld dat het college bij de uitnodiging voor de hoorzitting in strijd met artikel 7:2 van de Awb een te korte termijn in acht heeft genomen.

De Raad ziet hierin geen aanleiding om de aangevallen uitspraak en het bestreden besluit te vernietigen. Het gebrek kan met toepassing van artikel 6:22 van de Awb worden gepasseerd, nu aannemelijk is dat appellante daardoor niet is benadeeld. In beroep en hoger beroep heeft appellante voldoende gelegenheid gehad om haar standpunten naar voren te brengen.

De grond van appellante waarin zij stelt dat de omvang van de huishoudelijke hulp van een uur per week niet voldoende is, ziet niet op de thans in geding zijnde verstrekking van huishoudelijke hulp met een omvang van 3 uur en 14 minuten per week. Deze grond slaagt daarom niet.

De gronden van appellante waarin zij stelt dat het college haar dwangsommen is verschuldigd, vormen een herhaling van hetgeen bij de rechtbank is aangevoerd. De Raad volgt de rechtbank in zijn oordeel hierover en verwijst naar de overwegingen waarop dat oordeel berust. De Raad voegt daaraan het volgende toe. Appellante heeft gesteld dat het bestreden besluit niet binnen twee weken na de ingebrekestelling van 30 juli 2024 aan haar is verstuurd, omdat zij dat besluit pas op 23 augustus 2024 heeft ontvangen. Ter onderbouwing daarvan heeft zij verwezen naar de gegevens van een track and trace code van Post NL. Het college heeft evenwel onweersproken gesteld dat die track and trace code niet behoort bij de verzending van het bestreden besluit, maar bij die van het besluit van 20 augustus 2024. Het college heeft verder voldoende aannemelijk gemaakt dat het bestreden besluit tijdig aan appellante aangetekend is verzonden. Het college is dan ook in zoverre geen dwangsom verschuldigd. De Raad ziet verder, evenals de rechtbank, ook geen aanleiding voor het verbeuren van een dwangsom ter uitvoering van deze uitspraak, zoals door appellante is verzocht.

Uit het verhandelde ter zitting is gebleken dat tussen partijen niet meer in geschil is dat appellante niet in aanmerking komt voor een vergoeding van de kosten van rechtsbijstand in bezwaar. Wat appellante overigens in dit verband nog heeft aangevoerd, behoeft daarom geen bespreking. Het verzoek van de gemachtigde om de parkeerkosten in beroep te vergoeden, wordt afgewezen omdat dat geen proceskosten zijn als bedoeld in het Bpb.

Uit 4.1 tot en met 4.5 volgt dat het hoger beroep van appellante niet slaagt. De aangevallen uitspraak zal daarom worden bevestigd, met verbetering van gronden, omdat de rechtbank geen toepassing heeft gegeven aan artikel 6:22 van de Awb. Dit betekent dat het bestreden besluit in stand blijft en het college geen dwangsommen is verschuldigd.

De Centrale Raad van Beroep

Deze uitspraak is gedaan door B. Serno in tegenwoordigheid van F.M. Gerritsen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 15 oktober 2026.

(getekend) F.M. Gerritsen

Algemene wet bestuursrecht

Artikel 4:17

a. het bestuursorgaan onredelijk laat in gebreke is gesteld,

b. de aanvrager geen belanghebbende is, of

c. de aanvraag kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond is.

Artikel 7:2

Artikel 7:4

Artikel 1

Een veroordeling in de kosten als bedoeld in artikel 8:75 onderscheidenlijk een vergoeding van de kosten als bedoeld in artikel 7:15, tweede lid, of 7:28, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht kan uitsluitend betrekking hebben op: