Hoger beroep slaagt. De rechtbank heeft bij de proceskostenveroordeling ten onrechte geen vergoeding…

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

23/3425 WSF

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 3 november 2023, 23/237 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (Italië) (appellant)

de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (minister)

Datum uitspraak: 19 februari 2026

SAMENVATTING

De rechtbank heeft ten onrechte nagelaten om bij de proceskostenveroordeling een extra punt met een wegingsfactor 0,5 in aanmerking te nemen voor het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit.

Namens appellant heeft mr. P.S. Folsche, advocaat, hoger beroep ingesteld. De minister heeft een verweerschrift ingediend.

Appellant heeft een nader stuk overgelegd.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 8 januari 2026. Appellant is niet verschenen. Namens de minister heeft mr. G.J.M. Naber via beeldbellen aan de zitting deelgenomen.

Appellant heeft de Poolse nationaliteit. Hij heeft op 8 april 2022 studiefinanciering op grond van de Wet studiefinanciering 2000 aangevraagd. De aanvraag betreft een aanvullende beurs met ingang van 1 februari 2022 en een reisvoorziening met ingang van 1 mei 2022.

Met een besluit van 3 juni 2022 heeft de minister de aanvraag voor een aanvullende beurs voor de periode februari 2022 tot en met december 2022 afgewezen. De aanvraag voor een reisvoorziening is voor de periode mei 2022 tot en met december 2022 afgewezen.

Appellant heeft op 24 juni 2022 bezwaar gemaakt tegen het besluit van 3 juni 2022.

Op 2 november 2022 heeft appellant aan de minister bericht dat de termijn voor het nemen van een beslissing op het bezwaar is verstreken en dat hij binnen twee weken een beslissing wenst te ontvangen.

Met een besluit van 30 december 2022 heeft de minister aan appellant een (maximale) dwangsom toegekend wegens het niet tijdig beslissen op het bezwaar.

Appellant heeft op 9 januari 2023 beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een beslissing op bezwaar.

Met een besluit van 3 februari 2023 (bestreden besluit) heeft de minister het bezwaar tegen het besluit van 3 juni 2022 ongegrond verklaard.

Appellant heeft zijn beroep na het nemen van het bestreden besluit gehandhaafd.

Appellant heeft in hoger beroep aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte heeft nagelaten om, naast de proceskostenvergoeding die is toegekend voor het inhoudelijke beroep, een 0,5 punt proceskostenvergoeding toe te kennen in verband met het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit.

De minister heeft te kennen gegeven dat hij zich refereert aan het oordeel van de Raad over de geclaimde proceskostenvergoeding.

Vastgesteld wordt dat het hoger beroep beperkt is tot (de hoogte van) de door de rechtbank toegekende proceskostenvergoeding.

Het indienen van een beroepschrift tegen het niet tijdig nemen van een besluit vormt een afzonderlijke proceshandeling waarvoor een punt moet worden toegekend indien terecht beroep is ingesteld tegen het niet tijdig beslissen. Hierbij geldt een wegingsfactor 0,5. Dit betekent dat de rechtbank bij de proceskostenveroordeling heeft verzuimd een extra punt met een wegingsfactor 0,5 in aanmerking te nemen.

Uit 4.2 volgt dat het hoger beroep slaagt. De aangevallen uitspraak moet worden vernietigd, voor zover daarin bij de proceskostenveroordeling niet ook een vergoeding is toegekend voor het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit.

De Centrale Raad van Beroep

Deze uitspraak is gedaan door E.E.V. Lenos, in tegenwoordigheid van S. Ploum als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 19 februari 2026.

(getekend) E.E.V. Lenos

(getekend) S. Ploum