Socialezekerheidsrecht

De Raad wijst het verzoek om vergoeding van de schade wegens overschrijding van de redelijke termijn af. De…

Centrale Raad van Beroep, 12 november 2026

Zaakgegevens

Op 12 november 2026 heeft de Centrale Raad van Beroep uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.

Instantie
Centrale Raad van Beroep
Datum uitspraak
12 november 2026
Datum publicatie
13 november 2026
Zaaknummer
25/693 WIA
Procedure
Schadevergoedingsuitspraak
ECLI
ECLI:NL:CRVB:2026:1503
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

De Raad wijst het verzoek om vergoeding van de schade wegens overschrijding van de redelijke termijn af. De rechtbank al heeft vastgesteld dat de redelijke termijn van in totaal van twee jaar – voor de bezwaarfase én de rechterlijke fase – is overschreden en heeft de Staat al veroordeeld tot betaling van een bedrag.

Uitspraak

25/693 WIA

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak als bedoeld in de artikelen 8:88 en 8:108 van de Algemene wet bestuursrecht op het verzoek om veroordeling van schade

Partijen:

[verzoeker] te [woonplaats] (Spanje) (verzoeker)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

de Staat der Nederlanden (Staat) (minister van Justitie en Veiligheid)

Datum uitspraak: 12 november 2026

PROCESVERLOOP

Namens verzoeker heeft mr. J.J. Brosius, advocaat, hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 20 februari 2025, 22/2315.

Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.

Partijen hebben stukken ingestuurd.

Bij brief van 16 maart 2026 heeft het Uwv aan verzoeker meegedeeld dat zijn WIAuitkering ongewijzigd wordt vastgesteld naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 100%.

Op 22 april 2026 heeft verzoeker het hoger beroep ingetrokken en aan de Raad meegedeeld dat partijen afspraken hebben gemaakt over vergoeding van de proceskosten en het griffierecht. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding in verband met de overschrijding van de redelijke termijn. Naar aanleiding van dit verzoek heeft de Raad de Staat als partij aangemerkt.

De Raad heeft partijen laten weten dat hij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of zij het daarmee eens zijn. Partijen hebben daarna niet om een zitting gevraagd. Daarom heeft de Raad de zaak niet op een zitting behandeld en het onderzoek gesloten.

OVERWEGINGEN

Verzoeker heeft verzocht om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn, bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden omdat de procedure in drie instanties langer dan vier jaar heeft geduurd. Ook in de procedure bij de rechtbank heeft hij een zodanig verzoek gedaan. Dit verzoek betrof blijkens die uitspraak zowel de bezwaarfase als de rechterlijke fase (bij de rechtbank). De rechtbank heeft vastgesteld dat de redelijke termijn van in totaal van twee jaar – voor de bezwaarfase én de rechterlijke fase – is overschreden met in totaal 26 maanden en heeft vastgesteld dat verzoeker recht heeft op een schadevergoeding van in totaal € 2.500,-. Daarvan is € 865,38 (9/26) voor rekening gekomen van het Uwv en de rest, zijnde € 1.634,62, ten laste van de Staat.

De redelijke termijn is voor een procedure in drie instanties in zaken zoals deze in beginsel niet overschreden als die procedure in haar geheel niet langer dan vier jaar heeft geduurd. De behandeling van het bezwaar mag ten hoogste een half jaar, de behandeling van het beroep ten hoogste anderhalf jaar en de behandeling van het hoger beroep ten hoogste twee jaar duren, terwijl doorgaans geen sprake is van een te lange behandelingsduur in de rechterlijke fase in haar geheel als deze niet meer dan drie en een half jaar heeft geduurd. De omstandigheden van het geval kunnen aanleiding geven een langere behandelingsduur te rechtvaardigen. Verder is in beginsel een vergoeding van immateriële schade gepast van € 500,- per half jaar of een gedeelte daarvan, waarmee de redelijke termijn in de procedure als geheel is overschreden.

Zoals vermeld, is het Uwv met de brief van 16 maart 2026 waarin het Uwv aan verzoeker heeft meegedeeld dat zijn uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen ongewijzigd wordt vastgesteld naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 100%, geheel tegemoetgekomen aan de bezwaren van verzoeker en heeft hij gekregen waar hij om had verzocht. In eerdere rechtspraak is tot uitdrukking gebracht dat de redelijke termijn bij een tegemoetkomend besluit eindigt op het moment waarop het tegemoetkomend besluit is bekendgemaakt, ook als daarna geen intrekking van het hoger beroep plaatsvindt. In lijn met deze rechtspraak is de Raad van oordeel dat in dit geval de redelijke termijn op 16 maart 2026 is geëindigd, omdat vaststaat dat het Uwv toen aan verzoeker heeft toegekend waar hij om had verzocht. Aangenomen mag dan worden dat verzoeker vanaf dat moment geen spanning en frustratie meer heeft ondervonden als gevolg van de duur van de procedure.

Voor het voorliggende geval betekent dit het volgende. Vanaf de ontvangst door het Uwv op 6 november 2020 van het bezwaarschrift van de ex-werkgever tegen het besluit van 20 oktober 2020 tot 16 maart 2026 zijn vijf jaar en afgerond vijf maanden verstreken. De zaak zelf, die niet als complex is aan te merken, noch de opstelling van verzoeker, geeft aanleiding voor het oordeel dat in dit geval de totale lengte van de procedure meer dan vier jaar mag bedragen. De redelijke termijn is dus met een jaar en vijf maanden overschreden. Dit leidt tot een schadevergoeding van in totaal € 1.500,-. Nu de rechtbank de Staat al heeft veroordeeld tot betaling van (meer dan) dit bedrag, zal de Raad het verzoek om veroordeling tot vergoeding van schade daarom afwijzen.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek van betrokkene om veroordeling tot vergoeding van schade af.

Deze uitspraak is gedaan door F.M. Rijnbeek, in tegenwoordigheid van M.J.D. van Haren als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 12 november 2026.

(getekend) F.M. Rijnbeek

(getekend) M.J.D. van Haren

Zie de uitspraak van de Raad van 26 januari 2009, ECLI:NL: CRVB:2009:BH1009. Zie de uitspraak van de Raad van 11 januari 2022, ECLI:NL: CRVB:2022:91.