Het geschil richt zich in de kern op de vraag of de SVB terecht het ongevallengeld van eiser heeft beëindigd…

in het geding tussen:

wonende te Curaçao,

eiser,

gemachtigde: mr. ir. I.F. Moeniralam,

en

verweerster,

gemachtigde: mr. N.S. Dare.

Partijen worden in deze uitspraak hierna eiser en de SVB genoemd.

Eiser heeft op 22 september 2025 de beroepen ingesteld en op 3 november 2025 aanvullende gronden ingediend. Op 9 maart 2026 heeft eiser nog een brief met bijlage opgestuurd.

Het beroep hiervoor genoemd onder ‘1.a.’ (CUR202600956) richtte zich aanvankelijk tegen het uitblijven van een beslissing van de SVB op het bezwaar van eiser tegen de beschikking waarbij het ongevallengeld is beëindigd. Op 13 november 2025 heeft de SVB alsnog op het bezwaar van eiser beslist. Op grond van artikel 9c van de Lar is het beroep mede gericht tegen deze beschikking op bezwaar.

De SVB heeft op 24 december 2025 met een verweerschrift op de beroepen gereageerd.

Het Gerecht heeft de beroepen op 18 maart 2026 op zitting behandeld. Eiser was aanwezig, bijgestaan door zijn gemachtigde. De SVB heeft zich laten vertegenwoordigen door SVB-arts [naam SVB-arts] en haar gemachtigde.

2. Het Gerecht beoordeelt de bestreden beschikkingen aan de hand van de beroepsgronden van eiser.

Het beroep tegen het uitblijven van een beslissing van de SVB op het bezwaar van eiser tegen de beschikking waarbij het ongevallengeld is beëindigd, is niet-ontvankelijk. De SVB heeft immers alsnog op het bezwaar beslist. Het geschil richt zich in de kern op de vraag of de SVB terecht het ongevallengeld van eiser heeft beëindigd (en omgezet in ziekengeld) vanwege het niet langer aanwezig zijn van een causaal verband tussen het bedrijfsongeval en de rugpijnklachten van eiser. Het Gerecht beantwoordt die vraag bevestigend. Dat betekent dat beide overige beroepen van eiser ongegrond zijn.

Het Gerecht legt hierna uit hoe hij tot dit oordeel is gekomen en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Het beroep van eiser tegen het uitblijven van een beslissing op zijn bezwaar heeft dus van rechtswege ook betrekking op de reële beslissing van de SVB van
13 november 2025.

Het beroep van eiser tegen het uitblijven van een beslissing op zijn bezwaar is niet-ontvankelijk. De SVB heeft immers beslist op dat verzoek.

Het Gerecht is van oordeel dat eiser het beroep tegen het uitblijven van een beslissing op zijn bezwaar terecht heeft ingesteld nu de SVB op dat moment nog niet had beslist op het bezwaar van eiser van 7 mei 2025. Daarmee is de wettelijke beslistermijn van vier maanden die volgt uit artikel 69, eerste lid, van de Lar overschreden. Van een verlenging van de beslistermijn is niet gebleken. Daarom ziet het Gerecht in die zaak aanleiding voor een veroordeling van de SVB in de door eiser gemaakte proceskosten en vergoeding van het door hem betaalde griffierecht.

Eiser heeft op 29 maart 2023 een bedrijfsongeval gehad, waarbij hij is gevallen op de laadruimte van een pick-up. Na het ongeval zijn rug(pijn)klachten bij eiser ontstaan. De SVB heeft in eerste instantie geen ongevallengeld aan eiser toegekend, maar op 11 juli 2024 alsnog besloten dat eiser recht heeft op ongevallengeld, nadat een getuige zich het ongeval weer kon herinneren.

Sinds het ongeval is eiser in 2023 en 2024 zowel in Curaçao als in Colombia medisch onderzocht en werden op een röntgenfoto en twee MRI’s geen afwijkingen geconstateerd. Eiser is in april 2025 weer naar Colombia gegaan voor een medisch onderzoek. Op een MRI van 13 april 2025 is een wervelkanaalstenose (vernauwing van het wervelkanaal) gezien.

Tijdens een spreekuur op 22 april 2025 is eiser geïnformeerd door de controlerend geneeskundige dat de bedrijfsongevalsclaim wordt omgezet in een ziektemelding. Volgens de controlerend geneeskundige kunnen de huidige rugklachten niet meer gerelateerd worden aan het ongeval, gezien de op de MRI van 13 april 2025 geconstateerde afwijking.

Bij beschikking van 7 mei 2025 heeft de SVB de bedrijfsongevalsclaim afgesloten per 10 april 2025, omdat de huidige medische klachten geen rechtstreeks verband meer hebben met het bedrijfsongeval. De casus van eiser is omgezet in een ziektemelding per 15 april 2025.

Eiser heeft direct op 7 mei 2025 -en aanvullend op 12 mei, 15 mei en 18 juni 2025- bezwaar gemaakt bij de SVB tegen de beëindiging van het ongevallengeld en de omzetting in een ziektemelding.

Bij beschikking van 13 augustus 2025 heeft de SVB beslist dat voor de nieuwe ziektemelding op grond van de MRI van 13 april 2025 een tegemoetkoming bestaande uit ziekengeld aan eiser wordt verstrekt met ingang van 22 april 2025 voor de duur van twee jaar.

Artikel 1 van de Landsverordening Ongevallenverzekering 1966 (Lov) definieert arbeidsongeschiktheid als de toestand waarin de werknemer verkeert, die als gevolg van een ongeval gedurende een etmaal of langer, niet in staat is om zijn normale werk te verrichten of deze arbeid zo lang niet mag verrichten hetzij om een medisch noodzakelijk onderzoek mogelijk te maken, hetzij om te voorkomen dat zijn genezing wordt belemmerd.

Artikel 3 van de Lov bepaalt dat de werknemer aan wie een ongeval is overkomen krachtens de bepaling uit de Lov en ongeacht het voortduren van het dienstverband tegenover de bank recht heeft op tegemoetkoming, bestaande uit geneeskundige behandeling en verpleging, en uitkeringen in geld.

Artikel 5, eerste lid, van de Lov bepaalt dat de werknemer, die als gevolg van het ongeval geheel of gedeeltelijk arbeidsongeschikt is, recht heeft op een uitkering in geld, ongevallengeld genaamd, met ingang van de dag na die van de melding van het ongeval bij de bank.

Artikel 6, eerste lid, van de Lov bepaalt dat de bank zo spoedig mogelijk, mede aan de hand van bevindingen en voorschriften van de behandelende geneeskundige, aan de rechthebbende schriftelijk mededeelt welke tegemoetkoming zal worden verstrekt en eventueel dat en op welke gronden de bank zich niet of niet langer tot tegemoetkoming gehouden acht.

De pijnklachten werden na het bedrijfsongeval toegeschreven aan spier(pees)letsel in de onderrug. Dergelijk letsel herstelt doorgaans binnen enkele weken. Eiser heeft echter aanhoudende rugpijnklachten. Bij eerdere MRI- en röntgenonderzoeken zijn geen afwijkingen of bijzonderheden geconstateerd. Op de MRI van 13 april 2025 is een wervelkanaalstenose, een vernauwing van het wervelkanaal, gezien met als gevolg licht contact met de uittredende zenuwen van de wervels L3, L4 en L5. Dit is vastgesteld door zowel de radioloog [naam radioloog] op 13 april 2025 als door de arts [naam arts 1] op 14 april 2025. Deze kanaalstenose is op de röntgenfoto van 18 april 2023 en de MRI’s van 24 oktober 2023 en
23 april 2024 niet gezien en kan daarom niet veroorzaakt zijn door het bedrijfsongeval. De kanaalstenose is het gevolg van artrose of slijtage van de wervels en kan een verklaring zijn voor de aanhoudende pijnklachten.

Gezien deze nieuwe medische bevinding en de duur van de rugpijnklachten, acht de SVB het aannemelijk dat de huidige chronische rugpijnklachten veroorzaakt worden door de wervelkanaalstenose en niet langer een rechtstreeks gevolg zijn van het bedrijfsongeval. Op grond hiervan is het dossier omgezet van een bedrijfsongeval naar een ziektegeval. De SVB beslist dat het bezwaar ongegrond is.

Het Gerecht stelt voorop dat uit de artikelen 1 en 5 van de Lov volgt dat het recht op de uitkering van ongevallengeld is gekoppeld aan een causaal verband dat moet bestaan tussen het bedrijfsongeval en de arbeidsongeschiktheid van de werknemer. Op grond van artikel 6 van de Lov is de SVB bevoegd om te oordelen dat zij zich niet langer gehouden acht tot tegemoetkoming, waaronder de uitkering van ongevallengeld.

Het Gerecht stelt vast dat de beslissing van de SVB berust op een medisch en juridisch onderbouwd advies. Ten behoeve van het advies is door de SVB-arts en de juriste een commentaar opgesteld, dat wordt gestaafd door onderliggende medische rapportages van zowel behandelend geneeskundigen als van controlerend geneeskundigen.

Het Gerecht overweegt dat de SVB beschikkingen over arbeidsongeschiktheid van een verzekerde mag baseren op rapportages van de verzekeringsarts, wanneer deze rapportages op een zorgvuldige manier tot stand zijn gekomen, geen tegenstrijdigheden bevatten en voldoende begrijpelijk zijn. Als een verzekerde vindt dat de SVB zijn beschikking niet op de rapportage van de verzekeringsarts mocht baseren, dan moet hij dat aanvoeren bij de bestuursrechter. Het is dan aan de verzekerde om aan te voeren en zo nodig aannemelijk te maken dat de rapportage niet aan de genoemde eisen voldoet of dat de medische beoordeling onjuist is. Voor het aannemelijk maken dat een medische beoordeling onjuist is, is in beginsel een rapportage van een medicus noodzakelijk.

Het Gerecht is van oordeel dat wat eiser aanvoert onvoldoende is om te twijfelen aan de medische beoordeling van de SVB-arts en de controlerend geneeskundige.

Naar het oordeel van het Gerecht heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat de (medische) beoordeling van de SVB over het wegvallen van een causaal verband tussen het bedrijfsongeval en de arbeidsongeschiktheid onjuist of ondeugdelijk is. De SVB heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat het ongevallengeld van eiser wordt beëindigd vanwege het niet langer aanwezig zijn van een causaal verband tussen het bedrijfsongeval en de rugpijnklachten van eiser.

Het Gerecht:

CUR202600956:

CUR202503897:

Aldus vastgesteld door mr. drs. S. Lanshage, voorzitter, mr. J. Sybesma en

mr. M.A. Evertsz, leden, en in het openbaar uitgesproken op 10 juni 2026, in tegenwoordigheid van mr. C. Anselma-Bernsen, griffier.

Tegen deze uitspraak kunnen alle partijen hoger beroep instellen bij het Gemeenschappelijk Hof van Justitie.

Het hoger beroepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.

Het hoger beroep moet worden ingediend bij het Gerecht dat de uitspraak heeft gedaan.

De indiener van het hoger beroep moet in ieder geval:

Partijen kunnen gebruik maken van de mogelijkheid om binnen de gegeven hoger beroepstermijn te volstaan met een pro-forma hoger beroepschrift. Dit betekent dat de hoger beroepsgronden op een later moment worden ingediend.

Voor het instellen van het hoger beroep is griffierecht verschuldigd.