Afwijzing beklag ex artikel 12 Sv, ter zake van mishandeling en vernieling. Naast de aangifte onvoldoende…

Klaagster heeft naar aanleiding van een parkeerconflict op 10 juli 2021 aangifte gedaan van mishandeling en vernieling van haar auto door beklaagde. Klaagster en beklaagde hadden op de bewuste dag een woordenwisseling over een parkeerplek in de buurt van de markt, wat uitmondde in een handgemeen. Klaagster is hierbij in het gezicht gespuugd door beklaagde. Beklaagde is voor het spugen in het gezicht door het openbaar ministerie vervolgd ter zake van belediging.

Beklaagde is ook als verdachte gehoord ter zake van de vermeende mishandeling en vernieling. Beklaagde verklaart met betrekking tot de mishandeling -kort gezegd- dat zij zelf eerst werd aangevallen door klaagster en dat zij zichzelf moest verdedigen. Beklaagde ontkent de auto van beklaagde te hebben vernield. Het openbaar ministerie heeft de zaak vanwege gebrek aan bewijs geseponeerd voor wat betreft de mishandeling en de vernieling van de auto.

Voor de weergave van de feitelijke uitgangspunten die van belang zijn voor de beoordeling verwijst het hof naar de inhoud van het ambtsbericht.

Het hof heeft te beoordelen of de strafrechter die over deze zaak zou moeten oordelen – al dan niet na nader onderzoek – zou kunnen komen tot een veroordeling voor enig strafbaar feit. Daarnaast moet het hof beoordelen of er, gelet op alle omstandigheden, voldoende belang is bij het alsnog instellen van strafrechtelijke vervolging. Indien het antwoord op beide vragen bevestigend luidt, zal een bevel tot vervolging worden gegeven.

In zijn arrest van 12 mei 2015 heeft de Hoge Raad (ECLI:NL:HR:2015:1237, NJB 2015/1008) aangegeven dat onder mishandeling moet worden verstaan het:

- aan een ander toebrengen van lichamelijk letsel of pijn, alsmede – onder omstandigheden – het bij een ander teweegbrengen van een min of meer hevige onlust veroorzakende gewaarwording in of aan het lichaam, een en ander

-zonder dat daarvoor een rechtvaardigingsgrond bestaat.

Tegen de achtergrond van deze toetsingsmaatstaf moet het hof constateren dat bewezenverklaring van mishandeling en vernieling door beklaagde op basis van het dossier niet waarschijnlijk is.

Hoewel kan worden vastgesteld dat tussen betrokkenen een confrontatie heeft plaatsgevonden waarbij beklaagde fysiek geweld heeft gebruikt, kan uit de verklaringen van hen beiden geen duidelijk beeld worden verkregen over de exacte toedracht. Met name de verklaringen van klaagster en beklaagde over wie er met het geweld is begonnen staan lijnrecht tegenover elkaar; dat is van belang voor de vraag of er sprake was van ongerechtvaardigde agressie, of van legitieme zelfverdediging.

De politie heeft in deze zaak het nodige onderzoek verricht. Onderzoek heeft geen getuigen of ander bewijsmateriaal van het begin van de schermutseling of van de vernieling opgeleverd. Tegenover de beschuldiging van klaagster staat de ontkenning van beklaagde.

Het valt niet meer te verwachten dat nader onderzoek, twee jaar na dato, alsnog bruikbaar en betrouwbaar bewijs zal opleveren.

De strafrechter zal bij deze stand van zaken daarom ten aanzien van de vermeende mishandeling niet kunnen vaststellen welke van beide lezingen de juiste is. Ten aanzien van de vernieling is er geen begin van bewijs van daderschap van beklaagde en valt een succesvolle vervolging niet te verwachten.

Nu naar het oordeel van het hof niet tot een bewezenverklaring kan worden gekomen van een strafbaar feit, is het hof van oordeel dat er goede redenen zijn om in deze zaak geen vervolging te gelasten. Het beklag is ongegrond.

Het hof zal daarom als volgt beslissen.