Hoger beroep van een vonnis van de voorzieningenrechter, na tien maanden na het betreden vonnis is er nog…

Team Familie

Zaaknummer hof : 200.360.409/01

Zaak- en rolnummer rechtbank : C/09/687545 / KG ZA 25-629

Arrest van 21 juli 2026 in kort geding

in de zaak van

[appellant] ,

wonend in [woonplaats] ,

appellant,

advocaat: mr. A. Hayaty, kantoorhoudend in Den Haag,

tegen

[geïntimeerde] ,

wonend in [woonplaats] ,

geïntimeerde,

advocaat: mr. D. Rezaie, kantoorhoudend in Amsterdam.

In zijn adviserende en/of toetsende taak is in de procedure gekend:

de raad voor de kinderbescherming, regio Midden Nederland,

hierna te noemen: de raad.

Het hof noemt partijen hierna de man en de vrouw.

In geschil is nog slechts of een dwangsom moet worden verbonden aan de zorgregeling tussen de man en zijn minderjarige kinderen.

De man heeft tevens een incident tot schorsing van de uitvoerbaarverklaring bij voorraad van het bestreden vonnis opgeworpen.

Het verloop van de procedure in hoger beroep blijkt uit het volgende:

• de appeldagvaarding van 6 oktober 2025 tevens houdende grieven en een incident verzoek schorsing uitvoerbaarverklaring bij voorraad, met bijlagen, verbeterd bij herstelexploot van 8 oktober 2025, verbeterd bij herstelexploot van 10 oktober 2025, waarmee de man in hoger beroep is gekomen van het vonnis van de voorzieningenrechter in de rechtbank Den Haag van 11 september 2025, hierna: het bestreden vonnis;

• de beslissing van de rolraadsheer dat spoedappel is afgewezen;

• de memorie van grieven van de man, met bijlagen;

• de memorie van antwoord van de vrouw, met bijlagen.

Op 28 mei 2026 heeft een mondelinge behandeling plaatsgevonden. De advocaten hebben de zaak toegelicht. De man is bijgestaan door mr. F. Mahboub, een waarnemend kantoorgenoot van zijn advocaat, alsmede door [tolk] , tolk in de Perzische taal. De vrouw is bijgestaan door haar advocaat, alsmede door [tolk] , tolk in de Perzische taal.

De raad is overeenkomstig zijn brief gedateerd 11 mei 2026 niet ter zitting verschenen.

De na te noemen minderjarigen hebben geen gebruik gemaakt van de door het hof geboden gelegenheid hun mening over de zorgregeling aan het hof kenbaar te maken.

Partijen hebben de Iraanse nationaliteit. Hun huwelijk is op [datum] 2006 gesloten in Iran.

Uit dit huwelijk zijn geboren de minderjarigen:

- [minderjarige 1] , geboren op [geboortedatum] 2008 te [geboorteplaats] Iran ( [minderjarige 1] );

- [minderjarige 2] , geboren op [geboortedatum] 2014 te [geboorteplaats] , Iran ( [minderjarige 2] ),

hierna tezamen: de minderjarigen.

Bij beschikking van de rechtbank Midden-Nederland van 19 augustus 2019 is tussen partijen de echtscheiding uitgesproken. Deze beschikking is op [datum] 2019 ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand.

Partijen oefenen het gezamenlijk gezag over de minderjarigen uit. De minderjarigen hebben de hoofdverblijfplaats bij de vrouw.

Bij het bestreden vonnis heeft de voorzieningenrechter, voor zover hier van belang en uitvoerbaar bij voorraad:

- de man veroordeeld de in de beschikking van 3 april 2024 vastgestelde zorgregeling

na te komen;

- de man veroordeeld om aan de vrouw een dwangsom te betalen van € 250,- voor iedere dag of ieder dagdeel dat hij zijn medewerking aan de nakoming van deze zorgregeling weigert, tot een maximum van € 5.000,- is bereikt;

- de reconventionele vorderingen van de man afgewezen en de proceskosten tussen partijen gecompenseerd.

De man verzoekt tevens de uitvoerbaarheid bij voorraad van het bestreden vonnis te schorsen, voor zover dit de man verplicht de bij beschikking van 3 april 2024 vastgestelde zorgregeling onmiddellijk na te komen en de opgelegde dwangsommen te voldoen.

De vrouw concludeert dat het hof, voor zover als mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, het door de man ingestelde hoger beroep afwijst en het vonnis waarvan beroep te bekrachtigt, met veroordeling van de man in de kosten van dit geding.

Partijen hebben beiden de Iraanse nationaliteit zodat deze zaak een internationaal karakter heeft. Op grond van artikel 7 Verordening (EU) nr 2019/1111 (Brussel II-ter) is de Nederlandse rechter bevoegd van het onderhavige geschil inzake de zorgregeling kennis te nemen nu de minderjarigen hun gewone verblijfplaats in Nederland hadden op het tijdstip van de vordering.

Tijdens de mondelinge behandeling is gebleken dat de tussen de man en de minderjarigen geldende zorgregeling sinds het bestreden vonnis wordt nageleefd en goed en prettig verloopt. Partijen zijn het daarover eens en hebben overeenkomstig verklaard. De advocaat van de man heeft vervolgens tijdens de mondelinge behandeling de grieven en vorderingen van de man in de hoofdzaak ingetrokken, met uitzondering van de grief die zich richt tegen de door de voorzieningenrechter opgelegde dwangsom. Het hof maakt hieruit op dat de man de gronden van het hoger beroep in zoverre niet handhaaft. Dit brengt mee dat aan het hof geen beslissingen meer voorliggen over vorderingen in hoger beroep die niet zien op de opgelegde dwangsom.

De man is ook in hoger beroep van mening dat het verbinden van een dwangsom aan de nakoming van de zorgregeling niet nodig is nu de zorgregeling goed verloopt. Volgens de man kwam hij eerder de zorgregeling niet na vanwege financiële problemen en het feit dat hij niet over een auto beschikte. De man wijst er daarnaast op dat de minderjarigen ouder en zelfstandiger worden en eigen keuzes (gaan) maken wat de zorgregeling betreft. De mogelijkheid dat de man dwangsommen verbeurt en dat de vrouw die bij hem kan innen veroorzaakt veel stress bij de man en zijn nieuwe partner. Dit wordt ingegeven doordat de minderjarigen zelf kunnen kiezen om geen (nauwgezette) invulling te geven aan de zorgregeling omdat zij andere activiteiten hebben. .

De vrouw is niet gerust dat de man de zorgregeling zonder de prikkel van een dwangsom blijft nakomen. Zij stelt dat de man pas na de oplegging van een dwangsom de regeling is gaan nakomen. Zij vreest dat hij zonder die dwangsom (weer) zal verslappen en zijn nieuwe gezin voorop zal stellen. Dat is niet in het belang van de minderjarigen en ook niet in haar belang, nu zij wegens een chronische ziekte regelmatig rust nodig heeft.

Het hof stelt het volgende voorop. Beide advocaten hebben desgevraagd bevestigd dat het geschil in hoger beroep alleen nog ziet op het al dan niet handhaven voor de toekomst van de door de voorzieningenrechter aan de nakoming van de zorgregeling verbonden dwangsom. Daarbij staat tussen partijen vast dat de man in de periode vanaf het bestreden vonnis tot aan de mondelinge behandeling geen dwangsommen heeft verbeurd. Bij een vernietiging van de dwangsom voor wat betreft het verleden bestaat dan ook geen belang.

Gelet op de familierechtelijke aard van het onderhavige geschil zal het hof de proceskosten van het hoger beroep tussen partijen compenseren in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt. De andersluidende vordering van de vrouw zal worden afgewezen.

Dit alles leidt tot de volgende beslissing.

Dit arrest is gewezen door mr. A.F. Mollema, mr. A.N. Labohm en mr. A.S. Mertens-de Jong en in het openbaar uitgesproken op 21 juli 2026 in aanwezigheid van de griffier.