CONCLUSIE PG Belanghebbende is door de Ontvanger bij beschikking van 31 januari 2007 als inlener van…

In verband hiermee maakt de A-G inleidend enkele opmerkingen over de aard en beperkingen van het beroep in cassatie. In cassatie beoordeelt de Hoge Raad ten eerste (en vooral) of in voorgaande instantie(s) rechtens de juiste maatstaven zijn aangelegd. Feitelijke afwegingen en oordelen worden in principe overgelaten aan de rechtbanken en hoven. Cassatie van een feitelijk oordeel kan pas aan de orde komen indien de in eerdere instantie gegeven redengeving, oftewel motivering, onmogelijk een daarop gebaseerd feitelijk oordeel kan dragen. Indien een bepaalde motiveringsklacht daaraan niet voldoet, zal die stranden als ziende op een, geheel of gedeeltelijk, feitelijk oordeel dat niet is aan te merken als onbegrijpelijk.

Het eerste middel ziet op de vraag of alle 'op de zaak betrekking hebbende stukken' door de Ontvanger in het geding zijn gebracht. Het Hof heeft overwogen dat belanghebbende, na ontkenning van bestaan door de Ontvanger van een invorderingsdossier als verlangd, het bestaan daarvan niet aannemelijk heeft gemaakt. Dit oordeel geeft volgens de A-G geen blijk van een onjuiste bewijslastverdeling en is voor het overige zozeer verweven met waarderingen van feitelijke aard dat voor nadere toetsing in cassatie geen plaats is. Het middel faalt.

Het tweede middel ziet op het in gebreke zijn van de uitlener met de betaling van zijn belastingschuld. Belanghebbende stelt dat nog niet is vastgesteld dat de uitlener in gebreke was toen belanghebbende aansprakelijk werd gesteld. Belanghebbende zou willen dat de vereffening van de ontbonden uitlener wordt heropend om alsnog eventuele baten vast te stellen. De A-G ziet echter geen redelijke zin, zoals duidelijk aanwijsbare baten, om hier over te gaan tot (hernieuwde) vereffening. Voorts acht de A-G juist de betekening aan het Parket van de Officier van Justitie in het arrondissement Den Haag en/of aan de Kamer van Koophandel R te Q als vereffenaar van de uitlener. Het middel faalt.

In het zevende middel klaagt belanghebbende over het oordeel van het Hof dat niet anders kan worden geconcludeerd dan dat sprake was van wetenschap bij belanghebbende dat door zijn uitlener verschuldigde belasting door deze onbetaald zou worden gelaten. Kennelijk wordt tevens opgekomen tegen het oordeel van het Hof dat geen sprake is van strijd van de inlenersaansprakelijkheid van artikel 34 IW 1990 met de Zesde Richtlijn.

De A-G acht het oordeel van het Hof dat sprake was van wetenschap bij belanghebbende, in de zin dat belanghebbende 'wist of redelijkerwijs kon vermoeden dat omzetbelasting geheel of gedeeltelijk onbetaald zou blijven', niet onbegrijpelijk of onvoldoende gemotiveerd. Daarmee faalt de klacht. Uitgaande van dergelijke wetenschap acht de A-G de mate van onzorgvuldigheid bij de inlener aanzienlijk. Overigens komt het de A-G voor dat de vraag kan worden gesteld of, in het kader van een evenredige regelgeving, wettelijke toepassing van de verleggingsregeling voor de omzetbelasting, voor de inlener een minder belastende regeling zou kunnen brengen.

De overige middelen kunnen volgens de A-G evenmin tot cassatie leiden. De conclusie strekt ertoe dat het beroep in cassatie van belanghebbende ongegrond dient te worden verklaard.