Invorderingswet 1990; artt. 6:2, 8:1, en 8:73 (oud) Awb; vergoeding van immateriële schade wegens…

HOGE RAAD DER NEDERLANDEN

BELASTINGKAMER

Nummer 23/04461

Datum 23 oktober 2026

ARREST

in de zaak van

STICHTING [X] (hierna: belanghebbende)

tegen

op het beroep in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 19 september 2023, nr. 22/00412, op het hoger beroep van belanghebbende tegen een uitspraak van de Rechtbank Noord-Holland (nr. HAA 19/4843) betreffende aan belanghebbende in rekening gebrachte kosten van vervolging.

Belanghebbende, vertegenwoordigd door A. van Velsen , heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.

De Staatssecretaris, vertegenwoordigd door [P] , heeft een verweerschrift ingediend.

De Ontvanger heeft belanghebbende op 21 maart 2017 aangemaand tot het betalen van een aanslag in de vennootschapsbelasting voor het jaar 2011. Hij heeft daarbij belanghebbende een bedrag van € 16 aan kosten in rekening gebracht ter zake van het doen van die aanmaning (hierna: de aanmaningskosten). Belanghebbende heeft tegen het in rekening brengen van de aanmaningskosten een aan de Ontvanger gericht bezwaarschrift ingediend, dat door de Ontvanger op 3 mei 2017 is ontvangen.

Belanghebbende heeft de Ontvanger op 5 september 2019 in gebreke gesteld vanwege het niet-tijdig beslissen op haar bezwaarschrift. De Ontvanger heeft belanghebbende bij brief van 19 september 2019 meegedeeld dat reeds op het bezwaarschrift is beslist, onder bijvoeging van de uitspraak op bezwaar met dagtekening 30 mei 2017.

Belanghebbende heeft op 28 oktober 2019 beroep ingesteld bij de Rechtbank wegens het niet-tijdig beslissen op het bezwaar.

In haar uitspraak heeft de Rechtbank het verzoek van belanghebbende om een vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn van berechting afgewezen. Een zodanig verzoek kan in een geval als het onderhavige, waarin het beroep niet-ontvankelijk wordt verklaard, alleen betrekking hebben op de procedure bij de rechtbank, aldus de Rechtbank. Aangezien de Rechtbank uitspraak doet binnen anderhalf jaar nadat beroep is ingesteld, oordeelt de Rechtbank dat de redelijke termijn in de beroepsfase niet is overschreden.

Het Hof heeft geoordeeld dat de Rechtbank het door belanghebbende ingestelde beroep op goede gronden niet-ontvankelijk heeft verklaard en heeft deze gronden en die beslissing tot de zijne gemaakt.

Voor zover de klachten zijn gericht tegen de hiervoor in 3.1 weergegeven oordelen van het Hof, falen zij. Deze oordelen geven niet blijk van een onjuiste rechtsopvatting en kunnen, als verweven met waarderingen van feitelijke aard, voor het overige door de Hoge Raad in de cassatieprocedure niet op juistheid worden onderzocht. Zij zijn ook niet onbegrijpelijk of onvoldoende gemotiveerd.

Het Hof heeft – in cassatie onbestreden – vastgesteld dat de redelijke termijn voor berechting van de zaak door de Rechtbank met een jaar is overschreden. Aangezien hetgeen hiervoor in 4.2.2 en 4.2.3 is overwogen, betekent dat belanghebbende in deze zaak geen spanning en frustratie met betrekking tot een financieel belang als gevolg van een voor bezwaar vatbare beschikking als bedoeld in de Invorderingswet 1990 kon ondervinden, had het Hof moeten oordelen dat het belanghebbende aan een financieel belang ontbrak en had het daarom moeten volstaan met de constatering dat bij de Rechtbank de redelijke termijn is overschreden als passende genoegdoening voor de als gevolg van die overschrijding veronderstelde spanning en frustratie.
Het oordeel dat het belanghebbende aan een financieel belang ontbrak, brengt mee dat de hiervoor in 4.2.1 bedoelde klachten, die erop zijn gestoeld dat voor belanghebbende met de zaak een financieel belang van € 16 was gemoeid, niet tot cassatie kunnen leiden.

De Hoge Raad heeft ook de overige klachten over de uitspraak van het Hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat ook deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).

Dit arrest is gewezen door de vice-president M.E. van Hilten als voorzitter, en de raadsheren E.N. Punt en M.A. Fierstra, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier E. Cichowski, en in het openbaar uitgesproken op 23 oktober 2026.