Belastingrecht

Omzetbelasting; artt. 7, 11, lid 1, letter b, onder 5°, en art. 15, lid 1, Wet op de omzetbelasting 1968…

Hoge Raad, 13 november 2026

Zaakgegevens

Op 13 november 2026 heeft de Hoge Raad in cassatie uitspraak gedaan in een zaak over belastingrecht.

Instantie
Hoge Raad
Datum uitspraak
13 november 2026
Datum publicatie
12 november 2026
Zaaknummer
24/02546
Procedure
Cassatie
ECLI
ECLI:NL:HR:2026:1887
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Omzetbelasting; artt. 7, 11, lid 1, letter b, onder 5°, en art. 15, lid 1, Wet op de omzetbelasting 1968; art. 9 BTW-richtlijn 2006; verhuur van het dak van een woonhuis van echtelieden door een samenwerkingsverband van diezelfde echtelieden; ondernemerschap; rechtstreeks en onmiddellijk verband tussen uitgaven voor het dak en de verhuur van dat dak; geen recht op aftrek ter zake van kosten van de bouw van het dak; optie belaste verhuur niet van toepassing vanwege gebruik van dak mede voor woondoeleinden.

Procesgang

  1. Rechtbank Noord-Holland · 17 januari 2023

    ECLI:NL:RBNHO:2023:416
  2. Gerechtshof Amsterdam · 23 mei 2024

    ECLI:NL:GHAMS:2024:1653

    (Gedeeltelijke) vernietiging en zelf afgedaan

  3. Conclusie A-G · 30 december 2025

    ECLI:NL:PHR:2025:1411
  4. Hoge Raad · 13 november 2026deze uitspraak

    ECLI:NL:HR:2026:1887

Uitspraak

HOGE RAAD DER NEDERLANDEN

BELASTINGKAMER

Nummer 24/02546

Datum 13 november 2026

ARREST

in de zaak van

de maatschap [X] (hierna: belanghebbende)

tegen

1. de STAATSSECRETARIS VAN FINANCIËN

2. de STAAT (de MINISTER VAN JUSTITIE EN VEILIGHEID)

op het beroep in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 23 mei 2024, nr. 23/172, op het hoger beroep van belanghebbende tegen een uitspraak van de Rechtbank Noord-Holland (nr. HAA 21/570) betreffende een aan belanghebbende opgelegde naheffingsaanslag in de omzetbelasting over tijdvakken in de periode 1 april 2019 tot en met 30 september 2019 en de daarbij gegeven beschikking inzake belastingrente, alsmede een aan belanghebbende opgelegde naheffingsaanslag in de omzetbelasting over tijdvakken in de periode 1 januari 2020 tot en met 30 juni 2020.

1 Geding in cassatie

1.1

Belanghebbende, vertegenwoordigd door B.G. van Zadelhoff, heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld.

De Staatssecretaris, vertegenwoordigd door [P] , heeft een verweerschrift ingediend. Hij heeft ook incidenteel beroep in cassatie ingesteld.
Het beroepschrift in cassatie en het geschrift waarbij incidenteel beroep in cassatie is ingesteld, zijn aan dit arrest gehecht en maken daarvan deel uit.
Belanghebbende heeft schriftelijk haar zienswijze over het incidentele beroep naar voren gebracht.

1.2

De Advocaat-Generaal C.M. Ettema heeft op 30 december 2025 geconcludeerd tot gegrondverklaring van zowel het principale beroep in cassatie als het incidentele beroep in cassatie.
De Staatssecretaris heeft schriftelijk op de conclusie gereageerd.

1.3

Belanghebbende heeft op 2 juli 2026 verzocht om een vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn die geldt voor de behandeling van het cassatieberoep.

2 Uitgangspunten in cassatie

2.1

Belanghebbende is een samenwerkingsverband in de vorm van een maatschap. Dit samenwerkingsverband is op 18 april 2019 schriftelijk aangegaan door echtelieden die onder huwelijkse voorwaarden zijn gehuwd (hierna: de echtgenoten).

2.2

Op 18 april 2019 hebben de echtgenoten samen een perceel bouwgrond aangekocht, waarop zij een woning hebben doen bouwen (hierna: de woning). De woning is op 17 juli 2020 opgeleverd. Voor de levering van het perceel en voor de bouw van de woning zijn facturen op beider naam aan de echtgenoten uitgereikt.

2.3

Op de dag van de aankoop van het perceel bestond bij de echtgenoten het voornemen om het dak van de woning te doen exploiteren.

2.4

Belanghebbende heeft met een van de echtgenoten (hierna: de echtgenote) schriftelijk een huurovereenkomst gesloten. Volgens de huurovereenkomst verhuurt belanghebbende vanaf 17 juli 2020 het dak van de woning voor een periode van in beginsel 25 jaar aan de echtgenote voor het plaatsen en exploiteren van niet-geïntegreerde zonnepanelen. Bij deze verhuur is gekozen voor belaste verhuur in de zin van artikel 11, lid 1, letter b, onder 5°, van de Wet op de omzetbelasting 1968 (hierna: de Wet). In de verhuurovereenkomst is opgenomen dat de aanvangshuurprijs op de ingangsdatum € 112 per jaar bedraagt, exclusief omzetbelasting.
De zonnepanelen zijn op 17 juli 2020 op het dak geplaatst; zij bestrijken een deel van het dak van de woning.

2.5

Belanghebbende heeft bij de aangifte over respectievelijk het tweede, derde en vierde kwartaal van 2019 verzocht om teruggaaf van omzetbelasting van in totaal € 19.841. Dit bedrag omvat onder meer een bedrag van € 17.675 aan omzetbelasting dat in rekening is gebracht ter zake van de bouw van het dak van de woning.
De Inspecteur heeft naar aanleiding van dit verzoek bij beschikking een teruggaaf verleend van € 17.675 aan omzetbelasting.

2.6

Verder heeft belanghebbende bij de aangiften over het eerste en het tweede kwartaal van 2020 verzocht om een teruggaaf van omzetbelasting van in totaal € 14.267. Een deel van dit bedrag ziet ook op de omzetbelasting die in rekening is gebracht ter zake van de bouw van het dak van de woning (€ 11.914). Het andere deel van dit bedrag ziet op de aanschaf en installatie van de zonnepanelen (€ 2.353).
De Inspecteur heeft naar aanleiding van dit verzoek bij beschikking een teruggaaf ten bedrage van € 14.267 verleend.

2.7

Nadien heeft de Inspecteur zich op het standpunt gesteld dat de hiervoor in 2.5 en 2.6 bedoelde teruggaven ten onrechte zijn verleend en heeft hij die bedragen bij de onderhavige twee naheffingsaanslagen teruggevorderd.
De Inspecteur heeft bij uitspraak op bezwaar de naheffingsaanslag over het tweede en derde kwartaal van 2019 gehandhaafd.
Hij heeft bij uitspraak op bezwaar het tegen de naheffingsaanslag over het eerste en tweede kwartaal van 2020 gemaakte bezwaar gegrond verklaard voor zover de naheffing de ter zake van de aanschaf en de installatie van de zonnepanelen in rekening gebrachte omzetbelasting betrof, en die naheffingsaanslag verminderd tot een bedrag van € 11.914.

3 De oordelen van het Hof

3.1

Voor het Hof was in geschil of belanghebbende recht heeft op teruggave van de omzetbelasting die in rekening is gebracht ter zake van de bouw van het dak van de woning.

3.2

Het Hof heeft geoordeeld dat belanghebbende met het tegen vergoeding ter beschikking stellen van het dak aan de echtgenote een economische activiteit uitoefent. Naar het oordeel van het Hof gebruikt belanghebbende het dak om er duurzaam opbrengsten uit te verkrijgen. Daartoe heeft het Hof overwogen dat er een markt is voor de verhuur van daken voor de exploitatie van zonnepanelen en dat belanghebbende het dak van de woning gedurende een periode van 25 jaar in ruil voor een vergoeding ter beschikking stelt ten behoeve van de exploitatie van zonnepanelen. Aan het oordeel dat het hier gaat om een economische activiteit van belanghebbende, doen naar het oordeel van het Hof niet af de omstandigheden dat er niet een opstalrecht is gevestigd ten behoeve van de echtgenote en dat het dak een onzelfstandig gedeelte van een gebouw is dat voor het grootste deel als woning wordt gebruikt.
In dat kader heeft het Hof verworpen het betoog van de Inspecteur dat het arrest van de Hoge Raad van 4 oktober 2013, ECLI:NL:HR:2013:783 (hierna: het arrest van 4 oktober 2013), is achterhaald door de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 12 mei 2016, Gemeente Borsele, C-520/14, ECLI:EU:C:2016:334, en van 30 maart 2023, Gmina O., C-612/21, ECLI:EU:C:2023:279. Naar het oordeel van het Hof ging het in die arresten van het Hof van Justitie om gemeenten die door middel van de door hen geïnde bedragen slechts een gering deel van de door hen voor de geleverde prestatie gemaakte kosten terugkregen, terwijl het saldo werd gefinancierd uit overheidsmiddelen. In die context betreffen de geïnde bedragen veeleer een heffing dan een vergoeding voor een prestatie. Een dergelijke situatie doet zich in het arrest van 4 oktober 2013 niet voor, omdat dat arrest de verhuur van onroerend goed door en aan private partijen betrof, aldus nog steeds het Hof.

3.3

Het Hof heeft verder geoordeeld dat voor het recht op teruggave van de omzetbelasting die in rekening is gebracht ter zake van de bouw van het dak van de woning, is vereist dat er een rechtstreeks en onmiddellijk verband bestaat tussen de uitgaven voor de verwerving van het dak en de exploitatie (in dit geval de verhuur) van het dak door belanghebbende. Naar het oordeel van het Hof zijn de uitgaven voor het dak gemaakt voor privédoeleinden. Onder verwijzing naar rechtsoverweging 3.3.2 van het arrest van de Hoge Raad van 16 juli 2021, ECLI:NL:HR:2021:1158 (hierna: het arrest van 16 juli 2021), heeft het Hof vastgesteld dat deze uitgaven ‘hoe dan ook’ zouden zijn gemaakt, dus ook wanneer belanghebbende het dak niet zou zijn gaan verhuren. Daarbij heeft het Hof overwogen dat het verhuurde dak het dak van de echtelijke woning betreft, welke woning zonder dak geen dienst kan doen als onderkomen voor de echtgenoten. De uitgaven voor het dak zijn niet gemaakt om huuropbrengsten te verkrijgen, aldus het Hof. Daarom bestaat niet het voor het recht op aftrek van voorbelasting vereiste rechtstreekse en onmiddellijke verband tussen de uitgaven en de economische activiteit van belanghebbende en heeft belanghebbende dus geen recht op aftrek van de omzetbelasting op de aan de bouw van het dak toerekenbare kosten.

3.4

Ten overvloede heeft het Hof geoordeeld dat belanghebbende ook op een andere grond geen recht op aftrek heeft. Naar het oordeel van het Hof is de verhuur van het dak vrijgesteld van omzetbelasting, omdat het geen twijfel lijdt dat voor het dak niet kan worden geopteerd voor belaste verhuur zoals bedoeld in artikel 11, lid 1, letter b, onder 5°, van de Wet. Het dak doet, aldus het Hof, zowel voor als na de verhuur naar zijn aard voor het grootste deel dienst ‘als woning’ en daaraan doet niet af dat het dak door de echtgenote ook (ten dele) mede wordt gebruikt voor de plaatsing van zonnepanelen.

4. Beoordeling van het in het incidentele beroep in cassatie van de Staatssecretaris voorgestelde middel

4.1

Het middel is gericht tegen het hiervoor in 3.2 weergegeven oordeel van het Hof dat belanghebbende met de exploitatie van het dak een economische activiteit verricht.

4.2.1

Artikel 9, lid 1, eerste volzin, van BTW-richtlijn 2006 bepaalt dat als belastingplichtige wordt beschouwd eenieder die, op ongeacht welke plaats, zelfstandig een economische activiteit verricht, ongeacht het oogmerk of het resultaat van die activiteit. De laatste volzin van die bepaling merkt in het bijzonder als economische activiteit aan de exploitatie van een lichamelijke of onlichamelijke zaak om er duurzaam opbrengsten uit te verkrijgen.
Een activiteit wordt in het algemeen als economisch beschouwd indien zij van permanente aard is en wordt uitgevoerd tegen een vergoeding die wordt ontvangen door degene die de transactie uitvoert.

4.2.2

Het middel stelt terecht voorop dat uit rechtspraak van het Hof van Justitie volgt dat indien een lichamelijke of onlichamelijke zaak naar haar aard zowel voor economische doeleinden als voor privédoeleinden kan worden gebruikt, alle omstandigheden moeten worden onderzocht teneinde uit te maken of zo’n zaak werkelijk wordt gebruikt om er duurzaam opbrengst uit te verkrijgen.In dat verband kan onder meer betekenis toekomen aan het antwoord op de vragen of de activiteit plaatsvindt op een algemene markt en of deze activiteit vergelijkbaar is met de typische gedraging van een marktdeelnemer uit dezelfde sector. Verder kan in dit verband relevant zijn of de hoogte van de vergoeding wordt bepaald aan de hand van criteria die waarborgen dat het bedrag volstaat om de bedrijfskosten van de verrichter te dekken, evenals, meer algemeen, hoe hoog het bedrag is van de opbrengsten; ook andere elementen, zoals de omvang van de clientèle, kunnen van belang zijn.

4.2.3

Voor zover het middel betoogt dat het Hof niet is uitgegaan van het hiervoor in 4.2.1 en 4.2.2 weergegeven, op rechtspraak van het Hof van Justitie gebaseerde toetsingskader, faalt het. Uit hetgeen het Hof ten grondslag heeft gelegd aan het oordeel dat belanghebbende met de exploitatie van het dak een economische activiteit verricht, valt niet af te leiden dat het Hof is uitgegaan van een rechtsopvatting die strijdig is met het hiervoor in 4.2.1 en 4.2.2 omschreven toetsingskader.

4.3

Voor het overige betoogt het middel dat indien het Hof is uitgegaan van de juiste rechtsopvatting, het oordeel dat belanghebbende met de exploitatie van het dak een economische activiteit verricht, niet toereikend is gemotiveerd dan wel onbegrijpelijk is. Het middel faalt ook in zoverre. Dat oordeel is toereikend gemotiveerd en kan, omdat het berust op de aan het Hof voorbehouden waardering van de feitelijke omstandigheden, in cassatie niet op juistheid worden onderzocht. In dit verband geldt dat het Hof als rechter die over de feiten oordeelt, voor zijn oordeel niet is gehouden om aan alle door procespartijen vermelde factoren waarde toe te kennen en in beginsel ook niet is gehouden te motiveren waarom hij aan deze factoren geen waarde toekent.
De factoren die de Inspecteur voor de Rechtbank en het Hof onweersproken heeft genoemd en die de Inspecteur tot de conclusie leiden dat de verhuur van het dak door belanghebbende niet overeenkomt met de verhuur van daken voor de plaatsing van zonnepanelen door de typische ondernemer die op die markt werkzaam is, nopen niet tot de slotsom dat het bestreden oordeel van het Hof onbegrijpelijk is. Uitgaande van het – in cassatie niet bestreden – oordeel van het Hof dat er eenmarkt is voor de verhuur van daken voor de exploitatie van zonnepanelen, hoeft de hoogte van de vergoeding noch de omvang van de clientèle eraan in de weg te staan dat belanghebbende wordt beschouwd als een belastingplichtige die een economische activiteit in de zin van artikel 9, lid 1, van BTW-richtlijn 2006 uitoefent.

5. Beoordeling van het in het principale beroep in cassatie van belanghebbende voorgestelde middel

5.1

Het eerste onderdeel van het middel richt zich in het bijzonder tegen het hiervoor in 3.3 weergegeven oordeel van het Hof dat in lijn met het arrest van 16 juli 2021 belanghebbende ‘hoe dan ook’ geen recht heeft op aftrek van de omzetbelasting op de aan de bouw van het dak van de woning toerekenbare kosten, omdat die uitgaven voor privédoeleinden zijn gemaakt. Daartoe betoogt het eerste middelonderdeel dat de uitgaven voor de bouw van het dak geen algemene kosten in de zin van de rechtspraak van het Hof van Justitie zijn maar directe kosten die een rechtstreeks en onmiddellijk verband houden met de verhuur van het dak. In dit kader benadrukt het middel dat volgens rechtspraak van het Hof van Justitie belastingplichtigen een investeringsgoed dat zowel voor ondernemersactiviteiten als voor niet-ondernemersactiviteiten wordt gebruikt, geheel of gedeeltelijk tot het gehele ondernemersvermogen kunnen bestemmen. Het ‘hoe-dan-ook'-criterium zou deze keuzemogelijkheid onder bepaalde omstandigheden onmogelijk dan wel zinledig maken, omdat dan toch geen recht op aftrek mogelijk is. Belanghebbende als de belastingplichtige heeft recht op aftrek van de omzetbelasting die in rekening is gebracht voor de bouw van het dak, aldus het eerste middelonderdeel.

5.2.1

Gelet op hetgeen hiervoor in 4.2.1 tot en met 4.3 is overwogen, staat in cassatie vast dat belanghebbende de status van belastingplichtige (ondernemer) heeft. In cassatie staat verder vast dat de echtgenoten de woning in gezamenlijke eigendom hebben. Aangezien de echtgenoten tezamen bevoegd zijn om over de woning te beschikken, heeft het Hof kunnen aannemen dat belanghebbende over de woning kan beschikken als ware zij eigenaar daarvan. Omdat belanghebbende met het verhuren van het dak dat deel van de woning gebruikt voor bedrijfsdoeleinden en zij alle voorbelasting die in verband met de bouw van dat dak in rekening is gebracht, in aftrek heeft gebracht, mag worden aangenomen dat de woning in zoverre is gaan behoren tot het bedrijfsvermogen van belanghebbende.
Het dak en de woning vormen voor de heffing van omzetbelasting één investeringsgoed als bedoeld in de rechtspraak van het Hof van Justitie. Dan geldt dat in beginsel op de voet van artikel 15, lid 1, van de Wet een recht op aftrek van voorbelasting ontstaat, indien dat goed (mede) wordt gebruikt voor belaste handelingen.

5.2.2

Anders dan waarvan het Hof is uitgegaan, is in dit verband beantwoording van de in rechtsoverweging 3.3.2 van het arrest van 16 juli 2021 bedoelde vraag of de belastingplichtige de desbetreffende uitgave toch zou hebben gedaan wanneer hij geen belastbare economische activiteit had uitgeoefend, niet nodig. Aanleiding voor het opwerpen van die vraag in de zaak die heeft geleid tot het arrest van 16 juli 2021 was het feit dat de belanghebbende in de hoedanigheid van ondernemer enerzijds een woonhuis had verworven met het oog op belaste verhuur van een werkkamer in dat huis en voor eigen bewoning, en anderzijds zonnepanelen had aangeschaft om energie op te wekken en tegen vergoeding te leveren. Bij de betwisting door de inspecteur volstond in die zaak het gegeven dat de desbetreffende zonnepanelen op het dak van het woonhuis waren geplaatst, niet om aan te nemen dat de belanghebbende, op wie ter zake van de omvang van het recht op aftrek de bewijslast rust, het woonhuis had verworven om daarop zonnepanelen te exploiteren en daarmee dus ook niet om een rechtstreeks en onmiddellijk verband in de zin van de rechtspraak van het Hof van Justitie aan te nemen tussen de verwerving van het woonhuis en de exploitatie van de zonnepanelen.
Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, geeft het hiervoor in 5.1 weergegeven oordeel van het Hof waarover het eerste middelonderdeel klaagt, dan ook blijk van een onjuiste rechtsopvatting. Het eerste middelonderdeel wordt in zoverre terecht voorgesteld.

5.3.1

Vanwege het hiervoor in 3.4 weergegeven oordeel van het Hof kan het middel niet tot cassatie leiden op de navolgende gronden. Om te kunnen opteren voor belaste verhuur op grond van artikel 11, lid 1, letter b, onder 5°, van de Wet is – voor zover hier van belang – doorslaggevend dat een gebouw of een gedeelte ervan niet wordt gebruikt als woning. Voor de beantwoording van de vraag of hetgeen wordt verhuurd als woning wordt gebruikt, is het feitelijke gebruik bepalend. Uit de totstandkomingsgeschiedenis van artikel 11, lid 1, letter b, onder 5°, van de Wet volgt dat de optie voor belaste verhuur niet kan worden uitgeoefend, indien het verhuurde feitelijk voor woondoeleinden wordt gebruikt. In dit verband geldt dat elke mate van gebruik voor woondoeleinden aan uitoefening van de optie voor belaste verhuur in de weg staat. Daarbij maakt het geen verschil wie degene is die hetgeen wordt verhuurd, feitelijk voor woondoeleinden gebruikt.

5.3.2

Het dak van een woonhuis doet voor de bewoners ervan naar zijn aard dienst als woning. Dit betekent dat ervan moet worden uitgegaan dat zo'n dak feitelijk mede voor woondoeleinden wordt gebruikt. Dat brengt, gelet op hetgeen hiervoor in 5.3.1 is overwogen, mee dat niet kan worden geopteerd voor belaste verhuur van het dak van de woning. De hiervoor in 3.4 weergegeven beslissing van het Hof dat belanghebbende geen recht op aftrek heeft van de ter zake van de bouw van het dak van de woning in rekening gebrachte omzetbelasting, is dan ook juist.

5.4

De Hoge Raad heeft ook de overige klachten van het middel over de uitspraak van het Hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).

6 Overschrijding van de redelijke termijn in de cassatieprocedure

6.1

Belanghebbende heeft de Hoge Raad verzocht om vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn die geldt voor de behandeling van het cassatieberoep.

6.2

In deze zaak is beroep in cassatie ingesteld op 29 juni 2024. Het tijdsverloop sindsdien tot het moment waarop de Hoge Raad in deze zaak arrest wijst, levert een overschrijding op van de redelijke termijn met niet meer dan zes maanden. Aan belanghebbende komt daarom een vergoeding van immateriële schade toe van € 500.

7 Proceskosten

Wat betreft het principale beroep in cassatie van belanghebbende ziet de Hoge Raad geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
Wat betreft het incidentele beroep in cassatie zal de Staatssecretaris worden veroordeeld tot vergoeding van de kosten die belanghebbende voor het geding in cassatie heeft moeten maken.

8 Beslissing

De Hoge Raad:

- verklaart de beide beroepen in cassatie ongegrond,

- veroordeelt de Staat (de Minister van Justitie en Veiligheid) tot vergoeding aan belanghebbende van de aan de cassatieprocedure toerekenbare immateriële schade, vastgesteld op € 500, en

- veroordeelt de Staatssecretaris van Financiën in de kosten van belanghebbende voor het geding in cassatie, vastgesteld op € 1.868 voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Dit arrest is gewezen door de vice-president M.E. van Hilten als voorzitter, en de raadsheren E.N. Punt en A.J. van Doesum, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier E. Cichowski, en in het openbaar uitgesproken op 13 november 2026.

ECLI:NL:GHAMS:2024:1653. ECLI:NL:PHR:2025:1411. Vgl. HvJ 15 april 2021, EQ, C-846/19, ECLI:EU:C:2021:277, punt 47. Vgl. HR 19 juni 2026, ECLI:NL:HR:2026:959, rechtsoverweging 4.4.2 en aldaar aangehaalde rechtspraak; vergelijk ook HvJ 20 juni 2013, Thomas Fuchs, C-219/12, ECLI:EU:C:2013:413, punt 20 en aldaar aangehaalde rechtspraak. Vgl. HvJ 12 mei 2016, Gemeente Borsele, C-520/14, ECLI:EU:C:2016:334, punt 35. Vgl. HvJ 4 juli 2024, Biedrība “Latvijas Informācijas un komunikācijas tehnoloģijas asociācija”, C-87/23, ECLI:EU:C:2024:570, punt 56. Vgl. HvJ 15 april 2021, EQ, C-846/19, ECLI:EU:C:2021:277, punt 49 en aldaar aangehaalde rechtspraak. Vgl. HvJ 4 juli 2024, Biedrība “Latvijas Informācijas un komunikācijas tehnoloģijas asociācija”, C-87/23, ECLI:EU:C:2024:570, punten 47 en 54. Vgl. HR 17 december 2021, ECLI:NL:HR:2021:1836, rechtsoverweging 3.3.2. Vgl. HR 23 oktober 2026, ECLI:NL:HR:2026:1733, rechtsoverweging 4.2.3 en aldaar aangehaalde rechtspraak. Vgl. HR 23 oktober 2026, ECLI:NL:HR:2026:1733, rechtsoverweging 4.3.2.