Hoge Raad · Cassatie · Strafrecht overig

Hoge Raad der Nederlanden

Arrest

1. De bestreden uitspraak

De Rechtbank heeft de gevraagde uitlevering van [de opgeëiste persoon] aan de Bondsrepubliek Duitsland toelaatbaar verklaard ter strafvervolging van [de opgeëiste persoon] ter zake van de feiten, zoals omschreven in de bestreden uitspraak.

2. Geding in cassatie

3. Beoordeling van het middel

3.1. In het middel wordt er onder meer over geklaagd dat de Rechtbank nader onderzoek, als bedoeld in art. 26, vierde lid, Uitleveringswet, naar de door de opgeëiste persoon opgegeven alibi’s noodzakelijk had behoren te oordelen.

3.2. Het proces-verbaal van de zitting van de Rechtbank van 3 augustus 1999 en de daarin opgenomen pleitnota houdt in dat de raadsman van de opgeëiste persoon heeft verzocht - voor het geval de Rechtbank van oordeel zou zijn dat de opgeëiste persoon er niet in geslaagd was zijn onschuld onverwijld aan te tonen - het onderzoek ter zitting aan te houden voor een nader onderzoek naar de opgegeven alibi’s.

3.4. In het onder 3.3 weergegeven oordeel van de Rechtbank ligt besloten dat zij een nader onderzoek als bedoeld in art. 26, vierde lid, UW niet noodzakelijk oordeelde. Dat oordeel is tegen de achtergrond van de zich bij de stukken bevindende op schrift gestelde verklaringen van de werkgever en de collega's van de opgeëiste persoon die met bescheiden uit de bedrijfsvoering zijn gestaafd, en welke verklaringen inhouden dat de opgeëiste persoon ten tijde van vier van de vijf aan hem verweten bankovervallen zijn werkzaamheden verrichtte in het in Nederland gevestigde bedrijf, zonder nadere motivering die ontbreekt, niet begrijpelijk.

3.5. De klacht is dus terecht voorgesteld.

4. Slotsom

Hetgeen hiervoor is overwogen brengt mee dat de bestreden uitspraak niet in stand kan blijven, het middel voor het overige geen bespreking behoeft en als volgt moet worden beslist.

5. Beslissing