Conclusie · Parket bij de Hoge Raad · Civiel recht overig

[klager]

Edelhoogachtbaar College,

1. Klager heeft zich met een ter griffie van het Gerechtshof te Amsterdam op 5 augustus 1999 ontvangen klaagschrift op de voet van art. 12 Sv. tot het Hof gewend en een klacht ingediend in verband met de niet vervolging van de minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij en de minister van Verkeer, Ruimtelijke Ordening en Milieu, wegens volgens klager door hen gepleegde ambtsmisdrijven.

2. Het Hof heeft zich bij beschikking van 13 januari 2000 op grond van art. 92 RO in verband met het bepaalde in de artt. 12b en 13a Sv. te dezer zake onbevoegd verklaard kennis te nemen van het beklag en de zaak verwezen naar de Hoge Raad.

3. De Hoge Raad heeft geen rechtsmacht om de vervolging van een minister te gelasten. De opdracht tot vervolging van beweerdelijk door ministers gepleegde ambtsmisdrijven kan slechts worden gegeven bij Koninklijk besluit of bij een besluit van de Tweede Kamer der Staten-Generaal (art. 119 Grw.; artt. 4-19 Wet van 22 april 1855, Stb. 33, houdende regeling der verantwoordelijkheid van de hoofden der ministeriële departementen en art. 483 lid 1 en 2 Sv.), derhalve niet door de Hoge Raad (vergelijk HR 6 december 1985, NJ 1986, 244, m.nt.ThWvV, HR 27 oktober 1989, NJ 1990, 108, m.nt. ThWvV, HR 20 maart 1998, NJ 1998, 549).

4. Vergelijk voorts recentelijk HR 4 juni 1999, R99/032 (niet gepubliceerd), HR 25 juni 1999, R99/047 (niet gepubliceerd), HR 5 november 1999, R99/140 (niet gepubliceerd) en HR 14 januari 2000, R99/176 (niet gepubliceerd).

5. Het voorgaande brengt mee dat klager niet-ontvankelijk moet worden verklaard in zijn beklag en een nader onderzoek en een oproeping van klager achterwege kunnen blijven.