Contractenrecht. Weens Koopverdrag. Tekortkoming, schadevergoeding en -begroting.

Op 13 oktober 2021 heeft Marstede de Porsche te koop aangeboden door het plaatsen van een advertentie op internet. [betrokkene 1] reageerde op deze advertentie via de berichtenservice met onder meer de vraag: “Any accidents?” In antwoord hierop berichtte [betrokkene 3] :

“The car had a very light accident in January 2020, there was replacement from frontbonnet, headlamp, and 2 Magnesium wheels. So there was some new paintwork, but its done in high standard. Every check by a porsche dealer is alowed.”

[betrokkene 1] had in de zomer van 2022 een potentiële koper in de Verenigde Staten voor de Porsche die vragen stelde over de auto. Daarom vroeg hij [betrokkene 2] en [betrokkene 3] om de volledige factuur van de reparatie die aan de auto was uitgevoerd na het ongeval in [plaats] en aanvullende informatie over de punten die vermeld stonden in het 111-punten keuringsrapport van Porsche Centrum Gelderland. Aangezien [betrokkene 1] niet tevreden was over de antwoorden die [betrokkene 2] hem vervolgens gaf en deze [betrokkene 1] zelfs zorgen baarden, heeft hij contact opgenomen met de eerste eigenaar van de Porsche ( [betrokkene 5] ) en bij hem nadere informatie over de Porsche opgevraagd. [betrokkene 5] heeft hem toen een door [A] opgesteld schaderapport van 18 maart 2020 toegezonden (hierna: het -rapport). In dit rapport is onder meer het schadeveroorzakend ongeval met de Porsche beschreven (p. 45) en het schadebeeld (p. 46 e.v.). De reparatiekosten zijn begroot op een totaalbedrag van € 757.760,77 (p. 161). Daarbij is het volgende vermeld:

“lm Hinblick auf den über dem Wiederbeschaffungswert liegenden Reparaturkosten handelt es sich um einen Totalschaden.”

Stormont heeft in september 2022 de Porsche laten controleren bij [B] (hierna: [B]), een Porsche Carrera GT specialist in de Verenigde Staten. [B] heeft in een e-mailbericht van 8 september 2022 onder meer het volgende aan [betrokkene 1] geschreven:

“After lifting the vehicle to inspect the vehicle’s chassis we have stopped the inspection as this vehicle is unsafe to be driven and further inspection will be unnecessary until major repairs have been completed. It is clear that this vehicle has absorbed a significant amount of energy to the driver side of the vehicle during an impact of some kind. Many suspension components have clearly be replaced due to the impact.”

Bij dagvaarding van 8 februari 2023 heeft Stormont Marstede en [betrokkene 2] (gezamenlijk hierna: Marstede c.s.) in rechte betrokken in een procedure voor de rechtbank Gelderland (hierna: de rechtbank). Stormont vorderde, samengevat, dat de rechtbank Marstede c.s. bij vonnis, hoofdelijk en voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad veroordeelt:

- tot betaling aan Stormont van primair US$ 300.000 en subsidiair € 279.969, te vermeerderen met wettelijke handelsrente;

- tot betaling aan Stormont van de buitengerechtelijke incassokosten van € 3.227,32, althans een bedrag dat de rechtbank in goede justitie vermeent te behoren;

- in de kosten van de procedure, waaronder begrepen de nakosten en de beslagkosten, te vermeerderen met wettelijke rente.

Op 4 oktober 2023 heeft de rechtbank vonnis gewezen (hierna: het vonnis). Daarin heeft zij, samengevat, de vorderingen van Stormont afgewezen en Stormont veroordeeld in de proceskosten aan de zijde van Marstede c.s.

In hoger beroep

In het arrest heeft het hof, samengevat:

- het vonnis vernietigd en opnieuw recht doende:

- Marstede veroordeeld tot betaling van US$ 300.000 aan Stormont, te vermeerderen met wettelijke rente;

- Marstede veroordeeld tot betaling van de buitengerechtelijke kosten van Stormont;

- Marstede veroordeeld tot betaling van de proceskosten van Stormont in beide instanties;

- Marstede veroordeeld tot betaling van de beslagkosten van Stormont;

- Stormont veroordeeld in de proceskosten van [betrokkene 2] in beide instanties, begroot op nihil;

- bepaald dat al deze proceskosten moeten worden betaald binnen veertien dagen na de datum van het arrest en als tijdige betaling uitblijft, die kosten worden verhoogd met wettelijke rente;

- het arrest wat betreft de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad verklaard;

- het meer of anders gevorderde afgewezen.

Hetgeen het hof hiertoe heeft geoordeeld, komt hierna voor zover relevant aan de orde.

In cassatie

Het cassatiemiddel van Marstede bevat drie onderdelen.

Onderdeel 1 (“Wat niet deugt aan het arrest”)

Het onderdeel bevat, wat het noemt, de volgende “kernklachten”.

- Het hof is ontoelaatbaar te kort door de bocht gegaan met zijn beslissing in rov. 5.16 van het arrest “dat de door Stormont gevorderde schade van 300.000 US Dollar (die voor het overige onvoldoende gemotiveerd is weersproken) zal worden toegewezen”, reeds omdat deze beslissing mede berust op ’s hofs oordeel in rov. 5.10 (en 3.4) dat “het niet melden dat de auto bij aankoop total loss was verklaard een wezenlijke tekortkoming” zou zijn “in de nakoming van de overeenkomst, gelet op het feit dat Stormont de Porsche als beleggingsobject had gekocht”, welk oordeel onbegrijpelijk en/of ontoereikend gemotiveerd is.

- Ten onrechte ontwijkt het hof in het arrest (gemakzuchtig) de beantwoording van de vraag waar het in deze zaak op aankomt, namelijk of de auto door technische mankementen non-conform was respectievelijk niet beantwoordde aan de overeenkomst.

- Weliswaar komt het hof tot het oordeel dat sprake zou zijn van een ‘wezenlijke tekortkoming’ (rov. 5.10). Maar dit oordeel grondt het hof slechts op het achterwege blijven van een mededeling zijdens Marstede aan Stormont van een - door het hof slechts veronderstelde - ‘total loss -verklaring' van de auto, die tot uiting gebracht zou zijn op een factuur die Marstede ontving toen zij de auto in Duitsland op 24 april 2020 gekocht had.

Het onderdeel stelt daarbij dat deze kernklachten “in de navolgende onderdelen [worden] aangevuld, uitgewerkt en toegelicht”.

Behandeling

Hierna zet ik mij aan de bespreking van die navolgende onderdelen. Zoals blijkt uit die bespreking, falen die navolgende onderdelen. Daarmee ontvalt ook reeds de bodem aan het onderhavige onderdeel, dat daarom geen verdere bespreking behoeft.

Onderdeel 2 (“Was de auto bij de aankoop door Marstede total loss verklaard en was het niet melden daarvan aan Stormont een wezenlijke tekortkoming? (rov. 5.10 t/m 5.12)”)

Subonderdeel 2.1.1 is gericht tegen rov. 5.11, eerste zin van het arrest. Ik vat het subonderdeel samen. ’s Hofs oordeel dat “Marstede Stormont op de hoogte had moeten brengen dat de auto total loss was verklaard omdat Marstede immers wist dat Stormont de Porsche als beleggingsobject wilde kopen”, is ontoereikend gemotiveerd. Dit oordeel komt erop neer dat de auto total loss verklaard zou zijn toen deze door Marstede in Duitsland gekocht werd. Dat deze auto toen total loss verklaard zou zijn, is echter een aanname van het hof die niet kan standhouden. Het hof heeft namelijk niet (voldoende) gerespondeerd op de essentiële stellingen van Marstede weergegeven (met vindplaatsen) onder (i) t/m (vi) in het subonderdeel. Deze stellingen zijn essentieel, omdat zij, indien juist, tot een ander oordeel kunnen leiden. Want als uit het verplichte registratiesysteem van Porsche blijkt dat er na het ongeval op 24 februari 2020 slechts sprake is van ‘Karrosserieschaden’, en niet van ‘Totalschaden’, moet reeds daarom aan het bestaan van een (juridische relevante) ‘total loss -verklaring’ getwijfeld worden. Zonder daadwerkelijke total loss -verklaring kan ’s hofs oordeel dat Marstede Stormont op de hoogte zou hebben moeten brengen “dat de auto total loss was verklaard”, niet stand houden.

Behandeling

Daarnaast oordeelt het hof in rov. 5.11 onder meer:

“Op de zitting heeft [betrokkene 2] op de vraag van het hof waarom hij de total loss verklaring niet aan Stormont heeft gemeld, geantwoord dat hij de bewoordingen op de factuur van de Porsche had zien staan. Hij heeft toen ook aan de verkoper [autohandelaar] gevraagd waarom dat er stond.”

Blijkens het p-v II ging het hierbij duidelijk om voornoemde factuur, met daarop de woorden: “- Unfallfahrzeug, Totalschaden, nicht fahrbereit!!” Op die factuur en woorden wijst het hof ook al in rov. 4.4 en nogmaals in rov. 5.12, laatste zin.

Dit moet ook worden gelezen in het licht van de volgende passage in rov. 5.10:

“Naderhand bleek echter dat de auto bij een zwaar ongeluk met total loss verklaring was betrokken. Daardoor was de Porsche aanzienlijk minder waard en beantwoordde het verkochte niet aan de door Marstede beloofde [(algemene en bijzondere) eigenschappen]. Marstede heeft dit onvoldoende gemotiveerd weersproken. Voor haar verweer heeft zij verwezen naar ‘deel A’ van haar memorie van antwoord (randnummer 78). Daarin is zij echter niet ingegaan op de stelling van Stormont dat door de total loss verklaring de auto sterk in waarde is gedaald, maar heeft zij zich beperkt tot het verweer dat met de auto niets aan de hand was, dat de schade door de aanrijding vakkundig is hersteld en dat de kooprijs reëel was. Marstede heeft dit evenmin gedaan in haar processtukken van de eerste aanleg (waar het hof gelet op de devolutieve werking van het hoger beroep acht op heeft geslagen).”

Subonderdeel 2.1.2 is gericht tegen rov. 5.12, vierde zin van het arrest. Het subonderdeel voert vooreerst aan dat het oordeel dat de auto volgens de door Marstede van [autohandelaar] ontvangen factuur total loss geweest zou zijn, een aanname is van het hof die, gezien subonderdeel 2.1.1, niet kan standhouden. Het subonderdeel voegt daaraan toe dat indien en voor zover het hof zijn oordeel dat de auto total loss verklaard zou zijn, baseert op hetgeen op deze factuur vermeld wordt, ’s hofs uitleg van deze factuur onbegrijpelijk en/of ontoereikend gemotiveerd is in het licht van de in subonderdeel 2.1.1 vermelde essentiële stellingen van Marstede en het hof de positieve devolutieve werking van het hoger beroep heeft miskend.

Behandeling

Subonderdeel 2.2.1 is gericht tegen rov. 5.12, eerste zin van het arrest. Ik vat het subonderdeel samen. Het bestreden oordeel kan niet anders worden verstaan dan dat Marstede verplicht geweest zou zijn om de korte vermelding op de door haar van [autohandelaar] ontvangen factuur “- Unfallfahrzeug, Totalschaden, nicht fahrbereit!!” als total loss -verklaring aan Stormont mede te delen. Dit oordeel is onbegrijpelijk en/of ontoereikend gemotiveerd, gezien de omstandigheden weergegeven (met vindplaatsen) onder a t/m c in het subonderdeel.

Behandeling

Daarmee wordt voortgebouwd op subonderdeel 2.1, dat dus faalt. Het beroep op voornoemde omstandigheid deelt dit lot. Dit behoeft geen verdere toelichting.

Deze omstandigheid komt erop neer dat Marstede ( [betrokkene 2] ) voornoemde vermelding op de factuur op basis van mededelingen van [autohandelaar] heeft opgevat als een in Duitsland bij schadevoertuigen gebruikelijke exoneratie voor de verkoper.

Deze omstandigheid maakt het bestreden oordeel niet onvoldoende (begrijpelijk) gemotiveerd.

Het gaat het hof erom (zie met name rov. 5.11-5.12) dat Marstede voornoemde vermelding (“de total loss verklaring”) op de factuur had moeten mededelen aan Stormont, omdat deze verplichting erop ziet dat de Porsche als beleggingsobject is gekocht door Stormont, wat Marstede wist, terwijl een total loss verklaring - waarvan hier sprake is, gezien die vermelding op de factuur - een sterk waardedrukkend effect heeft op zo’n auto, wat Marstede als verzamelaar van zeldzame en kostbare auto’s ook wist althans had behoren te weten (zij verkocht immers ook weleens auto’s als zich de gelegenheid voordeed, zoals hier het geval was). Het hof acht hierbij van belang dat Marstede gelet op de lage koopprijs van € 290.000 voor een dergelijk zeldzaam voertuig er niet zonder meer van had mogen uitgaan dat hetgeen op de factuur stond (dus: “- Unfallfahrzeug, Totalschaden, nicht fahrbereit!!”) geen betekenis had.

Daarbij breng ik 3.14 hiervoor (over rov. 5.10) in herinnering.

Bij deze stand van zaken gaf voornoemde omstandigheid het hof geen reden het bestreden oordeel nog weer nader te motiveren.

Deze omstandigheid (die het hof ook niet uit het oog verliest) baat Marstede evenmin, gelet op het voorgaande bij de omstandigheden a en b.

Bij deze stand van zaken gaf ook voornoemde omstandigheid het hof geen reden het bestreden oordeel nog weer nader te motiveren.

Subonderdeel 2.2.2 bevat, samengevat, de volgende klachten.

a. Voor zover het hof met zijn oordeel in rov. 5.12, eerste zin van het arrest bedoeld heeft dat als algemene stelregel zou gelden dat iedere ‘total loss -verklaring’, ongeacht de bron ervan respectievelijk de persoon wiens verklaring het betreft, een waardedrukkend effect zou hebben op een auto als de onderhavige, is dit oordeel onbegrijpelijk. Immers, een total loss -verklaring van bijvoorbeeld ‘de bakker op de hoek’ is irrelevant bij de waardebepaling van een auto, of deze nu een beleggingsobject is of niet.

b. Gezien klacht a kan evenmin standhouden ’s hofs oordeel in rov. 5.11, tweede zin dat Marstede als verzamelaar van zeldzame en kostbare auto’s zou hebben geweten, althans had behoren te weten, dat een total loss -verklaring een sterk waardedrukkend effect op een dergelijke auto had.

Behandeling

Zij mist feitelijke grondslag in het arrest. Het hof redeneert daarin vanuit de total loss -verklaring op de factuur van verkoper [autohandelaar] , autohandelaar in [plaats] , bij aanschaf van de Porsche door Marstede op 24 april 2020. Zie mede onder ‎3.11 hiervoor. Het hof gaat derhalve niet uit van een algehele stelregel als bedoeld in de klacht.

Zij bouwt voort op klacht a, die dus faalt, en deelt derhalve dit lot. Dit behoeft geen verdere toelichting.

Subonderdeel 2.2.3 bestrijdt als onbegrijpelijk en/of ontoereikend gemotiveerd ’s hofs oordeel in rov. 5.12, laatste zin van het arrest. Daartoe wijst het subonderdeel (met vindplaatsen) op stellingen van Marstede (in de persoon van [betrokkene 2] ) weergegeven onder (i) t/m (iv) en a t/m b in het subonderdeel. De kennelijke premisse van het subonderdeel is dat volgens het hof in het bestreden oordeel Marstede zonder meer ervan is uitgegaan dat die total loss -verklaring zonder betekenis was, ook voor [autohandelaar] en Marstede. Dat zou dan onvoldoende (begrijpelijk) gemotiveerd zijn vanwege die stellingen, nu Marstede een auto kocht die eerder betrokken was bij een schadeongeval (rov. 4.3), zodat die total loss -verklaring in dat verband “voor Marstedes Duitse verkoper” (lees: [autohandelaar] ) een gebruikelijke exoneratie inhield (rov. 5.11), maar “voor Marstede” niet van zwaarwegend belang was voor de aan- of verkoop van de Porsche, mede omdat Marstede de auto had laten inspecteren (rov. 4.4) zodat zij op de hoogte was van de werkelijke omvang van de schade en de te verwachten reparatiekosten.

Behandeling

Het bestreden oordeel slaat terug op rov. 5.11, in het bijzonder:

“Op de zitting heeft [betrokkene 2] op de vraag van het hof waarom hij de total loss verklaring niet aan Stormont heeft gemeld, geantwoord dat hij de bewoordingen op de factuur van de Porsche had zien staan. Hij heeft toen ook aan de verkoper [autohandelaar] gevraagd waarom dat er stond. Daarop was het antwoord volgens [betrokkene 2] dat dit heel vaak gebeurt bij schadevoertuigen omdat men niet wil dat er achteraf nog gereclameerd kan worden. [betrokkene 2] betwist ook dat de auto total loss is geweest; dat was hij niet en is hij niet. In het verlengde daarvan heeft [betrokkene 2] op de zitting de conclusies uit de rapporten van [A] , [B] en [D] betwist.”

Subonderdeel 2.3.1 bestrijdt ’s hofs oordelen in rov. 5.12, eerste en tweede zin van het arrest als “onjuist en/of onbegrijpelijk en/of ontoereikend gemotiveerd”, voor zover het hof daarmee bedoeld heeft dat een vermelding op een inkoopfactuur inhoudende “Unfallfahrzeug, Totalschaden, nicht fahrbereit!!” als total loss -verklaring een waardedrukkend effect heeft op de desbetreffende auto als beleggingsobject en daarom bij doorverkoop van deze auto van die vermelding mededeling gedaan moet worden aan degene die deze auto koopt, zelfs indien die vermelding onjuist is. Immers: zonder nadere motivering, die ontbreekt, valt niet in te zien waarom zo’n onjuiste vermelding de waarde van deze auto als beleggingsobject bij doorverkoop aan een derde zou doen dalen en deze vermelding door de doorverkoper medegedeeld zou moeten worden aan zijn koper.

Behandeling

Het subonderdeel, dat rov. 5.12, eerste en tweede zin slechts in isolement beschouwt, abstraheert ten onrechte van rov. 5.10-5.11. Daarin zet het hof onder meer uiteen hetgeen ik citeerde onder 3.14 hiervoor (rov. 5.10). En dat “gezien het voorgaande” (rov. 5.11, eerste zin), in rov. 5.10, het hof van oordeel is dat Marstede Stormont op de hoogte had moeten brengen dat de auto total loss was verklaard, omdat Marstede wist dat Stormont de Porsche als beleggingsobject wilde kopen (rov. 5.11). En verder (nog steeds in rov. 5.11):

“Marstede wist als verzamelaar van zeldzame en kostbare auto’s ook, althans had dit behoren te weten, dat een total loss verklaring een sterk waardedrukkend effect op een dergelijke auto had. Zij verkocht immers ook weleens auto’s als zich de gelegenheid voordeed, zoals hier het geval was.”

Subonderdeel 2.3.2 bevat, samengevat, de volgende klachten.

a. Met zijn oordeel in rov. 5.12, eerste en tweede zin van het arrest is het hof buiten de rechtsstrijd van partijen getreden. Want uit de stellingen van Stormont valt niet af te leiden dat de waardedaling van de Porsche door de (verzwegen) total loss -verklaring sec veroorzaakt zou zijn en dat de door het hof aangenomen mededelingsplicht van Marstede dus niet zozeer zou zien op de technische mankementen.

b. Voor zover daarvan geen sprake zou zijn, is ’s hofs oordeel in rov. 5.12, tweede zin in het licht van het bij klacht a samengevatte betoog van Stormont onjuist en/of onbegrijpelijk. Want de relevantie van de total loss -verklaring, de technische staat van het voertuig, de aard en omvang van de schade én de waarde van het voertuig zijn onmiskenbaar onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Behandeling

Het subonderdeel, dat rov. 5.12, eerste en tweede zin slechts in isolement beschouwt, negeert ten onrechte rov. 5.10-5.11, meer in het bijzonder de onder 3.14 hiervoor geciteerde passage in rov. 5.10. Daarin wijst het hof er al op dat Marstede niet is ingegaan “op de stelling van Stormont dat door de total loss verklaring de auto sterk in waarde is gedaald”, maar zich heeft beperkt tot het verweer dat met de auto niets aan de hand was, dat de schade door de aanrijding vakkundig is hersteld en dat de kooprijs reëel was. En: dat Marstede dit evenmin heeft gedaan in haar processtukken van de eerste aanleg (waar het hof, gelet op de devolutieve werking van het hoger beroep, acht op heeft geslagen).

Deze stelling van Stormont betekent dat zij, anders dan de klacht wil, niet enkel is gaan liggen voor het anker van een koppeling: van de total loss -verklaring aan de zwaarte van het ongeval: van de zwaarte van het ongeval aan de omvang van de schade; en van de omvang van de schade aan de waardedaling van voertuigen als de Porsche.

Dat het hof deze stelling van Stormont aldus onderscheidt, is overigens niet strijdig met diens oordelen in rov. 5.6, rov. 5.7 en rov. 5.10 (telkens een samenvatting van wat Stormont onder meer heeft aangevoerd) waarop de klacht wijst. Die oordelen laten immers de ruimte voor het aldus onderscheiden van die stelling van Stormont.

Het is trouwens ook niet onbegrijpelijk dat het hof die stelling van Stormont aldus onderscheidt op basis van hetgeen zij heeft aangevoerd.

Daarmee valt reeds het doek voor de klacht. Overigens, ook hier: voor zover Marstede elders wel pijlen richt op rov. 5.10-5.11, missen die alle doel.

Ik zie niet waaruit de daarin bedoelde ‘onmiskenbare onlosmakelijke verbondenheid’ blijkt. De klacht licht dit ook niet toe, anders dan met een verwijzing naar het bij klacht a samengevatte betoog van Stormont. Die samenvatting ziet evenwel eraan voorbij dat (naar ’s hofs niet onbegrijpelijke oordeel) Stormont niet enkel is gaan liggen voor het anker van een koppeling tussen de total loss -verklaring, de technische staat van het voertuig, de aard en omvang van de schade én de waarde van het voertuig. Ik moge verwijzen naar de bespreking van klacht a. Hierop stuit de klacht al af.

Subonderdeel 2.3.3 is gericht tegen de volgende overwegingen in rov. 5.10 van het arrest:

“Naderhand bleek echter dat de auto bij een zwaar ongeluk met total loss verklaring was betrokken. Daardoor was de Porsche aanzienlijk minder waard en beantwoordde het verkochte niet aan de door Marstede beloofde [(algemene en bijzondere) eigenschappen]. Marstede heeft dit onvoldoende gemotiveerd weersproken. Voor haar verweer heeft zij verwezen naar ‘deel A' van haar memorie van antwoord (randnummer 78). Daarin is zij echter niet ingegaan op de stelling van Stormont dat door de total loss verklaring de auto sterk in waarde is gedaald, maar heeft zij zich beperkt tot het verweer dat met de auto niets aan de hand was, dat de schade door de aanrijding vakkundig is hersteld en dat de kooprijs reëel was.”

Het subonderdeel bevat, samengevat, de volgende klachten.

a. Marstedes verweer, en de daarin vervatte verwijzing naar ‘deel A’ van haar memorie van antwoord, laat zich niet anders verstaan dan dat zij daarin de onder (i) en (ii) in de klacht (met vindplaatsen) weergegeven stellingen heeft betrokken of heeft beoogd te betrekken. Gezien deze ‘deel A-verweer’-stellingen, waarvan het hof de juistheid in het midden laat en waarop het niet (voldoende) respondeert, is onbegrijpelijk en/of ontoereikend gemotiveerd ’s hofs oordeel in rov. 5.10 dat Marstede “onvoldoende gemotiveerd weersproken” zou hebben dat de Porsche door een “naderhand” gebleken “zwaar ongeluk met total loss verklaring” “aanzienlijk minder waard” geworden zou zijn en dat daardoor het verkochte niet aan de door Marstede beloofde eigenschappen zou voldoen.

b. Daarnaast is onbegrijpelijk ’s hofs oordeel dat voor Stormont pas “naderhand” gebleken zou zijn dat sprake geweest zou zijn van een zogenaamd “zwaar ongeluk”, omdat Stormont ter zitting bij het hof nu juist verklaard heeft dat zij door [betrokkene 2] en [betrokkene 3] voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst over de aard van het ongeluk ingelicht is. Dit is ook door het hof vastgesteld in rov. 4.8.

Behandeling

Het hof wijst in het bestreden oordeel op nr. 78 van de memorie van antwoord, en de verwijzing in dit nr. 78 door Marstede naar “deel A” van die memorie voor haar verweer. Dit doet het hof om uit te leggen dat Marstede daarin niet is ingegaan op de stelling van Stormont dat door de total loss verklaring de auto sterk in waarde is gedaald.

Dat het hof hierin niet leest dat Marstede is ingegaan op die stelling van Stormont dat door de total loss verklaring de auto sterk in waarde is gedaald, is niet onbegrijpelijk: daarover zegt Marstede immers (ook bij benadering) niets in dit nr. 78.

Dit laatste geldt, naar het evenmin onbegrijpelijke oordeel van het hof, eveneens voor dat “deel A” (dat begint op p. 3 van de memorie van antwoord). Ook ik lees daarin niet dat Marstede is ingegaan op die stelling van Stormont dat door de total loss verklaring de auto sterk in waarde is gedaald.

Het is overigens ook niet duidelijk op welke passage(s) in dat “deel A” de klacht dan precies doelt onder (i) en (ii). Zij bevat geen vindplaatsverwijzing, ook al beslaat dat “deel A” van het begin tot nr. 78 van de memorie van antwoord al 19 volle bladzijden aan tekst (p. 2-20). Stellingen als bedoeld onder (i) en (ii) heb ik niet aangetroffen in dat “deel A”.

Daarmee ontvalt reeds de bodem aan de klacht.

Zij biedt Marstede evenmin soelaas.

Op de aangeven plek in het p-v II bevestigt [betrokkene 1] (Stormont) dat hij rond 11 februari 2022 gesproken heeft met [betrokkene 2] (Marstede), waarbij “er werd gezegd”, dus door [betrokkene 2] tegen [betrokkene 1] , “dat de auto bij een klein ongeval betrokken was” (“Er is gezegd dat de auto tegen een vangrail is aangebotst en dat de voorste bumper, de voorkoplamp, het wiel en de remschijven beschadigd waren en dat die schade niet optelt tot € 750.000”).

Als het hof hiermee al iets zegt hierover, dan is het veeleer dat volgens [betrokkene 1] (Stormont) aan hem door [betrokkene 2] (Marstede) op 11 februari 2022 is medegedeeld dat de auto bij een licht ongeval betrokken was. Daarbij neem ik in aanmerking, naast 3.48.2-3.48.3 hiervoor, dat het hof blijkens het p-v II ter zitting ook aan [betrokkene 2] heeft voorgehouden dat zijdens Stormont onder meer is opgemerkt dat “u”, dus [betrokkene 2] , “heeft gezegd dat de auto bij een licht ongeval betrokken was in plaats van bij een zwaar ongeval en dat de auto tot in perfectie was gerepareerd”. In zijn reactie hierop verklaart [betrokkene 2] niet dat hij dit niet heeft gezegd.

Dit sluit bijvoorbeeld ook aan op de eerdere opmerking ter zitting door het hof dat volgens Stormont de staat van de auto die zij mocht verwachten neerkwam op “tot in de perfectie gerepareerd na een klein ongeluk”.

Met dit een en ander is het lot van de klacht bezegeld: de daarin bedoelde ‘onbegrijpelijkheid’ van het bestreden oordeel is er in werkelijkheid niet.

Subonderdeel 2.3.4 klaagt dat, gezien de subonderdelen 2.3.1 t/m 2.3.3, onbegrijpelijk is ’s hofs oordeel in rov. 5.13 van het arrest dat het hof onbesproken zou kunnen laten de stellingen van partijen over de tekortkoming die er zou zijn in verband met de gebreken inzake de technische aspecten (de eerste grondslag). Want zoals uit die voorgaande subonderdelen volgt, zijn die technische aspecten (waaronder de zwaarte van het ongeluk en de omvang van de schade) onlosmakelijk verbonden met de total loss -verklaring.

Behandeling

Subonderdeel 2.3.5 klaagt dat, mede gezien de subonderdelen 2.3.1 t/m 2.3.3, onjuist en/of onbegrijpelijk is ’s hofs beslissing in rov. 5.22 van het arrest om voorbij te gaan aan de verschillende bewijsaanbiedingen van Marstede “als niet ter zake doende, omdat deze betrekking hebben op de technische mankementen van de Porsche”. Want in nr. 129 van de memorie van antwoord biedt Marstede nu juist aan om te bewijzen dat, kort gezegd, de conclusie uit het [A] -rapport dat de Porsche total loss zou zijn niet klopt. Als Marstede bewijst dat die conclusie niet klopt, staat in dit geding vast dat “die korte vermelding op de meergenoemde inkoopfactuur” (ik begrijp: de total loss -verklaring) ten onrechte op deze factuur staat. Dan valt niet in te zien waarom het door Marstede niet aan Stormont mededelen van die vermelding een tekortkoming in de nakoming oplevert (“zie ook subonderdeel 2.3.1”). Het bewijsaanbod was dus wel ter zake dienend.

Behandeling

Dat het hof in rov. 5.22 het bewijsaanbod van Marstede in nr. 129 van de memorie van antwoord uitlegt zoals het hof daarin doet, is prima te volgen. Dit nr. 129 bevat immers niet meer dan het volgende:

“Marstede biedt aan te bewijzen dat [A] de opdracht heeft gekregen van [betrokkene 5] om in de begroting toe te werken naar een total loss van de auto. [betrokkene 5] , [A] en Alianz kunnen op dit punt worden gehoord. Een deskundige kan worden benoemd met de opdracht, kort gezegd, de schadeberekening in het [A] -rapport te beoordelen.”

Subonderdeel 2.4 voert aan dat de subonderdelen 2.1 t/m 2.3 tevens doorwerken in ’s hofs oordeel in rov. 5.15 (en 3.4) van het arrest dat Marstede zich er niet op zou kunnen beroepen dat Stormont verzuimd heeft tijdig te klagen, nu Marstede met het gebrek (dat de Porsche total loss verklaard zou zijn) bekend geweest zou zijn en Stormont hiervan niet op de hoogte gebracht heeft, terwijl zij dat wel zou hebben moeten doen.

Behandeling

Daarmee is gegeven dat onderdeel 2 faalt.

Onderdeel 3 (“De schadebegroting (rov. 5.16)”)

Subonderdeel 3.1.1 klaagt, samengevat, als volgt. De schadebegrotingsbeslissing is mede gebaseerd op het oordeel in rov. 5.16, tweede alinea, eerste zin van het arrest dat Stormonts stelling dat de auto bij doorverkoop US$ 1.100.000 zou opleveren door haar “voldoende onderbouwd” zou zijn “met het taxatierapport van The Auto Appraisers en Merit Partners” (hierna: het taxatierapportenoordeel). Met dit “taxatierapport” doelt het hof op zowel een taxatierapport van The Auto Appraisers als een taxatierapport van Merit Partners, in rov. 5.16, tweede alinea, tweede zin aangeduid met “deze taxaties”. Het taxatierapportenoordeel is onbegrijpelijk, want in het taxatierapport van The Auto Appraisers wordt nu juist vermeld dat daarin wordt uitgegaan van een Porsche die niet bij enig ongeval betrokken geweest is, en in het taxatierapport van Merit Partners wordt überhaupt niet vermeld waarop de daarin vermelde taxatiewaarde gebaseerd is. Dit terwijl (i) de desbetreffende stellingen van Stormont inhouden dat het bij genoemd bedrag van US$ 1.100.000 gaat om de waarde van de litigieuze Porsche zonder ongeval, en (ii) het hof in rov. 4.8 heeft vastgesteld dat [betrokkene 1] (en daarmee Stormont) ten tijde van het sluiten van de overeenkomst ervan op de hoogte was dat de auto door een servicemonteur tegen de vangrail gereden is en dat de voorste bumper, de voorkoplamp, het wiel en de remschijven beschadigd waren, zodat Stormont wist of behoorde te weten dat er geen sprake was van “a clean history, with no accident vehicle” (als bedoeld in het taxatierapport van The Auto Appraisers).

Behandeling

Ik wijs daartoe onder meer op rov. 5.7, tweede alinea en de volgende passage in rov. 5.10, met mijn onderstreping:

“Stormont meent dat de Porsche niet beantwoordde aan de door Marstede beloofde eigenschappen. Zij heeft in dat kader aangevoerd dat een voertuig als een Porsche Carrera GT vanwege de bijzondere aard ook een beleggingsobject is, waarbij in algemene zin geldt dat dergelijke voertuigen meer waarde hebben naarmate deze voertuigen een lagere kilometerstand hebben en zo origineel mogelijk zijn. Een ongevalsvoertuig heeft volgens Stormont per definitie een aanzienlijk lagere waarde. Daarom was zij aanvankelijk ook op zoek naar een schadevrij voertuig. Toen zij van Marstede had vernomen dat de Porsche bij een licht ongeluk was betrokken en er bovendien slechts in zeer beperkte mate herstelwerkzaamheden aan de auto hadden plaatsgevonden (‘cosmetische schade die niet traceerbaar was hersteld’), ging zij ervan uit dat de waarde van de auto niet (sterk) onder het ongeval zou lijden. Dat leidde Stormont ook af uit de marktconforme koopprijs. Naderhand bleek echter dat de auto bij een zwaar ongeluk met total loss verklaring was betrokken. Daardoor was de Porsche aanzienlijk minder waard en beantwoordde het verkochte niet aan de door Marstede beloofde [(algemene en bijzondere) eigenschappen]. Marstede heeft dit onvoldoende gemotiveerd weersproken.”

Subonderdeel 3.1.2 klaagt dat de schadebegrotingsbeslissing ook hierom onbegrijpelijk is: bij “genoemde taxatierapporten” (ik begrijp: van The Auto Appraisers en Merit Partners) gaat het niet om schade die het gevolg is van het enkele feit dat Marstede niet medegedeeld heeft dat de auto eerder total loss verklaard zou zijn (“zie ook onderdeel 1”).

Behandeling

Subonderdeel 3.1.3 bevat, samengevat, de volgende klachten.

a. Het taxatierapportenoordeel is ontoereikend gemotiveerd, omdat het hof niet (voldoende) gerespondeerd heeft op essentiële stellingen van Marstede, weergegeven (met vindplaatsen) onder (i) t/m (iii) in de klacht. Deze stellingen zijn essentieel, omdat zij, indien juist, tot een ander oordeel kunnen leiden: dat Stormont met het taxatierapport van The Auto Appraisers en Merit Partners niet voldoende onderbouwd heeft dat de Porsche bij doorverkoop het bedrag van US$ 1.100.000 zou opleveren.

b. Gezien deze essentiële stellingen kan evenmin standhouden ’s hofs oordeel in rov. 5.16, tweede alinea, laatste zin van het arrest dat “voor het overige onvoldoende gemotiveerd is weersproken” dat Stormont voor een bedrag van US$ 300.000 schade geleden zou hebben.

Behandeling

De stelling onder (i) luidt dat het bedrag in het taxatierapport van “Merit Appraisers” (ik begrijp: Merit Partners) niet is voorzien van enige onderbouwing. Ik meen, gezien ook de bespreking van subonderdeel 3.1.1 (zie in het bijzonder onder 3.65-3.66 en 3.68 hiervoor), dat deze stelling het hof geen reden gaf tot een nog weer nadere motivering van het taxatierapportenoordeel.

De stelling onder (iii) luidt dat de schadeberekening mank gaat aan hypothetische veronderstellingen. Blijkens de verwijzing in de klacht gaat het hier om (i) de enkele, blote opmerking van Marstede dat zij niet in kennis is gesteld van voorgenomen onderzoeken en taxaties, waardoor zij wordt benadeeld, en (ii) productie 25 van Stormont, waarop rov. 5.16 geen betrekking heeft. Kortom, deze stelling gaf het hof evenmin reden tot een nog weer nadere motivering van het taxatierapportenoordeel.

Het behoeft geen betoog dat de uitkomst niet anders wordt als de stellingen onder (i) t/m (iii) in onderling verband en samenhang worden bezien. Het is en blijft een ‘negatieve trifecta’.

Zij strandt in het voetspoor van klacht a. Dit behoeft geen verdere toelichting.

Subonderdeel 3.1.4 klaagt dat voor zover het hof bij het taxatierapportenoordeel ook het taxatierapport van [C] betrokken heeft, dit eveneens onbegrijpelijk is. Want ook dit taxatierapport betreft geen schade die het gevolg is van het enkele feit dat Marstede niet medegedeeld heeft dat de auto eerder total loss verklaard zou zijn (“zie wederom ook onderdeel 1”).

Behandeling

Subonderdeel 3.1.5 bestrijdt, mede gezien de subonderdelen 3.1.1 t/m 3.1.4, als onjuist en/of onbegrijpelijk ‘s hofs beslissing in rov. 5.22 van het arrest om voorbij te gaan aan de verschillende bewijsaanbiedingen van Marstede “als niet ter zake doende, omdat deze betrekking hebben op de technische mankementen van de Porsche”. Dit spitst het subonderdeel vervolgens toe op het bewijsaanbod in de memorie van antwoord, nr. 131, en: omdat de taxatiewaardes in de taxatierapporten gebaseerd zijn op de (beloofde) technische staat van de auto bij verkoop (zie de subonderdelen 3.1.1 t/m 3.1.4), doet een bewijsaanbieding aangaande de technische staat van de auto ten tijde van de verkoop aan Stormont wel ter zake.

Behandeling

Het bewijsaanbod in de memorie van antwoord, nr. 131 luidt:

“Marstede biedt aan te bewijzen dat het rapport-PG een uitstekend beeld geeft van de technische staat van de auto. Dit bewijs kan worden geleverd door Marstede en PG als getuigen te horen alsmede een door uw hof te benoemen deskundige.”

Dit “rapport-PG” betreft een, kort gezegd, door Porsche Centrum Gelderland (“PG”) op verzoek van Marstede op 23 november 2021 uitgevoerde aankoopkeuring van de Porsche, dit in verband met de mogelijke verkoop ervan aan een zekere “ [betrokkene 6] ”.

Subonderdeel 3.2(.1) klaagt dat de schadebegrotingsbeslissing te meer onbegrijpelijk is, doordat zij mede berust op ’s hofs oordeel in rov. 5.16, eerste alinea, vierde zin van het arrest dat Stormont de Porsche, door de naderhand ontdekte total loss -verklaring, voor US$ 800.000 heeft verkocht. Dit oordeel is ontoereikend gemotiveerd, nu het hof niet (voldoende) gerespondeerd heeft op essentiële stellingen van Marstede, weergegeven (met vindplaatsen) onder (i) t/m (x) in het subonderdeel. Oftewel: het hof is volledig voorbijgegaan aan stellingen van [betrokkene 2] die erop neerkomen dat de verkoopprijs van US$ 800.000 aan [C] niet (zonder meer) als uitgangspunt kan gelden bij de verkoop van de auto, omdat niet vaststaat noch gemotiveerd is dat deze verkoopprijs marktconform zou zijn geweest. Deze stellingen zijn essentieel, omdat zij, indien juist, tot een ander oordeel kunnen leiden.

Behandeling

Met de stellingen onder (i) t/m (ix) doelt het subonderdeel op de volgende passages in de memorie van antwoord:

“120. In sub 53 van de memorie schetst Stormont dat de mogelijkheid van verkoop aan [C] voor haar een dilemma was. Wat daar ook van zij, dit heeft zij volgens Marstede zelf in het leven geroepen. Zonder overleg met Marstede (die wist zonder klachtmelding van niets) zelf over te gaan tot schadebeperking, roept vragen op. Zeker met de almaar stijgende verkoopprijzen voor de auto rijst de vraag welke afwegingen Stormont heeft gemaakt om juist op 8 december 2022 de auto te verkopen aan [C] . Als Stormont wél tijdig een klachtmelding had gedaan bij Marstede, dan had dat ertoe kunnen leiden dat de auto eerder was doorverkocht. Dat was ook de bedoeling van Stormont. En Stormont is bij de verkoop aan [C] uitgegaan van allerlei onjuiste aannames. De auto hoefde niet met terug naar Nederland met alle kosten van dien: verkoop door of namens Marstede vanuit Amerika had eenvoudig gekund. En voetnoot 12 miskent dat de btw over het importtarief voor Marstede aftrekbaar is. De rol van [C] is wijdlopig: taxateur, eigenaar en onderzoeker ten faveure van Stormont. Dit is geen correcte en onpartijdige gang van zaken. Heeft Stormont voor hij de auto aan [C] verkocht ook andere biedingen gekregen? Of heeft hij bijzondere afspraken gemaakt met [C] verband houdende met de uitkomst van de onderhavige procedure?

121. In sub 128 van de memorie staat dat de verkoop aan [C] een direct verlies heeft opgeleverd van $159.580,-. Dat komt geheel voor risico van Stormont. Zij heeft zichzelf schade toegebracht. De verkoop aan [C] is onbegrijpelijk en wekt bevreemding omdat volgens Stormont de auto total loss , onveilig en gevaarlijk is en Porsche geen toestemming geeft voor reparatie van een beschadigde monocoque.”

De resterende stelling, onder (x), komt uit eerste aanleg en betreft de volgende passage:

“(…) En voorkomen moet worden dat de schadevordering berust op een feitelijk niet-bestaande koopovereenkomst tussen Stormont en [C] , die volgens sub 34 dagvaarding een gerespecteerde taxateur is maar tegelijk de koper is van de auto. Dit doet de wenkbrauwen fronsen.”

Hiervoor geldt hetzelfde als ik schreef onder 3.96 hiervoor.

Subonderdeel 3.3(.1), tot slot, formuleert twee klachten.

a. Onjuist en/of onbegrijpelijk is ’s hofs oordeel in rov. 5.16, eerste alinea, tweede zin van het arrest. Immers, art. 74, tweede zin Weens Koopverdrag beperkt de schadevergoeding waar een partij recht op heeft. Dit heeft het hof ten onrechte niet (kenbaar) in zijn oordeel betrokken.

b. Door bij de schadebegrotingsbeslissing niet vast te stellen dat Marstede de omvang van de door Stormont gevorderde schadevergoeding bij het sluiten van de koopovereenkomst voorzien heeft of had behoren te voorzien, is deze beslissing onjuist en/of onbegrijpelijk dan wel ontoereikend gemotiveerd. Daarbij is van belang dat de stelplicht en bewijslast ten aanzien van de voorzienbaarheid van de schade bij Stormont liggen.

Behandeling

3.100 Het subonderdeel faalt, gelet op het volgende.

3.100 De klachten lenen zich voor gezamenlijke bespreking.

3.100 In rov. 5.8 stelt het hof voorop:

“Op grond van artikel 74 Weens Koopverdrag heeft een partij recht op schadevergoeding vanwege een tekortkoming van de andere partij bestaande uit een bedrag gelijk aan de schade, met inbegrip van de gederfde winst.”

Dit betreft m.i. een samenvatting van de bepaling. De volledige tekst daarvan luidt:

“De schadevergoeding wegens een tekortkoming van een partij bestaat uit een bedrag gelijk aan de schade, met inbegrip van de gederfde winst, die door de andere partij als gevolg van de tekortkoming wordt geleden. Een zodanige schadevergoeding mag evenwel niet hoger zijn dan de schade die de partij die in de nakoming is tekort geschoten bij het sluiten van de overeenkomst voorzag of had behoren te voorzien als mogelijk gevolg van de tekortkoming, gegeven de feiten die zij kende of die zij had behoren te kennen.”

3.108 Hierop ketsen de klachten reeds af.

3.108 Daarmee is gegeven dat ook onderdeel 3 faalt.

3.110 Het cassatiemiddel van Marstede is derhalve vergeefs voorgesteld.

3.110 Ik geef toepassing van art. 81 lid 1 RO in overweging.