Conclusie · Parket bij de Hoge Raad · Strafrecht overig

Nr. 12/00551

Mr. Aben

Zitting 22 januari 2013

3.2. Het hof heeft overwogen (a) dat de verdachte zich reeds eerder aan vermogensdelicten heeft schuldig gemaakt en onherroepelijk tot straffen, waaronder vrijheidsbenemende straffen, is veroordeeld, (b) dat thans geen andere straf meer in aanmerking komt dan een onvoorwaardelijke vrijheidsbenemende straf, en (c) dat gelet op de recidive anders dan door de advocaat-generaal is gevorderd, oplegging van een taakstraf, bestaande uit een werkstraf, thans niet meer passend is voor afdoening van het onderhavige delict. Aldus heeft het hof toereikend gemotiveerd waarom het een zwaardere straf heeft opgelegd dan is geëist. Voor zover het middel daarover klaagt, faalt het derhalve.

Voor zover blijkens de toelichting wordt geklaagd over de in de strafmotivering opgenomen overweging dat het hof er weinig vertrouwen in heeft dat de verdachte een taakstraf bestaande uit een werkstraf, tot een goed einde zal brengen, geldt het volgende. De steller van het middel wijst er terecht op dat onduidelijk is waarop het hof dat oordeel baseert. Het hof geeft dat niet aan, terwijl ook overigens niet duidelijk is op grond waarvan het hof dit oordeel is toegedaan. Tot cassatie behoeft dat echter niet te leiden nu die overweging van ondergeschikte betekenis is in de strafmotivering, en ook zonder die overweging voldoende en niet onbegrijpelijk is gemotiveerd waarom het hof in plaats van de gevorderde werkstraf een gevangenisstraf heeft opgelegd.

De procureur-generaal

bij de Hoge Raad der Nederlanden