Conclusie · Parket bij de Hoge Raad · Strafrecht overig

Het gerechtshof te Arnhem-Leeuwarden heeft verdachte – kort gezegd - veroordeeld voor “mishandeling, terwijl het feit zwaar lichamelijk letsel, te weten een kaakfractuur en zenuwletsel en tandletsel ten gevolge heeft”. Het middel klaagt dat ’s hofs oordeel dat sprake is van lichamelijk letsel onbegrijpelijk dan wel onvoldoende is gemotiveerd. Nu de gebezigde bewijsmiddelen als geneeskundige verklaring van de GGD respectievelijk de kaakchirurg in opleiding inhouden dat de kaak van het slachtoffer op drie plaatsen gebroken was en dat daarvoor een ‘kaakchirurgische behandeling’ noodzakelijk was, is het bewezenverklaarde “zwaar lichamelijk letsel” reeds daarom toereikend gemotiveerd en faalt het middel.

Ten overvloede merk ik op dat voor zover het middel op de opvatting berust dat indien het bewezenverklaarde letsel uit meerdere verwondingen bestaat, elke verwonding afzonderlijk als zwaar lichamelijk letsel in de zin van art. 82 Sr moet kunnen worden aangemerkt, het een eis stelt die het recht niet kent.

Het middel kan worden afgedaan op de voet van artikel 80a RO.

De procureur-generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden,

n.d.