Strafrecht overig

Conclusie AG. Voorbereidingshandelingen art. 10a en art. 11a Opiumwet. M1 en M2 bevatten falende klachten…

Parket bij de Hoge Raad, 10 november 2026

Zaakgegevens

Op 10 november 2026 heeft het Parket bij de Hoge Raad een conclusie genomen in een zaak over strafrecht.

Instantie
Parket bij de Hoge Raad
Datum uitspraak
10 november 2026
Datum publicatie
4 november 2026
Zaaknummer
24/04598
ECLI
ECLI:NL:PHR:2026:1069
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Conclusie AG. Voorbereidingshandelingen art. 10a en art. 11a Opiumwet. M1 en M2 bevatten falende klachten over verwerping verweer strekkende tot niet-ontvankelijkheid OM en over de motivering strafoplegging. M3 bevat terechte klacht over schending inzendtermijn, maar AG meent dat kan worden volstaan met constatering dat redelijke termijn is overschreden. Conclusie strekt tot verwerping.

Conclusie

PROCUREUR-GENERAAL

BIJ DE

HOGE RAAD DER NEDERLANDEN

Nummer 24/04598

Zitting 10 november 2026

CONCLUSIE

P.T.C. van Kampen

In de zaak

[verdachte] ,

geboren in [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1992,

hierna: de verdachte

1 Het cassatieberoep

1.1

Het gerechtshof 's-Hertogenbosch heeft de verdachte bij arrest van 17 december 2024 (parketnr. 20-000805-21) wegens (1) “om een feit, bedoeld in het vierde lid van artikel 10 van de Opiumwet, voor te bereiden of te bevorderen, voorwerpen en stoffen voorhanden hebben, waarvan hij weet dat zij bestemd zijn tot het plegen van dat feit”, (2) “voorwerpen voorhanden hebben, waarvan hij weet dat zij bestemd zijn tot het plegen van een van de in artikel 11, derde en vijfde lid, van de Opiumwet strafbaar gestelde feiten”, en (3) “om een feit, bedoeld in het vierde lid van artikel 10 van de Opiumwet, voor te bereiden of te bevorderen, een stof voorhanden hebben, waarvan hij weet dat het bestemd is tot het plegen van dat feit”, veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 42 maanden, met aftrek van het voorarrest. Verder heeft het hof beslissingen genomen omtrent verschillende inbeslaggenomen voorwerpen, een en ander zoals nader in het arrest omschreven.

1.2

Het cassatieberoep is ingesteld namens de verdachte. Advocaten R.J. Baumgardt en M.J. van Berlo hebben drie middelen van cassatie voorgesteld.

2 Het eerste middel

2.1

Het eerste middel is gericht tegen het oordeel van het hof dat er geen sprake is van vormverzuimen bij het voorbereidend onderzoek waaraan enig rechtsgevolg hoeft te worden verbonden. Het middel bevat blijkens de toelichting de volgende drie deelklachten:

- De eerste deelklacht heeft betrekking op de verwerping van het verweer strekkende tot niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie wegens het inzetten van bestuurlijke controlebevoegdheden voor het verrichten van opsporingshandelingen;

- De tweede deelklacht is gericht tegen de verwerping van het verweer strekkende tot niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie wegens het achterhouden van camerabeelden en de onzorgvuldige verslaglegging van het opsporingsonderzoek.

- De derde deelklacht houdt in dat het hof de vermeende vormverzuimen ten onrechte niet in de strafoplegging heeft verdisconteerd.

2.2

Volgens het proces-verbaal van de terechtzitting in hoger beroep van 5 november 2024 heeft de raadsvrouw van de verdachte daar het woord gevoerd overeenkomstig de pleitnota die aan het proces-verbaal is gehecht. Deze pleitnota houdt - voor zover in cassatie relevant – het volgende in:

“Hoofdstuk 1: INLEIDING

Deze pleitnota is de zoveelste versie.

In deze zaak is het dossier zeer onvolledig en op een dusdanig onzorgvuldige wijze en in strijd met de belangen van de verdachte opgesteld dat de verdediging vanwege de vele opmerkingen moeite heeft met het aanbrengen van structuur. Waar te beginnen?

Een ketting is zo sterk als de zwakste (bewijs)schakel. In deze zaak ontbreken essentiële bewijsschakels en is het aangeleverde bewijs op een zo'n verkeerde wijze tot stand gekomen dat er niet kan worden gesproken over een fair trial.

Het OM heeft met een tunnelvisie het dossier samengesteld. Van een zorgvuldige opsporing of verslaglegging is geen sprake. Er is op een dusdanige doelbewuste en grove veronachtzaming van de belangen van verdachte gehandeld dat niet-ontvankelijkheid dient te volgen.

Enkel vanwege de acties en de volharding van de verdediging zijn er telkens stukken toegevoegd die niet hadden mogen zijn achtergehouden, stukken waarmee de verklaring van cliënt kon worden onderbouwd en het vonnis van de Rechtbank aantoonbaar onjuist is maar ook processen-verbaal die de start en de rechtmatigheid van het onderzoek raken.

Het vonnis van de Rechtbank dient te worden vernietigd en er dient opnieuw recht te worden gesproken.

De Rechtbank verbond in haar vonnis ten onrechte geen enkel gevolg aan het aanvankelijk ontbreken van de camerabeelden.

Zo staat bijvoorbeeld op pagina 3 van het vonnis:

"De beelden zijn echter nadien desgevraagd overgelegd aan de verdediging en alsnog allemaal onderzocht door de politie. De Rechtbank is van oordeel dat door het toevoegen van de camerabeelden en het opmaken van een aanvullend proces-verbaal ten aanzien van de camerabeelden het vormverzuim is hersteld. De raadsvrouw heeft alle camerabeelden kunnen bekijken en zij heeft een selectie, welke de verdediging van belang vond aan het procesdossier toegevoegd. Het dossier bevat geen aanwijzingen dat de politie aanvankelijk doelbewust ten nadele van de verdachte onderzoeksmateriaal heeft achtergehouden. Het verweer (tot niet- ontvankelijkheid(, GS) wordt daarom verworpen".

Het ontbreken van de camerabeelden diende wat de verdediging betreft wel te hebben moeten leiden tot niet-ontvankelijkheid van het OM omdat vanwege het niet toevoegen van deze camerabeelden andere onregelmatigheden niet helder werden. Het ontbreken van de camerabeelden is daarenboven niet de enige omissie.

De verdediging zal aantonen dat er wel degelijk sprake van doelbewuste en grove veronachtzaming van de belangen van cliënt is. Hier kom ik later uitgebreid op terug mede omdat het niet enkel de (herhaalde) onjuistheden omtrent de camerabeelden betreft. Ook hetgeen te zien is op deze camerabeelden leidt tot de conclusie dat het OM niet ontvankelijk dient te worden verklaard.

Er is een dusdanige opeenstapeling van onzorgvuldigheden dat men niet meer kan stellen dat er geen sprake is van opzet en zelfs wanneer men stelt dat er geen opzet was kunnen de handelingen op deze veegdag niet onder het tapijt worden geveegd. Er is op een dergelijk grove wijze in strijd met de belangen van cliënt gehandeld dat dit de meest vergaande bestraffing van het OM tot gevolg dient te hebben.

Namens client werden vele verzoeken gedaan, die vaak dienden te worden herhaald en vervolgens werden deze nog maar mondjesmaat aangeleverd. Het was een vechten tegen de bierkaai en het OM leverde slechts mondjesmaat en contre coeur, zelfs nog eind oktober 2024, een week voor de zitting in hoger beroep, stukken aan die al in 2017 bekend waren en deel hadden moeten uitmaken van het dossier.

Het dossier zoals dat heden aan uw Hof wordt gepresenteerd ziet er inmiddels geheel anders uit dan zoals het door het in eerste instantie door het OM aan de Rechtbank en de verdediging werd verstrekt. Niet alleen zijn er voorafgaand aan de behandeling bij de Rechtbank nog stukken toegevoegd. Ook na het in eerste aanleg gewezen vonnis zijn er vele stukken toegevoegd.

Nu het dossier en daarmee de pleitnota zoveel punten van discussie, valselijk, in ieder geval onjuiste opgemaakte processen-verbaal, onzorgvuldig- en onvolledigheden omvat heeft de verdediging reeds op 25 oktober 2024 stukken ten behoeve van ondersteuning en verduidelijking van argumenten zoals opgenomen in de pleitnota toegestuurd.

Ondanks dat ik er van uit ga dat Uw Hof en de Advocaat-Generaal deze stukken hebben bestudeerd zal ik deze stukken alsnog toevoegen aan de pleitnota zoals ik die zal overhandigen aan de Voorzitter van Uw Hof, de griffier en aan de Advocaat-Generaal zodat deze deel uit maken van mijn pleidooi.

Uiteraard ben ik op de hoogte van de jurisprudentie van de Hoge Raad en zal ik ook tijdens deze zitting (gedeelten van) de inhoud van deze stukken bespreken en er bij de behandeling van deze zaak naar verwijzen.

CAMERABEELDEN

Het OM heeft nagelaten om na herhaaldelijk verzoeken van de verdediging de camerabeelden van de vier bewakingscamera's aan het procesdossier toe te voegen. Telkens werd verwezen naar hetgeen op pag. 298 was geverbaliseerd namelijk dat de kwaliteit van de beelden dusdanig slecht was dat nader onderzoek geen zin had. Ook tijdens de pro formazitting d.d. 26 april 2019 verwees de Officier van Justitie naar deze opmerking in het dossier en gaf aan dat de beelden van dusdanig slechte kwaliteit dat verstrekking daarvan geen enkele zin had. De Rechtbank echter oordeelde dat de camerabeelden in afspeelbare vorm aan het dossier dienden te worden gevoegd en verzocht de verdediging om deze beelden voorafgaand aan de volgende zitting te bekijken en welke beelden zij relevant acht. De camerabeelden waren van uiterst scherpe kwaliteit.

Na het inbrengen van deze selectie werden de beelden nogmaals door politie bekeken en werd wat er te zien was wederom onjuist en valselijk omschreven in het aanvullend proces - verbaal d.d. 7 februari 2020 (pag. 534 e.v.). "Gelet op het voorstaande werden alle beelden opnieuw bekeken. Dit onderzoek leverde geen nieuwe feiten en omstandigheden op".

Maar ook nu weer werd de Rechtbank en ook thans uw Hof op een verkeerd been gezet.

Op pag. 537 wordt door brigadier [verbalisant 1] een opmerking naar aanleiding van het dossier vermeld:

"Op bladzijde 298 werd vermeld dat: de camerabeelden werden bekeken door verbalisanten [verbalisant 2] (en wie dan nog?, GS). Dit onderzoek leverde geen nieuwe feiten en omstandigheden op, daar de kwaliteit van de camerabeelden dermate slecht was. Dat is niet helemaal juist. Destijds waren gedeelten van camera 1 en 4 bekeken en werd vastgelegd dat de beelden van een zodanige kwaliteit waren dat personen en kentekens niet te herkennen en/of te lezen waren' .

Opnieuw bekijken alle beelden:

Gelet op vorenstaande werden alle beelden opnieuw bekeken. Dit onderzoek leverde geen nieuwe feiten en omstandigheden op. Van dit onderzoek werd een afzonderlijk proces verbaal opgemaakt welke als bijlage wordt toegevoegd (PV 76)".

ECHTER (en verwezen wordt naar de stukken zoals die op 25 oktober 2024 aan uw Hof en de AG op voorhand zijn verstrekt) De kentekens zijn duidelijk te lezen en ook zijn er zeer scherpe beelden van personen (zoals van [betrokkene 1] , diens schoondochter, de gemeenteambtenaren en de verbalisanten en van de heren [betrokkene 2] en [betrokkene 3] ). Er is zelfs een pv van herkenning van [betrokkene 1] opgemaakt en hiermee spreekt [verbalisant 1] al zijn eigen opmerking op pag. 537 namelijk "dat personen en kentekens niet te herkennen en/of te lezen waren' tegen. Dit geldt ook voor de bewering aangaande de kentekens. Men herkent op pagina 607 het kenteken van een citroen en op pag. 613 wordt het kenteken herkend van een Mercedes (bijlagen 1).

Ten aanzien van de camerabeelden kan dus worden gesteld dat er niet een keer maar zelfs tweemaal sprake is van een valselijk opgemaakt proces verbaal en het bewust en opzettelijk op het verkeerde been zetten van de behandelend rechters.

SITUATIESCHETS

De situatie ter plekke is verkeerd weergegeven. Ter zitting van de Rechtbank d.d. 26 april 2019 stelde de voorzitter de vraag hoe de situatie ter plaatse was. Client gaf aan dat de situatie zoals geschetst door [getuige] juist is. Ook hiervan werd in het proces verbaal 2 februari 2020 (!), op pag. 626 een rectificatie gemaakt (bijlage 2). Deze rectificatie is echter eveneens onjuist, zie onder andere de kavelnummering (bijlage 3 en ook het op 25 oktober 2024 toegezonden bijlage 2: Analyse Kavels).

Hoofdstuk 2: "Opdracht AG afgerond"

NIET VERSTREKKEN OF BEWAREN VAN FOTO’S BEGINSITUATIE

Op 5 juni 2024 berichtte de [griffier] , bij monde van uw Hof dat de Advocaat-Generaal alle opdrachten zoals verstrekt ten tijde van de regiezitting d.d. 28 maart 2024 had vervuld (bijlage 1). "Opdracht AG afgerond". De verdediging is een andere mening toegedaan. De griffier lijkt met haar schrijven het standpunt van Uw Gerechtshof te verwoorden echter heeft de Advocaat-generaal wederom niet de foto’s zoals die tijdens de doorzoeking door de gemeenteambtenaren en politieagenten zijn gemaakt gevoegd.

Ik verwijs naar de discussie op pagina 2 van het proces verbaal ter zitting d.d. 28 maart 2024. Het standpunt dat door de griffier wordt ingenomen, namelijk dat aan de opdracht is voldaan is een onjuist standpunt hetgeen ik reeds op 28 mei 2024 heb omschreven (bijlagen 4).

Er is niet voldaan aan de opdrachten zoals die ter zitting d.d. 28 maart 2024 zijn verzocht en toegewezen door het Gerechtshof, het gaat om het navolgende:

- de foto's die tijdens de doorzoeking door gemeenteambtenaren en politieagenten zijn gemaakt op te (doen) vragen;

De opdracht was de foto's toe te voegen zoals die zijn gemaakt door de gemeenteambtenaren en politieagenten voor en tijdens het binnentreden zoals dit is te zien op de camerabeelden.

De foto's die wel werden toegestuurd zijn de fotomappen zoals deze zich al bevonden in het dossier dan wel stills van de camerabeelden (foto's die niet zagen op de beginsituatie binnen de doorzochte ruimtes).

Het belang om de foto's waarom ter zitting d.d. 28 maart 2024 wederom is verzocht (welk verzoek is toegewezen) aan het dossier toe te voegen is groot, niet alleen om te kunnen beoordelen hoe de situatie is aangetroffen maar vooral om te kunnen controleren of de situatie correct bevroren is en of er rechtmatig is doorzocht. Op de foto's zou de beginpositie kunnen zijn weergegeven, dus de situatie zoals de garageboxen en de loods uitzagen voorafgaand aan de doorzoeking, terwijl op de foto's in het dossier de eindpositie, dus zoals de garageboxen en de loods uitzagen na de doorzoeking, staat.

De voorzitter verzocht de Advocaat-Generaal (zie pag. 2 van het proces-verbaal d.d. 28 maart 2024) of het proces-verbaal dat is opgemaakt naar aanleiding van de gecombineerde actie in de opslagboxen niet digitaal beschikbaar was. De Advocaat-Generaal meende dat dit wellicht het geval was.

Indien er in het kader van de bestuurlijke controle is doorzocht zijn daarmee de bevoegdheden overtreden, indien er in het kader van het strafrecht is doorzocht zijn er eveneens bevoegdheden overtreden.

Ik wijs onder andere en met name op het aanduiden van kavel 3000 en 3200/3300. Kavel 3200/3300 betreft een kast, deze had niet zonder toestemming in het strafrecht maar ook niet op basis van de bestuursbevoegdheden geopend mogen worden (zie bijlage 3). Daarenboven kan het natuurlijk niet zo zijn op basis van een toestemming (daarover later meer) van een verhuurder de deuren worden geopend, laat staan dat er houten kisten en verpakkingen mogen worden geopend. Er is sprake van een onrechtmatige doorzoeking, ongeacht of dit is gebeurd in het kader van een bestuurlijke controle of in het kader van een strafrechtelijk onderzoek.

Op 24 oktober 2024 ontving de verdediging een schrijven van [betrokkene 4] waarin opgenomen een schrijven van [betrokkene 5] namens de Gemeente [geboorteplaats] .

Er lijkt niet te kunnen worden voldaan aan de opdracht van het Gerechtshof. Immers stelt [betrokkene 5] dat de Gemeente geen documenten noch foto's van de bestuurlijke controle heeft (bijlage 5). Dat is vreemd want op 12.34:29 is duidelijk te zien gemeenteambtenaren foto’s maken.

Ook de politie heeft geen foto's digitaal gearchiveerd maar deze zijn conform richtlijnen van de WPG geschoond (pv van bevindingen nr. 81), dit terwijl er sprake is van een lopende strafzaak.

De verdediging had deze foto's in het dossier toegevoegd willen zien en heeft hier ook telkens om verzocht omdat op deze foto's wellicht de beginsituatie te zien was. Dit is van belang omdat de werkelijke start van het onderzoek telkens is verzwegen. Er is sprake van een verzuim waardoor de belangen van de verdachte onherstelbaar zijn geschonden. Niet-ontvankelijkheid dient te volgen.

Overigens is dat niet het enige dat werd achtergehouden, zowel voor Uw Hof als ook voor de Rechtbank. De Rechtbank heeft cliënt zelfs be- en veroordeeld terwijl er ontlastende stukken bekend waren bij het OM die werden achtergehouden.

Hoofdstuk 3: Doelbewuste en grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte: Niet ontvankelijkheid van het OM dient te volgen omdat:

3.1

Camerabeelden:

Het OM stelde dat de camerabeelden van dusdanige kwaliteit waren dat deze niet werden bekeken (bijlagen: meerder malen verzocht, ook OvJ op zitting stelde slechte kwaliteit, na verstrekking zelf moeten bekijken, pas na inbrengen van selectie werden de beelden opnieuw door politie bekeken en wederom werden deze beelden onjuist en valselijk omschreven in het aanvullend pv. 7 februari 2020 (pag. 534 e.v.). De personen en de kentekens waren wel degelijk zeer helder te herkennen (zie eerder).

3.2

Situatieschets

De situatie ter plekke is aanvankelijk verkeerd weergegeven (zie eerder). Ik herhaal dat door het feit dat de kavelnummering onduidelijk is waardoor het aantreffen van goederen niet duidelijk is (in kast: geen recht tot doorzoeking). (Ik verwijs naar de bijlage 2 zoals die op 25 oktober 2024 door de verdediging aan uw Hof werd toegezonden). Op bijv, de stalen ketel staat kavel 3200 geschreven terwijl die zich bevindt in kavel 3000. Dat betekent dat er men kavel 3200 heeft doorzocht voordat er toestemming was.

3.3

In eerste instantie niet verstrekken maar nu blijkt niet bewaarde foto's beginsituatie

Foto's van de beginsituatie zijn niet bewaard. Door de Gemeente [geboorteplaats] is zelfs geen dossier aangelegd, terwijl dit volgens de Gemeenteambtenaar wel zou moeten wanneer er een bestuurlijke controle is geweest. De politie heeft geen foto's digitaal gearchiveerd en heeft deze conform richtlijnen van de WPG geschoond (pv van bevindingen nr. 81), dit terwijl er een lopende strafzaak is. De verdediging stelt vast dat de beginsituatie niet meer te achterhalen is. Dit is een onherstelbaar verzuim waardoor client in zijn belangen is geschaad.

[…]

3.10

Ontbrekend start proces-verbaal:

De start van het onderzoek is telkenmale opgevraagd door de verdediging. Het was duidelijk dat de start van het onderzoek niet klopte en dat het eerste proces-verbaal PL2300-2017179055-1 miste.

Dit proces-verbaal werd in eerste aanleg nimmer ingebracht en werd aanvankelijk ook zelfs door de advocaat-Generaal niet ingebracht (bijlage). Het zou niet terug te vinden zijn in de politiële systemen.

De verdediging was op de hoogte van dit proces-verbaal enkel door te kijken naar de 60% nummering maar ook werd in een ander dossier naar dit proces-verbaal verwezen. Uiteindelijk, wederom vanwege speurwerk en volhardheid door de verdediging kwam het proces-verbaal boven water.

Uit dit inmiddels wel toegevoegde proces-verbaal blijkt de verwevenheid tussen de strafrechtelijke en bestuursrechtelijke handhaving.

Er is dus telkens geen openheid gegeven over de start van het onderzoek. En wat blijkt: er is sprake van een strafrechtelijk onderzoek verpakt in een bestuurlijke controle. Dit onderzoek is een wolf in schaapskleren. De bestuursrechtelijke en strafrechtelijke opsporingsbevoegdheden zijn naar believen en niet conform de wet- en regelgeving toegepast.

Uit bovenstaande en uit de ingebrachte beelden blijkt dat er geen sprake is van een gemeentelijke handhavingsactie maar een goed gecoördineerde strafrechtelijke doorzoeking (vergelijk uitspraak van de meervoudige kamer van de Rb Zeeland West Brabant (Breda) met parketnummer: 02-665869-16 en 02-2071 14-19 van 23 februari 2022 (betreft een zaak aangaande een Tuincentrum, Zie Blog Mr Van der Biezen: "Hoe een geluidsopname het verschil kan maken" (bijlage 12).

Er was sprake van een ondermijningsoperatie waarvan de regie bij het OM lag:

3.11

Operatie Impact: Handhaving versus strafvordering

Kortheidshalve wordt verwezen naar de schriftelijke stukken zoals die op 25 oktober 2024 zijn ingebracht maar het komt er op neer dat volledig tegengesteld aan hetgeen is verwoord in het aanvankelijk verstrekte dossier inzake TOL 39 (namelijk dat er sprake zou zijn van een bestuurlijke controle) dat er sprake was van een strafrechtelijk onderzoek.

Men heeft als het ware de bestuurlijke controle ingezet als opsporingsmiddel in het strafrecht. De bestuursrechtelijke bevoegdheden zijn ge- en misbruikt waarbij men ook nog eens deze bevoegdheden ver te buiten ging gelet op de wijze van doorzoeking.

Wanneer men naar de camerabeelden, mutatierapport, getuigenverklaringen etc eet kijkt is het duidelijk dat er geen sprake is van een bestuurlijke controle maar dat men meteen de focus had op client en de loods die hij zou huren, quod non. Dit wordt nog eens versterkt door de inhoud van de mail van [betrokkene 5] (zie bijlage 5) waarin hij zelfs stelt dat "Met betrekking tot het genoemde adres zijn in het hele jaar 2017 geen treffers gevonden op informaties die te maken had met deze bestuurlijke controle".

De loodsen/garageboxen zijn doorzocht zonder strafrechtelijke toestemming, met gebruikmaking van gemeenteambtenaren in het kader van een bestuurlijke controle, terwijl van deze bestuurlijke controle geen dossier is aangelegd. Bewijsmiddelen verkregen uit niet te controleren toegepaste bestuursrechtelijke bevoegdheden zijn gebruikt in een strafrechtelijk onderzoek.

3.10

Inhoud van het proces-verbaal PL 2300-2017179055-2 (pag. 304) zet op het verkeerde been.

Niet alleen het doel maar ook de gang van zaken wordt verdraaid. In werkelijkheid werd het doel: onderzoek naar [verdachte] wel medegedeeld (aan [betrokkene 1] ) maar werd hetgeen op papier staat, te weten een bestuurlijke controle, niet gemeld. In het proces-verbaal wordt ook niet gerept over de regie die bij Ondermijning ligt en ook wordt het contact met Ondermijning niet in beeld gebracht.

Op papier moest het lijken op een algemene controle terwijl uit de beelden blijkt dat men rechtstreeks naar een garagebox toeloopt.

Geverbaliseerd wordt "Ik zag dat [betrokkene 1] middels een sleutel de opslagboxen opende welke rechts op het terrein gelegen waren, Ik zag dat het 6 boxen betroffen.

Verhuld wordt dat [betrokkene 1] gevraagd is naar de loods van [verdachte] en verhuld wordt in dit proces-verbaal dat men meteen naar box 3 loopt. De (strafrechtelijke) focus is duidelijk maar dit is niet transparant weergegeven.

Hoofdstuk 4: Operatie IMPACT, OM niet transparant

Er is aantoonbaar een foutief beeld geschetst met betrekking tot de start van het onderzoek. Het dossier is niet compleet en ook dat is destijds ook aangevoerd in eerste aanleg.

Zie wat dit betreft de pleitnota in eerste aanleg

- aanvang onderzoek: de bestuurlijke controle lijkt niet een willekeurige controle.

Op de beelden is te zien dat men (pag 617) direct naar de loods (3000) toe liep. Wat opvallend is, is ook dat [betrokkene 1] de loods met een sleutel opent (pag. 28). [betrokkene 1] was niet bevoegd om toestemming te geven tot het doorzoeken van loodsen die door derden gehuurd werden. Deze toestemming is later aangevuld en ondertekend, maar niet door [betrokkene 1] .

Later is gebleken dat er sprake was van een veegdag, genaamd "Operatie Impact". Hierover ziet men niets terug in het dossier. Dit terwijl het OM er zelfs over twitterde (bijlagen 13 en zie ook "bijlage 1 aanleiding doorzoeking" zoals op 25-10-2024 toegestuurd).

De Advocaat-Generaal gaf te kennen dat hij in het politiesysteem niet het verzochte proces verbaal kon aanleveren maar hij zond pas op 22 januari 2024 (!) aan de Poortraadsheer wel een rapportage van 30 november 2017.

Deze rapportage was dus al 7 jaar bekend maar al die jaren niet aan het dossier gevoegd en niet aan de Rechtbank en de verdediging verstrekt. De Rechtbank was niet van deze rapportage op de hoogte en deed zonder dit belangrijke stuk uitspraak.

Het OM twitterde zelfs over deze operatie. Hoe kan het OM dan zeggen dat het lastig is deze stukken boven water te krijgen.

Deze door de AG op 22 januari 2024 aangeleverde rapportage d.d. 30 november 2017 (!) roept enkel nog meer vragen op.

Ook daar wordt immers gesteld dat er sprake is van een bestuursrechtelijke controle.

STRAFRECHT, immers operatie IMPACT van het OM:

Uit onderzoek Kiekendief blijkt ten aanzien van de doorzoeking te [geboorteplaats] in TOL 39 het navolgende:

"Regie lag bij ondermijning" (pag 9, PD5 pag 31) en "aanleiding was het feit dat [verdachte] een loods huurde op het genoemde adres "(pag 9, PD5 pag 31).

Dit blijkt ook uit het onlangs door het OM verstrekte mutatierapport op 5 juni 2024 (zie bijlage, de mutatie zelf dateert van 7 november 2017). De naam van client staat daarop al vermeld als zijnde verdachte.

BESTUURSRECHT

In dossier TOL 39 is op pag. 4 onder het kopje "aanleiding onderzoek" opgenomen:

"Op 7 november 2017 (....) vond er een controle plaats op bestuursrechtelijk vlak (...) de controle was gericht op de opslagruimten en de stallen (...) deze controle werd gehouden door [verbalisant 3] en [verbalisant 4] van de gemeente [geboorteplaats] en de politie en brandweer hem op zijn verzoek vergezelden".

Ook in de rapportage is op pag. 1 opgenomen onder het kopje "aanleiding onderzoek": "een bestuurlijke handhavingscontrole door de Gemeente [geboorteplaats] op de genoemde locatie".

(Ten deze wordt verwezen naar het reeds eerdergenoemde en pas op 24 oktober 2024 ingebrachte schrijven van [betrokkene 5] van de Gemeente [geboorteplaats] : geen verslaglegging).

ECHTER:

Inzake Kiekendief en uit de door de AG toegestuurde mutatierapport ("vertrouwelijk??") blijkt, in tegenstelling tot hetgeen is verwoord in TOL 39 dat er sprake is van een strafrechtelijk onderzoek.

Er is als het ware een strafrechtelijk onderzoek verpakt in een bestuurlijke controle. De controlebevoegdheden zijn uitsluitend gebruikt voor een ander doel, te weten: voor het verrichten van opsporingshandelingen.

Deze grove omissie kan niet worden gladgestreken met de opmerking dat een en ander na zeven jaar en enkel door de vasthoudendheid van de verdediging nu wel is toegevoegd of opgehelderd.

Er is een ernstige inbreuk gemaakt op beginselen van een behoorlijke procesorde, waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak tekort is gedaan (vgl. HR 30 maart 2004, NJ 2004, 376, rov. 3.6.5)

Een en ander dient tot niet-ontvankelijkheid van het OM te leiden (at. 359aSv).

Mocht Uw Hof menen dat niet-ontvankelijkheid te verstrekkend zou zijn dan dient de foutieve manier van toepassen van bevoegdheden tot bewijsuitsluiting moeten leiden.

CONCLUSIE:

Al met al blijkt dat het dossier rammelt, dat het onzorgvuldig is opgesteld, en dat het met een tunnelvisie is opgesteld. De bestuursrechtelijke bevoegdheden zijn onjuist toegepast en de strafrechtelijke bevoegdheden zijn ten onrechte toegepast.

Ik zal hier nog op terugkomen maar de verdediging is van mening dat het Openbaar Ministerie in deze zaak tekort is geschoten en dat er sprake is van een opstapeling van zoveel verzuimen die enkel door toedoen van een zeer actieve houding van cliënt met een goed geheugen en een vasthoudende verdediging zijn ontdekt dat niet-ontvankelijkheid van het OM dient te volgen.

De samensteller van dit dossier heeft niet magistratelijk gewerkt en heeft enkel toegewerkt naar een veroordeling van client door al deze zaken achterwege gelaten, wellicht te zelfs te vervalsen, in ieder geval niet naar waarheid opgeschreven.

AFVOERPIJP-ARREST: ECLI:NL:HR:2004:AM2533 (Afvoerpijp/Loze hasjpijp)

De Hoge Raad formuleert in dit arrest algemene regels voor de toepassing van artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering. Aan de orde komt op welke vormverzuimen artikel 359a van toepassing is, wanneer een dergelijk vormverzuim gevolgen heeft, de rechtsgevolgen van de vormverzuimen, te stellen eisen aan een verweer, en de beslissing op het verweer.

In de zaak van de afvoerpijp: De opsporingsambtenaren waren niet bevoegd tot een doorzoeking. Het opentrekken van de afvoerpijp kan niet worden aangemerkt als 'zoekend rondkijken', maar valt onder een doorzoeking. De afvoerpijp in de kelder was dus zonder een daartoe strekkende bevoegdheid losgetrokken.

Verdachte is door overtreding van de norm echter niet in zijn belangen getroffen (de schütznorm). Verdachte woonde namelijk niet in het huis en gebruikte de kelder niet. De rechtsnorm beschermde dus niet het belang van verdachte, slechts dat van de bewoner. Hierdoor hoefde er geen rechtsgevolg te worden verbonden aan de overtreding van de rechtsnorm.

In de zaak contra client is client wel degelijk in zijn belangen getroffen wanneer gesteld wordt dat de loods/cq garagebox door client werd gehuurd of gebruikt. Indien Uw Hof de verklaring van client dat hij noch de loods noch de garagebox huurde volgt dan geldt eveneens de schütznorm omdat client ook dan in zijn belang wordt getroffen (ECLI:NL:HR:2021:694).

Het OM dient NIET-ONTVANKELIJK te worden verklaard. Er is sprake van doelbewust handelen en/of grove nalatigheid. Men kan spreken van manipulatie van uw Rechtbank en Hof gezien de wijze waarop het OM het dossier heeft samengesteld.

De spagaat van de verdediging: Indien je niet aanstipt wat je meent wat onherstelbaar is (omdat het niet in het dossier is opgenomen) kun je het verweer dat er sprake is van een onherstelbaar verzuim niet voeren omdat het Hof dit verzuim niet kan beoordelen maar wanneer je stelt dat er belangrijke stukken ontbreken en wanneer het OM deze dan alsnog toevoegt kan het Hof oordelen dat er sprake is van een hersteld verzuim.

In deze zaak werden vele stukken aanvankelijk niet toegevoegd. Eerst door het blijven speuren door de verdediging en het blijven vragen naar stukken is het dossier ontstaan waarover uw Hof thans dient te oordelen.

Al hetgeen is opgesomd maakt dat er zo'n opeenstapeling van verzuimen is, dat men niet meer kan spreken van een vergissing of van herstelde verzuimen. De Rechtbank is op het verkeerde been gezet en ook in de voorbereiding naar de zitting van vandaag zijn er nog zaken boven water gekomen die van belang zijn voor een juiste beoordeling van het dossier, zaken die het OM al geruime tijd in het bezit had. Er is doelbewust en met een onvoorstelbaar veronachtzamen van de belangen van cliënt gehandeld.

BEWIJSUITSLUITING

Op grond van art. 359a lid 1 aanhef sub b Sv kan de rechtbank over gaan tot bewijsuitsluiting indien er tijdens het voorbereidend onderzoek vormen zijn verzuimd die niet meer kunnen worden hersteld.

[…]

HOOFDSTUK 7: EIND-CONCLUSIE

Ten aanzien van alle feiten wordt nog een samenvattende bijlage omtrent het vonnis toegevoegd. Bijlage 19: Vonnis & Analyse vonnis .

De verdediging is van mening dat het OM, vanwege alle doelbewuste en grove schendingen van de belangen van de verdachte, niet ontvankelijk dient te worden verklaard.

Niet alleen is de start van het onderzoek verzwegen, maar zijn ook de doorzoekingen vroegtijdig gestart, is het dossier over de bestuurlijke controle niet gevoegd en zijn de door de gemeente-ambtenaren uitgevoerde handelingen die gekwalificeerd dienen te worden als strafrechtelijke bevoegdheden, niet beschreven en niet meer te controleren. Voorts zijn zoveel zaken later toegevoegd (zie inhoud pleitnota: camerabeelden, mailwisseling [betrokkene 6] , ontbrekende pv’s, foto’s, wordt getwijfeld aan de authenticiteit van een handtekening maar ook zijn processen-verbaal niet naar waarheid opgemaakt etc etc.) Vanwege de hoeveelheid onzorgvuldigheden en (te) laat toegezonden stukken meent de verdediging zelfs te kunnen spreken dat het lijkt op manipulatie van de rechters. Het dossier zoals dat thans gevormd is heeft niets te maken met het dossier waarop client veroordeeld is. De verdediging heeft moeten vechten tegen de bierkaai.

EEN AANTAL VORMVERZUIMEN, zoals het bewaren van de beginfoto's van de doorzoeking en het opmaken c.q. het bewaren van het dossier met foto's van de bestuurlijke controle ZIJIN ONHERSTELBAAR MAAR IN IEDER GEVAL HEBBEN DE MET VERVOLGING OF VERVOLGING BELASTE AMBTENAREN EEN ERNSTIGE INBREUK GEMAAKT OP DE BEGINSELEN VAN BEHOORLIJKE PROCESORDE WAARDOOR DOELBEWUST OF MET GROVE VERONACHTZAMING VAN DE BELANGEN VAN CLIENT WAARDOOR DIENS RECHT OP EEN EELIJKE BEHANDELING VAN ZIJN ZAAK TEKORT IS GEDAAN, REDEN WAAROM HET OM NIET- ONTVANKELIJK DIENT TE WORDEN VERKLAARD.

Indien u dat te vergaand vindt dan dient alles dat na de onrechtmatige doorzoekingen is aangetroffen van het bewijs te worden uitgesloten en dient om die reden vrijspraak te volgen.

[…]

Niet-ontvankelijk verklaren van het OM:

- Doel bewuste en grove veronachtzaming van de belangen van cliënt. Vanwege al deze (deels onherstelbare) vormverzuimen is client ten zeerste in zijn verdediging geschaad en is er nooit sprake geweest van een Fair Trial.

- De wederom enorme overschrijding van de termijn en daarmee voorbij te gaan aan de belangen van cliënt (een enkele strafvermindering ex art 359aSr is niet passend)

- Verkeerde toepassing van bevoegdheden: operatie IMPACT. Er is strafrechtelijk opgetreden waar dat niet mocht. Bevoegdheden zijn verkeerd toegepast.

Juvenalis: "Wie controleert de controleurs".

Het is aan uw Hof om dit soort praktijken een halt toe te roepen.”

2.3

Het hof heeft het verweer strekkende tot niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie als volgt samengevat en verworpen:

“Ontvankelijkheid Openbaar Ministerie

De verdediging heeft in de kern op de navolgende gronden zoals nader uiteengezet in de pleitaantekeningen de niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie bepleit:

I. onrechtmatige doorzoeking;

II. achterhouden van stukken door het Openbaar Ministerie;

III. een opeenstapeling van onzorgvuldigheden gedurende het onderzoek;

IV. schending van de redelijke termijn;

V. vervolging van feit 2 in strijd met het ‘afpakken-niet straffen’-beleid van het Openbaar Ministerie.

Volgens de raadsvrouw leiden voornoemde gronden ieder voor zich tot de conclusie dat er sprake is van een doelbewuste en grove schending van de belangen van de verdachte. Zij acht deze schendingen zo ernstig dat dit moet leiden tot de niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie.

Het hof overweegt als volgt.

Met de rechtbank stelt het hof voorop dat de niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie in de vervolging op grond van artikel 359a. eerste lid onder c van het Wetboek van Strafvordering slechts in uitzonderlijke gevallen kan volgen. Daarvoor is alleen plaats wanneer het vormverzuim onherstelbaar is en daarin bestaat dat met de opsporing of vervolging belaste ambtenaren een ernstige inbreuk hebben gemaakt op de beginselen van een behoorlijke procesorde, waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekortgedaan. Voorts dient de niet-ontvankelijkheidsverklaring van het Openbaar Ministerie in de vervolging te volgen indien aannemelijk is dat er een ernstige schending van de beginselen van een goede procesorde hebben plaatsgevonden, waarbij doelbewust of met grove veronachtzaming van verdachtes belangen tekort is gedaan aan diens recht op een behoorlijke behandeling van de zaak.

I. Onrechtmatige doorzoeking

Ter onderbouwing van dit standpunt heeft de raadsvrouw - in de kern - in de eerste plaats betoogd dat men de bestuurlijke controle feitelijk heeft ingezet als een opsporingsmiddel in het strafrecht en dat hiermee de bestuursrechtelijke bevoegdheden zijn ge- en misbruikt. Voorts stelt de raadsvrouw zich op het standpunt dat de verhuurder [betrokkene 1] geen toestemming kon geven voor de doorzoeking van aan derden verhuurde opslagruimtes en in tegenstelling tot hetgeen wordt gesteld, [betrokkene 1] in het geheel geen toestemming (noch vooraf noch achteraf) heeft gegeven voor een doorzoeking van de loods en de garageboxen.

Het hof overweegt als volgt.

Anders dan de raadsvrouw is het hof van oordeel dat uit de enkele zin dat "de regie lag bij ondermijning" (p. 9 van het politiedossier), niet kan worden afgeleid dat men het oog heeft gehad op een strafrechtelijke doorzoeking en hiermee de bestuurlijke controle feitelijk heeft ingezet als een opsporingsmiddel. Immers, dat de regie bij ondermijning ligt, betekent niets anders dan dat op het moment dat er bij de bestuurlijke controle een strafbaar feit wordt ontdekt, de betreffende toezichthouder contact moet opnemen met het team ondermijning, zodat deze kan bepalen hoe verder te handelen. Dit blijkt ook het proces-verbaal van bevindingen (p. 304-305 van het politiedossier). Hierin wordt immers gerelateerd dat de verbalisant, nadat de metalen drukketels waren aangetroffen bij de bestuurlijke controle, hiervan een foto heeft gemaakt en deze heeft verstuurd naar [betrokkene 7] , werkzaam bij team ondermijning. Hierop is vanuit ondermijning contact opgenomen met de verbalisant waarbij werd medegedeeld dat vanuit team ondermijning ondersteuning zou worden gestuurd. Ook uit het e-mailbericht van [betrokkene 5] , Bibob-coördinator van de gemeente [geboorteplaats] , d.d. 24 oktober 2024 komt naar voren dat er sprake was van een bestuurlijke controle. Op geen enkele wijze is het voor het hof maar enigszins aannemelijk geworden dat de bestuurlijke controle is ingezet als opsporingsmiddel in het strafrecht, zodat het verweer in zoverre faalt.

Voorts overweegt het hof als volgt.

Het hof stelt voorop dat de objecten welke onderwerp waren van de bestuurlijke controle en later van de doorzoeking geen woning betreft, maar een garagebox en een schuur, zodat artikel 5:15 Awb van toepassing is. Dit artikel bepaalt dat dat een toezichthouder bevoegd is elke plaats te betreden, met uitzondering van een woning, zonder toestemming van de bewoner. De toezichthouders waren derhalve bevoegd tot het betreden van de betreffende garagebox en schuur, ook zonder (mondelinge) toestemming van [betrokkene 1] dan wel de huurder van de betreffende opslagruimtes.

Betreden impliceert echter niet het 'doorzoeken' van plaatsen, maar wel het 'zoekend rondkijken'. Dit maakt dat het hof, met de advocaat-generaal, van oordeel is dat de houten kist welke is aangetroffen in de schuur niet had mogen worden geopend door de toezichthouder, zoals dit blijkens het proces-verbaal van bevindingen (p. 304 van het politiedossier) wel is gebeurd. Om die reden dient hetgeen dat daarin is aangetroffen van het bewijs te worden uitgesloten. Blijkens de kavellijst (p. 160 van het politiedossier) zijn er twee kisten in de schuur aangetroffen, één met daarin een High temp cycle device en één met een dubbelwandige glazen kolf erin. Nu niet is vast te stellen welke kist is geopend, zal het hof beide voorwerpen van het bewijs uitsluiten. Voorts blijkt uit voornoemd proces-verbaal van bevindingen dat [betrokkene 1] op eigen initiatief achter in de garagebox een deur van een houten hok heeft geforceerd. Met de advocaat-generaal is het hof van oordeel dat deze op eigen initiatief begane handeling van [betrokkene 1] niet onder de verantwoordelijkheid van de toezichthouder valt en derhalve geen consequentie tot gevolg heeft.

Nadat in het kader van zoekend rondkijken voorwerpen zijn aangetroffen die gelinkt kunnen worden aan de productie van hard- en softdrugs is de situatie ter plaatse bevroren en is er contact opgenomen met het team ondermijning en is de Officier van Justitie ter plaatse gekomen. Vervolgens heeft de Officier van Justitie op grond van artikel 96c van het Wetboek van Strafvordering een doorzoeking gelast (p. 15-16 van het politiedossier). Hiermee is de bestuurlijke controle veranderd in een strafrechtelijke opsporing met de daarbij behorende waarborgen. Nu de Officier van Justitie de doorzoeking op grond van artikel 96c van het Wetboek van Strafvordering heeft gelast, en het doorzochte geen woonruimte betreft, was ook nu geen toestemmingsverklaring voor de doorzoeking vereist.

Het hof komt dan ook tot de slotsom dat er. behoudens het openmaken van de kist door een toezichthouder, geen onrechtmatigheden zijn geweest bij de doorzoeking in de opslagruimtes op het perceel [a-straat 1] te [geboorteplaats] .

Gelet op het vorenstaande zal het hof al hetgeen de raadsvrouw naar voren heeft gebracht met betrekking tot de toestemming(sverklaring) van [betrokkene 1] onbesproken laten, nu de toestemming van de eigenaar noch van de huurder van de loods en/of schuur voor de bestuurlijke controle en de doorzoeking was vereist

II. Achterhouden van stukken door het Openhaar Ministerie

De raadsvrouw heeft voorts betoogd dat het hof het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk dient te verklaren, nu het stukken, te weten de camerabeelden, de mailwisseling met [betrokkene 6] en het mutatierapport d.d. 7 november 2017, heeft achtergehouden en pas aan het dossier heeft toegevoegd na (aanhoudend) verzoek van de verdediging. Door aldus te handelen heeft het Openbaar Ministerie in de visie van de verdediging op een doelbewuste en met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte gehandeld, zodat niet-ontvankelijkheid dient te volgen.

a. Ten aanzien van de camerabeelden

Met de rechtbank overweegt het hof dat niet is gebleken dat de Officier van Justitie bij herhaling heeft geweigerd de beelden te verstrekken aan de verdediging. Wel is gebleken dat de Officier van Justitie in eerste instantie onder verwijzing naar pagina 298 van het politiedossier geen gevolg heeft gegeven aan het verzoek van de verdediging. Op de zitting van 26 april 2019 heeft de verdediging het verzoek bij de rechtbank neergelegd en heeft de raadsvrouw alsnog de gelegenheid gehad de beelden te bekijken en een selectie (te laten) toe (te) voegen aan het dossier. Dit heeft geresulteerd in een aanvullend proces-verbaal van 3 februari 2020. De raadsvrouw heeft de rechtbank vervolgens nog de daaraan ten grondslag liggende beelden doen toekomen.

In het proces-verbaal is op pagina 298 van het politiedossier gerelateerd dat het onderzoek van de camerabeelden geen nieuwe feiten en omstandigheden opleverden, "daar de kwaliteit van de camerabeelden dermate slecht was”. Gezien de kwaliteit van de beelden die op verzoek van de raadsvrouw aan het dossier zijn toegevoegd, stelt het hof vast dat ten onrechte is gerelateerd dat de kwaliteit van de camerabeelden slecht is. Met de verdediging is het hof van oordeel dat door de indruk te wekken dat de beelden van slechte kwaliteit zijn, de lezer op pagina 298 van het proces-verbaal op het verkeerde been wordt gezet. Ook blijkt uit het aanvullend proces-verbaal dat de politie aanvankelijk niet alle beelden heeft bekeken. Een dergelijke wijze van verbaliseren is slordig, maar brengt nog niet met zich mee dat hiermee vast staat dat doelbewust en met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte is gehandeld.

Blijkens het proces-verbaal van bevindingen Uitkijken camerabeelden [geboorteplaats] d.d. 3 februari 2020 (p. 624-625 van het politiedossier) zijn op 27, 28 en 29 januari 2020 vervolgens alle camerabeelden van camera 1 tot en met 4 bekeken door brigadier [verbalisant 5] en buitengewoon opsporingsambtenaar [verbalisant 6] . Zij relateren op de camerabeelden geen nieuwe ter zake dienende feiten en omstandigheden te hebben aangetroffen. Hiermee is dus niet gezegd dal zij geen personen of kentekens kunnen herkennen en/of lezen, maar dat zij uit de beelden geen aanvullende informatie en/of aanknopingspunten voor het onderzoek op de beelden hebben aangetroffen. Het standpunt van de raadsvrouw dat de verbalisanten opnieuw stellen geen personen en/of kentekens te herkennen, vindt ook zijn weerlegging in het proces-verbaal op p. 618 en in de overige stukken van het politiedossier alsmede het proces-verbaal van bevindingen uitkijken beelden usb (p. 539 e.v. van het politiedossier). In deze processen-verbaal wordt immers melding gemaakt van kentekens en de herkenning van [betrokkene 1] .

Nu de camerabeelden desgevraagd zijn overgelegd aan de verdediging en alsnog zijn onderzocht door de politie met het opmaken van aanvullend processen-verbaal, is het hof van oordeel dat -voor zover al sprake zou zijn van een vormverzuim- het oorspronkelijke vormverzuim is hersteld. De raadsvrouw heeft alle camerabeelden kunnen bekijken en zij heeft een selectie, welke de verdediging van belang vond, aan het procesdossier kunnen laten toevoegen. Het dossier bevat tot slot geen enkele aanwijzing waaruit kan worden afgeleid dat de politie aanvankelijk doelbewust ten nadele van verdachte onderzoeksmateriaal heeft achtergehouden.

b. Ten aanzien van de mailwisseling niet [betrokkene 6]

De stelling van de raadsvrouw dat de mailwisseling tussen de verdachte en hel bedrijf [betrokkene 6] zich al die tijd heeft bevonden bij justitie en dat zij deze heeft achtergehouden, volgt het hof niet en overweegt daartoe als volgt.

Het hof stelt vast dat het dossier geen enkele aanwijzing bevat dat het Openbaar Ministerie al voor de opdracht van het hof tot overleggen van de betreffende mailwisseling, gegeven ter terechtzitting van 28 maart 2024, beschikte over de volledige mailwisseling tussen de verdachte en het bedrijf [betrokkene 6] . Integendeel, het dossier bevat sterke aanwijzingen dat dit niet het geval was. Allereerst blijkt dat het Openbaar Ministerie de mailwisseling heeft opgevraagd bij [betrokkene 6] en dat een medewerker van dat bedrijf de mailwisseling aan het Openbaar Ministerie verzonden heeft bij e-mailbericht van 25 april 2024. Voorts blijkt uit het dossier (p. 449-450 van het politiedossier) dat [betrokkene 6] op 11 april 2017 een melding doet bij het Meldpunt Verdachte Transacties Chemicaliën. Vervolgens heeft [betrokkene 6] op 12 april 2017 een e-mailbericht gestuurd aan voornoemd Meldpunt met de vraag wat er verder moest gebeuren. Bij dit e-mailbericht is het mailverkeer tussen de verdachte en de verkoopafdeling van [betrokkene 6] gevoegd. Het eerste e-mailbericht dateert van 10 april 2017 en het laatste van 12 april 2017. Deze e-mailberichten zijn in het politiedossier toegevoegd (p. 451- 453). Dat hier in de ogen van de verdediging het ontlastende e-mailbericht van de verdachte van

15 april 2017 niet bij zit, is zeer verklaarbaar en geenszins een handeling om ontlastend bewijs uit het dossier te houden, nu dit bericht door de verdachte aan [betrokkene 6] is verstuurd op 15 april 2017 en derhalve dateert van na de melding en het versturen van de betreffende mailwisseling. Er is van geen enkele omstandigheid gebleken dat het Openbaar Ministerie al op een eerder moment dan 25 april 2024 beschikte over dit e-mailbericht van de verdachte.

c. Ten aanzien van het mutatierapport d.d. 7 november 2017

Het hof is niet gebleken dat het Openbaar Ministerie opzettelijk voornoemd mutatierapport uit het dossier heeft gehouden, nu het niet standaard is dat mutatierapporten aan het dossier worden toegevoegd. Mocht er overigens al sprake zijn geweest van een vormverzuim dan is deze bovendien hersteld door het alsnog aan het dossier toevoegen van dit rapport.

III. Een opeenstapeling van onzorgvuldigheden gedurende het onderzoek:

Door de raadsvrouw is daarnaast - in de kern - betoogd dat er sprake is van onzorgvuldige opsporing en de onzorgvuldige verslaglegging daarvan.

Het hof is het met de verdediging eens dat de verslaglegging van het opsporingsonderzoek niet op alle vlakken altijd even nauwkeurig is uitgevoerd, doch deze misslagen zijn (voor zover relevant) later hersteld. Zo is bijvoorbeeld de foutieve situatieschets die is opgenomen op pagina 27 van het politiedossier bij het proces-verbaal van bevindingen met bijlagen (p. 626-629 van het politiedossier) gecorrigeerd. Hetgeen de raadsvrouw voor het overige hierover heeft aangevoerd, volgt het hof niet, nu deze een onjuiste lezing van het dossier of een eigen aanname van de raadsvrouw betreffen. Zo heeft de raadsvrouw bijvoorbeeld betoogd dat het proces-verbaal aanvullend dossier valselijk is opgemaakt en dat men hiermee bewust en opzettelijk de rechters/raadsheren, die de strafzaak behandelen, op het verkeerde been heeft willen zetten, omdat de kentekens op de camerabeelden wel duidelijk te lezen zouden zijn. Op gronden zoals onder II. a. reeds zijn uiteengezet, volgt het hof de raadsvrouw niet in dit betoog. Hierbij merkt het hof overigens nog op dat het zelf ook de meeste kentekens die te zien zijn op de stills van de camerabeelden moeilijk tot niet kan lezen.

Voorts heeft de raadsvrouw in dit kader gesteld dat er sprake is van een vormverzuim nu door de toezichthouders kennelijk geen stukken van de uitgevoerde controle zijn opgemaakt. Het hof stelt vast dat, hoewel het slordig en spijtig is dat dit niet is gebeurd, dit geen vormverzuim bij het voorbereidend onderzoek oplevert, nu toezichthouders geen ambtenaren betreffen die met de opsporing of vervolging zijn belast. In dit verband wijst het hof op zijn oordeel op pagina 6 van dit arrest dat sprake is van een bestuurlijke controle en dat de situatie na het aantreffen van goederen die gelinkt kunnen worden aan strafbare feiten op grond van de Opiumwet is bevroren en vervolgens in opdracht van de Officier van Justitie een strafrechtelijk vervolg heeft gekregen. Ten aanzien van de foto's die door de verbalisanten zijn gemaakt, merkt het hof op dat deze zich reeds in het dossier bevinden (p. 313 e.v. en p. 333 e.v. van het politiedossier). Bovendien zijn de nodige processen-verbaal met betrekking tot de doorzoeking en kavellijsten opgesteld, zodat het hof van oordeel is dat voldaan is aan het verbaliseringsvereiste ex artikel 152 van het Wetboek van Strafvordering.

IV. Schending van de redelijke termijn

Voorts heeft de raadsvrouw met een beroep op het in artikel 6 EVRM bedoelde recht van de verdachte op een openbare behandeling van de strafzaak binnen een redelijke termijn, betoogd dat het hof het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk dient te verklaren, nu voornoemd redelijke termijn fors is overschreden.

Het hof overweegt als volgt.

Er is sprake van overschrijding van de redelijke termijn zoals het hof in het kader van de strafoplegging nader zal uiteenzetten. Het hof stelt vast dat de Hoge Raad in zijn arrest van 17 juni 2008. waarin uitgangspunten en regels zijn geformuleerd over de inbreuk op artikel 6, eerste lid, EVRM inzake de behandeling van een strafzaak binnen een redelijke termijn en het rechtsgevolg dat daaraan dient te worden verbonden, voorop heeft gesteld dat enkel de overschrijding van de redelijke termijn als zodanig geen grond vormt voor de niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie, ook niet in uitzonderlijke gevallen.

Anders dan de raadsvrouw is het hof niet van oordeel dat dit 'verouderde' jurisprudentie betreft en dat het wellicht tijd is voor nieuwe jurisprudentie. Weliswaar stamt voornoemde rechtsregel van de Hoge Raad uit 2008. maar nadien heeft de Hoge Raad deze rechtsregel verschillende keren bevestigd, zoals op 13 september 2016 (ECLI:NL:HR:2016:2059) en zelfs nog zeer recent, te weten op 22 oktober 2024 (ECLI:NL:HR:2024:1413).

Gelet op voornoemde jurisprudentie is het hof derhalve van oordeel dat de overschrijding van de redelijke termijn in deze zaak niet leidt tot de niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie. Wel zal het hof aan deze termijnoverschrijding consequenties verbinden, maar dan in het kader van de strafoplegging.

V. Vervolging van feit 2 in strijd met het ‘afpakken-niet straffen’ -beleid van het Openbaar Ministerie

De raadsvrouw heeft met een beroep op het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant d.d. 23 februari 2022 (parketnummer 02-665869-16 en 02-207114-19) bepleit dat er geen sprake is van strafbaar handelen door de verdachte, nu in 2017 het ‘afpakken-niet straffen’- beleid gold, zodat het Openbaar Ministerie ten aanzien van feit 2 niet ontvankelijk in de strafvervolging moet worden verklaard.

Het hof overweegt als volgt.

Het hof stelt allereerst vast dat de niet-ontvankelijkheidsverklaring van de Officier van Justitie in de vervolging van de verdachte uitgesproken bij voormeld vonnis, ziet op een geheel andere situatie dan onderhavige. Immers, in die zaak was er aan de verdachte een uitdrukkelijke en expliciete toezegging gedaan dat zij niet zou worden vervolgd indien zij afstand zou doen van de inbeslaggenomen goederen en dat daarmee bij haar het gerechtvaardigd vertrouwens was gewekt dat zij niet vervolgd zou gaan worden. In onderhavige zaak is niet gebleken van een dergelijke toezegging.

Voorts stelt het hof vast dat, krachtens het in artikel 167, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering neergelegde opportuniteitsbeginsel, het aan het Openbaar Ministerie is om te beslissen of - en zo ja - wie er wordt vervolgd en voor welk feit(en). Slechts indien zou blijken dat het Openbaar Ministerie bij zijn vervolgingsbeslissing zou handelen in strijd met de wet, een verdrag, of enig beginsel van een goede procesorde, zou dit de ontvankelijkheid van het openbaar ministerie kunnen raken.

Het bestaan van een dergelijke situatie is uit het onderzoek ter terechtzitting niet aannemelijk geworden. Het hof verwijst hierbij nog naar de Aanwijzing Opiumwet (2015A003) die betrekking heeft op de opsporing en de vervolging van personen die delicten uit de Opiumwet begaan. Blijkens deze aanwijzing heeft de opsporing en vervolging van het faciliteren of vergemakkelijken van illegale hennepteelt dezelfde prioriteit als de opsporing en vervolging van Opiumwetdelicten met betrekking tot beroeps of bedrijfsmatige teelt van hennepproducten of de teelt van grote hoeveelheden hennepproducten. In de aanwijzing is alleen in het verband van het coffeeshopbeleid en de "gebruikersruimte" sprake van gedogen van bepaalde strafbare feiten.

Gelet op het vorenstaande is het hof van oordeel dat het aan het Openbaar Ministerie vrij stond om de verdachte voor het onder 2 tenlastegelegde te vervolgen. Het Openbaar Ministerie is derhalve ontvankelijk in de strafvervolging van het onder 2 tenlastegelegde.

VI. Conclusie

In hetgeen (ook overigens) door de verdediging is aangevoerd noch anderszins, is het hof gebleken dat er sprake is van feiten en/of omstandigheden waarbij met de opsporing of vervolging belaste ambtenaren een ernstige inbreuk hebben gemaakt op de beginselen van een behoorlijke procesorde, waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekortgedaan. Het niet-ontvankelijkheidsverweer van de verdediging wordt derhalve in al zijn onderdelen verworpen.

Nu ook overigens geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die zouden moeten leiden tot niet-ontvankelijkverklaring, is het Openbaar Ministerie ontvankelijk in de strafvervolging.”

De eerste deelklacht

2.4

De eerste deelklacht richt zich tegen de verwerping van het verweer strekkende tot niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie op de grond dat bij de doorzoeking van de loods en de garageboxen een bestuurlijke controlebevoegdheid is ingezet voor het verrichten van opsporingshandelingen. De stellers van het middel betogen dat de verwerping van dit verweer niet zonder meer begrijpelijk is in het licht van hetgeen de raadsvrouw van de verdachte ter onderbouwing van dit verweer heeft aangevoerd.

2.5

Blijkens de hiervoor onder 2.2 weergegeven pleitnotitie heeft de raadsvrouw van de verdachte bij pleidooi aangevoerd dat bij de doorzoeking van de garagebox en de schuur waarin de bewezenverklaarde goederen zijn aangetroffen, een bestuurlijke controle is ingezet als opsporingsmiddel. De stellers van het middel wijzen in de schriftuur op de volgende omstandigheden uit dat pleidooi die aan genoemd verweer ten grondslag zouden zijn gelegd:

- Uit het mutatierapport dat van de controle is opgemaakt zou blijken dat “de regie bij ondermijning” lag. Dat wordt door de raadsvrouw van de verdachte zo geïnterpreteerd dat het een gerichte actie van politie en OM jegens de verdachte was;

- Van de bestuurlijke controle zijn geen stukken opgemaakt, terwijl dit volgens de gemeente wel zou moeten wanneer er een bestuurlijke controle is geweest;

- Bij de controle is aan [betrokkene 1] (verhuurder van de garageboxen en schuur) medegedeeld dat het ging om een “onderzoek” naar verdachte en niet om een “bestuurlijke controle”;

- Uit “camerabeelden” zou blijken dat men rechtstreeks naar een garagebox is toegelopen, waaruit de strafrechtelijke focus volgt.

2.6

Het hof heeft dit verweer verworpen. Daartoe heeft het hof overwogen dat het op geen enkele wijze ook “maar enigszins aannemelijk (is) geworden dat de bestuurlijke controle is ingezet als opsporingsmiddel”. Uit de zin “de regie lag bij ondermijning” (ik begrijp: in het mutatierapport dat van de controle is opgemaakt) kan volgens het hof niet worden afgeleid dat de bestuurlijke controle is ingezet als opsporingsmiddel. Die zin betekent naar het oordeel van het hof enkel dat de toezichthouder contact moest opnemen met het team ondermijning als er bij de controle een strafbaar feit zou worden ontdekt, zoals in dit geval blijkens het proces-verbaal van bevindingen ook is gebeurd toen er bij de controle metalen drukketels werden aangetroffen. Verder heeft het hof overwogen dat ook uit een e-mailbericht van de Bibob-coördinator van de gemeente [geboorteplaats] van 24 oktober 2024 blijkt dat sprake is geweest van een bestuurlijke controle. Het hof heeft voorts overwogen dat een toezichthouder op grond van art. 5:15 Awb bevoegd is om elke plaats te betreden, met uitzondering van een woning zonder toestemming van de bewoner. Ter zake van het door de toezichthouder niet opmaken van stukken van de uitgevoerde controle heeft het hof elders in het arrest overwogen dat hoewel het slordig en spijtig is dat dit niet is gebeurd, dit geen vormverzuim bij het voorbereidend onderzoek oplevert, nu toezichthouders geen ambtenaren betreffen die met de opsporing of vervolging zijn belast.

2.7

Met de bovengenoemde overwegingen heeft het hof mijns inziens een gemotiveerde beslissing genomen op het verweer van de raadsvrouw dat bij de doorzoeking bestuurlijke bevoegdheden zijn ingezet voor het verrichten van opsporingshandelingen. Die overwegingen acht ik, gelet op hetgeen aan het verweer door de verdediging ten grondslag is gelegd, niet onbegrijpelijk. Daaruit vloeit logischerwijs voort dat ook de verwerping door het hof van het verweer strekkende tot niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie mijns inziens niet onbegrijpelijk is, waarbij volledigheidshalve opmerking verdient dat de drempel voor niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie in de vervolging op grond van art. 359a Sv hoog ligt: daarvoor is blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad – zoals het hof ook heeft overwogen – slechts in uitzonderlijke gevallen ruimte.

2.8

Dat het hof daarbij niet expliciet is ingegaan op alle door de raadsvrouw van de verdachte genoemde omstandigheden, doet aan de begrijpelijkheid van de verwerping van het verweer niet af.

2.9

Wellicht ten overvloede merk ik daarbij op dat uit de jurisprudentie van de Hoge Raad ook volgt dat het bestaan van een redelijk vermoeden van schuld als zodanig niet aan de toepassing van controlebevoegdheden in de weg staat, mits bij de aanwending van die bevoegdheden tegenover de verdachte de aan deze als zodanig toekomende waarborgen in acht worden genomen. De enkele omstandigheid dat een controlebevoegdheid is aangewend naar aanleiding van informatie die zou kunnen wijzen op de betrokkenheid bij enig strafbaar feit maakt de uitoefening van controlebevoegdheden derhalve niet onrechtmatig. Onder omstandigheden kan dit anders zijn, bijvoorbeeld wanneer de toepassing van de controlebevoegdheden op een discriminatoire grond berust of indien de uitoefening van de bevoegdheden in de concrete omstandigheden van het geval uitsluitend kan worden aangemerkt als opsporing in de zin van art. 132a Sv. Dat van dit laatste in de onderhavige zaak sprake zou zijn geweest, is blijkens de overwegingen van het hof naar diens oordeel “op geen enkele wijze […] enigszins aannemelijk geworden.” Dat de aan de verdachte als zodanig toekomende waarborgen niet in acht zouden zijn genomen, is in hoger beroep niet betoogd.

2.10

De eerste deelklacht faalt.

De tweede deelklacht

2.11

De tweede deelklacht houdt – als ik het goed begrijp – in dat a) het hof bij de verwerping van het verweer strekkende tot niet-ontvankelijkverklaring wegens het achterhouden van camerabeelden heeft miskend dat het voor de niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie niet (meer) vereist is dat de inbreuk op het recht op een eerlijk proces doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte heeft plaatsgevonden, en b) het hof bij de verwerping van het verweer strekkende tot niet-ontvankelijkverklaring wegens het nalaten stukken van de (bestuurlijke) controle op te maken, heeft miskend dat onder omstandigheden een rechtsgevolg kan worden verbonden aan een onrechtmatige handeling jegens de verdachte door een toezichthouder.

2.12

In het bestreden arrest heeft het hof – overigens in navolging van hetgeen in pleidooi is aangevoerd – onder meer overwogen dat alleen plaats is voor de niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging ingeval het vormverzuim “daarin bestaat dat de met de opsporing of vervolging belaste ambtenaren een ernstige inbreuk hebben gemaakt op beginselen van een behoorlijke procesorde, waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekortgedaan”. Ten aanzien van het door de raadsvrouw gestelde achterhouden van camerabeelden heeft het hof overwogen dat het dossier “geen enkele aanwijzing [bevat] waaruit kan worden afgeleid dat de politie aanvankelijk doelbewust ten nadele van verdachte onderzoeksmateriaal heeft achtergehouden”. Daarmee heeft het hof inderdaad miskend dat de Hoge Raad de maatstaf met betrekking tot de niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in 2020 in zoverre heeft bijgesteld, dat niet langer hoeft te worden vastgesteld dat de inbreuk op het recht op een eerlijk proces doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte heeft plaatsgevonden. De stellers van het middel klagen daarover op zichzelf terecht.

2.13

Hetzelfde geldt – meen ik – voor de klacht over het oordeel ten aanzien van het vermeende “vormverzuim” van de toezichthouders wegens het nalaten stukken op te maken met betrekking tot de bestuurlijke controle van de loods en de garageboxen. Het hof heeft weliswaar terecht geoordeeld dat deze toezichthouders geen opsporingsambtenaren betreffen en dat (dus) wat dat betreft geen sprake is van een vormverzuim bij het voorbereidend onderzoek tegen de verdachte, maar het hof lijkt er in zijn overwegingen op dat punt aan voorbij te gaan dat onder omstandigheden ook een rechtsgevolg kan worden verbonden aan een onrechtmatige handeling jegens de verdachte die buiten het bereik van art. 359a Sv ligt. In het geval van een onrechtmatige handeling jegens de verdachte door een andere functionaris of persoon dan een opsporingsambtenaar geldt daarbij als maatstaf dat een rechtsgevolg op zijn plaats kan zijn indien die handeling van bepalende invloed is geweest op het verloop van het opsporingsonderzoek naar en/of de (verdere) vervolging van de verdachte ter zake van het tenlastegelegde feit.

2.14

Wat hier ook van zij, tot cassatie hoeft het voorgaande niet te leiden. Het verweer had ook bij een juiste rechtsopvatting niet kunnen slagen, zodat belang bij cassatie ontbreekt. Daarbij neem ik het volgende in aanmerking.

2.15

Zoals opgemerkt volgt uit de jurisprudentie van de Hoge Raad dat niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging als in art. 359a Sv voorzien rechtsgevolg slechts in (zeer) uitzonderlijke gevallen in aanmerking komt. Het moet dan gaan om een onherstelbare inbreuk op het recht op een eerlijk proces die niet op een aan de eisen van een behoorlijke en effectieve verdediging beantwoordende wijze is of kan worden gecompenseerd. Daarbij moet die inbreuk het verstrekkende oordeel kunnen dragen dat – in de bewoordingen van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens – “the proceedings as a whole were not fair”. In gevallen waarin zich een of meerdere vormverzuimen hebben voorgedaan die aanvankelijk het recht van de verdachte op een eerlijk proces van de zaak in het gedrang hebben gebracht, maar die in voldoende mate zijn hersteld om het proces eerlijk te laten verlopen, biedt die maatstaf in beginsel geen ruimte voor niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging.

2.16

Ten aanzien van de camerabeelden heeft het hof – als opgemerkt – overwogen dat het dossier “geen enkele aanwijzing [bevat] waaruit kan worden afgeleid dat de politie aanvankelijk doelbewust ten nadele van de verdachte onderzoeksmateriaal heeft achtergehouden”. Evenmin is naar het oordeel van het hof gebleken dat de officier van justitie “bij herhaling heeft geweigerd de beelden te verstrekken aan de verdediging”. Het hof heeft voorts overwogen dat de camerabeelden “desgevraagd zijn overgelegd aan de verdediging en alsnog zijn onderzocht door de politie met het opmaken van aanvullende processen-verbaal”. Hierdoor heeft de raadsvrouw “alle camerabeelden kunnen bekijken en zij heeft een selectie, welke de verdediging van belang vond, aan het procesdossier kunnen laten toevoegen”. Het hof is om die reden van oordeel dat – voor zover al sprake zou zijn van een vormverzuim – het oorspronkelijke vormverzuim is hersteld. Deze overwegingen kunnen de verwerping van het verweer strekkende tot niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie voor wat betreft de camerabeelden zelfstandig dragen.

2.17

Ten aanzien van de bestuurlijke controle heeft het hof overwogen dat het weliswaar “slordig en spijtig” is dat van de bestuurlijke controle geen stukken zijn opgemaakt, maar dat de situatie na het aantreffen van goederen die gelinkt kunnen worden aan strafbare feiten is bevroren, dat er op dat moment contact is opgenomen met het team ondermijning en dat de officier van justitie ter plaatse is gekomen. De officier van justitie heeft een doorzoeking gelast, waarmee de bestuurlijke controle is veranderd in een strafrechtelijke opsporing met de daarbij behorende waarborgen. Het hof heeft voorts vastgesteld dat van deze doorzoeking de nodige processen-verbaal zijn opgesteld, zodat het hof van oordeel is dat voldaan is aan het verbaliseringsvereiste ex art. 152 Sv. Dat het hof onder die omstandigheden heeft geoordeeld dat een en ander niet leidt – en op grond van de jurisprudentie van de Hoge Raad niet kan leiden – tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie, acht ik geenszins onbegrijpelijk en voldoende gemotiveerd.

2.18

Volledigheidshalve wijs ik in dat verband op dat het hof wel degelijk een rechtsgevolg heeft verbonden aan het handelen van de toezichthouder jegens de verdachte, voor zover sprake was van onrechtmatig handelen. Na te hebben vastgesteld dat een toezichthouder op grond van art. 5:15 Awb bevoegd is elke plaats te betreden (met uitzondering van een woning zonder toestemming van de bewoner), heeft het hof immers overwogen dat de toezichthouder op die plaats zelf (de schuur) niet bevoegd was tot het doorzoeken van die plaats, hetgeen wel is gebeurd. De in de schuur aangetroffen houten kist is immers geopend door de toezichthouder. Het hof heeft daarin aanleiding gezien om hetgeen in de houten kist is aangetroffen, van bewijs uit te sluiten. Omdat op grond van de processtukken niet is vast te stellen welke van de twee in de desbetreffende schuur aanwezige houten kisten is geopend, heeft het hof elk van de (twee) voorwerpen die in die kisten zijn aangetroffen, van het bewijs uitgesloten.

2.19

De tweede deelklacht faalt.

De derde deelklacht

2.20

De derde deelklacht houdt in dat het hof heeft vastgesteld dat een aantal door de verdediging gestelde vormverzuimen zijn hersteld en dat sprake is geweest van een slordige en onnauwkeurige verslaglegging van het opsporingsonderzoek, terwijl het hof dit niet in de strafoplegging heeft verdisconteerd.

2.21

Ook deze klacht is tevergeefs voorgesteld. Het hof heeft weliswaar vastgesteld dat ten aanzien van de camerabeelden aanvankelijk “slordig” is geverbaliseerd en dat “de verslaglegging van het opsporingsonderzoek niet op alle vlakken altijd even nauwkeurig is uitgevoerd”, maar kennelijk is het hof van oordeel dat niet is gebleken dat de verdachte door deze (herstelde) vormverzuimen daadwerkelijk nadeel heeft ondervonden en dat strafvermindering ook in het licht van het geschonden voorschrift en de ernst van het verzuim gerechtvaardigd is. Dat oordeel acht ik niet onbegrijpelijk. Daarbij neem ik in aanmerking dat art. 359a Sv een bevoegdheid en niet een plicht formuleert om een rechtsgevolg te verbinden aan vormverzuimen bij het voorbereidend onderzoek en aldus de mogelijkheid biedt om te volstaan met de constatering dat een vormverzuim is begaan. Ik neem daarbij voorts in aanmerking dat de verdediging in hoger beroep geen strafvermindering wegens (onherstelbare) vormverzuimen in de zin van art. 359a Sv heeft bepleit, maar slechts heeft betoogd dat (subsidiair) strafvermindering zou moeten plaatsvinden wegens overschrijding van de redelijke termijn. De stellers van het middel gaan daaraan voorbij.

2.22

De derde deelklacht faalt.

2.23

Het middel faalt.

3 Het tweede middel

3.1

Het tweede middel bevat klachten over de motivering van de opgelegde straf. In het bijzonder wordt – als ik het goed begrijp – geklaagd a) over het oordeel dat het LOVS ten aanzien van de overtreding van art.10a en 11a van de Opiumwet geen oriëntatiepunten heeft geformuleerd, b) dat de door het hof gehanteerde berekeningsmethode onbegrijpelijk is, c) dat de door het hof opgelegde straf verbazing wekt en d) dat de wet ten aanzien van het voorhanden hebben van bepaalde stoffen om een feit als bedoeld in art. 10 lid 4 Opiumwet voor te bereiden, nadien in voor de verdachte gunstige zin is gewijzigd.

3.2

Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat:

“1.

Hij op 7 november 2017 in de gemeente [geboorteplaats] , om een feit, bedoeld in het vierde lid van artikel 10 van de Opiumwet, te weten het opzettelijk bereiden en/of bewerken en/of verwerken van (een) hoeveelheid/hoeveelheden van een materiaal bevattende MDMA en metamfetamine, zijnde MDMA en metamfetamine, telkens een middel vermeld op de bij de Opiumwet behorende lijst I, voor te bereiden en/of te bevorderen, voorwerpen en stoffen voorhanden heeft gehad, waaronder onder meer

in een garagebox gelegen aan [a-straat 1] te [geboorteplaats] (3200SW28):

- 4 drukreactieketels en

- 2 rvs-koelers en

- 2 rvs-pijpen en

- 17 jerrycans met een totaalinhoud van (ongeveer) 244 liter PMK en

- 2400 gram zout van PMK glycidezuur en

- 96 kilogram methylester van PMK-glycidezuur in kaarsvormen

en

in een schuur geschakeld aan de woning gelegen aan [a-straat 1] te [geboorteplaats] (SW281000):

- 3 kilogram zilverkleurige balletjes bevattende jood en

- 1 rvs-pan met deksel, inhoudsmaat 98 liter en

- een 20 liter jerrycan (opschrift ‘flammable liquids’) gevuld met ongeveer 15 liter vloeistof bevattende methanol en

- een 20 liter jerrycan (opschrift ‘hypophosphoric zuur 50%’) gevuld met ongeveer 15 liter vloeistof bevattende hypofosforzuur en

- 6 jerrycans gevuld met in totaal 50 liter vloeistof bevattende zoutzuur en

- 19 jerrycans 20 liter gevuld met in totaal 380 liter vloeistof bevattende hypophosphoric zuur en

- 2 sealzakken gevuld met in totaal 4 kilogram poeder bevattende pseudo-efedrine en

- een hoeveelheid zakken met in totaal 22,8 kilogram poeder bevattende rode fosfor

- en een hoeveelheid glazen scheitrechters en onderdelen laboratoriumglaswerk en pH-meters en statieven en frequentieregelaars en reduceerventielen en manometers en een rvs ketel en rondbodemkolven en bolkoelers,

waarvan verdachte wist dat die goederen bestemd waren tot het plegen van dat feit;

2.

hij op 7 november 2017 in de gemeente [geboorteplaats] , in een schuur gelegen aan [a-straat 1] , voorwerpen, te weten (onder meer): een hoeveelheid bloempotten en lampen en armaturen en ventilatoren en afzuigslangen en voorschakelkasten en een grondzeil en stroomverdeelpalen en isolatiebuizen en waterbakken en een elektromotor en trafo's en slakkenhuizen en aanzuigmotoren en isolatiemateriaal en steenwol en koolstoffilters en droogrekken, bestemd tot het plegen van een of meer feiten strafbaar gesteld in artikel 11, derde en vijfde lid, van de Opiumwet, te weten:

- het in de uitoefening van een beroep of bedrijf opzettelijk telen en bewerken van een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst II en

- het opzettelijk telen en bewerken van een grote hoeveelheid van een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst II,

voorhanden heeft gehad, terwijl hij, verdachte, wist dat die bestemd waren tot het plegen van die feiten;

3.

hij op 7 februari 2018 in de gemeente [geboorteplaats] , om een feit, bedoeld in het vierde lid van artikel 10 van de Opiumwet, te weten het opzettelijk bereiden, van (een) hoeveelheid/hoeveelheden van een materiaal bevattende metamfetamine zijnde metamfetamine een middel vermeld op de bij de Opiumwet behorende lijst I, voor te bereiden of te bevorderen, een stof voorhanden heeft gehad, te weten

op het adres [b-straat 1] :

- een hoeveelheid jood.

waarvan verdachte wist dat dit goed bestemd was tot het plegen van dat feit.”

3.3

Het hof heeft dit als volgt gekwalificeerd:

“Het onder I bewezenverklaarde levert op:

om een feit, bedoeld in het vierde lid van artikel 10 van de Opiumwet, voor te bereiden of te bevorderen, voorwerpen en stoffen voorhanden hebben, waarvan hij weet dat zij bestemd zijn tot het plegen van dat feit.

Het onder 2 bewezenverklaarde levert op:

voorwerpen voorhanden hebben, waarvan hij weet dat zij bestemd zijn tot het plegen van een van de in artikel 11, derde en vijfde lid, van de Opiumwet strafbaar gestelde feiten.

Het onder 3 bewezenverklaarde levert op:

om een feit, bedoeld in het vierde lid van artikel 10 van de Opiumwet, voor te bereiden of te bevorderen, een stof voorhanden hebben, waarvan hij weet dat het bestemd is tot het plegen van dat feit.”

3.4

Het hof heeft ten aanzien van de strafoplegging het volgende overwogen:

“Op te leggen sanctie

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 16 maanden met aftrek van voorarrest en tot een geldboete ter hoogte van € 10.000.00.

De verdediging heeft het hof verzocht bij de strafoplegging rekening te houden met het feit dat de verdachte niet eerder voor soortgelijke feiten is veroordeeld en dat er sprake is van een schending van de redelijke termijn.

Het hof overweegt als volgt.

Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast heeft het hof gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komt in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

In de door de verdachte gehuurde garagebox en schuur zijn stoffen en voorwerpen aangetroffen die bestemd zijn voor het op (zeer) grote schaal vervaardigen van MDMA en metamfetamine. Daarnaast zijn er in de betreffende schuur tevens voorwerpen aangetroffen die bestemd zijn voor grootschalige beroeps- of bedrijfsmatige hennepteelt. Tot slot is er in de berging van de woning waar de verdachte verbleef een doos met jood aangetroffen, zijnde een stof die wordt gebruikt bij de vervaardiging van metamfetamine. Hoewel de verdachte niet zelf de synthetische drugs en/of de hennep heeft geproduceerd, is zijn gedrag strafbaar en laakbaar, omdat hij deze stoffen en voorwerpen voorhanden heeft gehad terwijl hij wist dat deze bestemd waren voor het vervaardigen van voornoemde drugs. Door aldus te handelen heeft de verdachte de drugscriminelen gefaciliteerd en daarmee de productie van synthetische drugs en de illegale hennepteelt in stand gehouden. Hij heeft zich hiermee schuldig gemaakt aan voorbereidingshandelingen met betrekking tot de productie van MDMA en metamfetamine en de hennepteelt. Dit betreft zeer ernstige feiten om de navolgende redenen.

Het is een feit van algemene bekendheid dat het gebruik van harddrugs grote gezondheidsrisico’s met zich meebrengt voor de gebruikers van deze drugs. Immers, het gebruik van harddrugs kan leiden tot een lichamelijke en/of geestelijke verslaving en - bij overdosis - zelfs tot de dood van de gebruiker. Eenmaal verslaafd, plegen de gebruikers veelal misdrijven om aan geld te komen om in hun verslaving te voorzien. Daarnaast heeft te gelden dat het chemisch afval dat ontstaat bij deze productie vrijwel altijd illegaal wordt gedumpt, waardoor het milieu schade ondervindt en belast wordt. Hierdoor moet er in de regel veel geld, tijd en energie worden geïnvesteerd om de negatieve gevolgen voor het milieu zoveel mogelijk te beperken. Bovendien legt het opsporen, ontmantelen en vervolgen van de producenten van harddrugs een fors beslag op het opsporingsapparaat, als gevolg waarvan de opsporing van andere misdrijven in het geding kan komen. Tot slot is het vervaardigen van hard drugs, waaronder amfetamine, in het algemeen risicovol gezien de kans op ontploffingen of andere ongewenste neveneffecten. Kortom, de productie van harddrugs heeft op meerdere niveaus van de maatschappij een forse negatieve invloed. Ook de hennepteelt brengt negatieve invloeden met zich mee. zij het over het algemeen in mindere mate dan ten aanzien van de productie van hard drugs heeft te gelden. Het gebruik van hennep kan tot een verslaving leiden en de productie van hennep is vaak gevaarzettend door de wijze waarop en/of door de locatie waar de productie is opgezet en de energievoorziening is "geregeld".

Aan dit alles heeft de verdachte een bijdrage geleverd. Hierbij heeft hij kennelijk enkel oog gehad voor zijn geldelijk gewin en hebben alle hiervoor genoemde schadelijke effecten hem hiervan niet weerhouden.

Het hof is van oordeel dat in het algemeen bij de straftoemeting aansluiting kan worden gezocht bij de door het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) geformuleerde oriëntatiepunten voor de straftoemeting.

Ten aanzien van de overtreding van de artikelen 10a en 11a van de Opiumwet heeft het LOVS geen oriëntatiepunt geformuleerd. Het hof is echter van oordeel dat bij het bepalen van de op te leggen straf voor de overtreding van art 10a van de Opiumwet aansluiting kan worden gezocht bij het oriëntatiepunt voor het voltooide delict. Blijkens het proces-verbaal van bevindingen van ondersteuning LFO (p. 331 van het politiedossier) kon met de hoeveelheid stoffen die in de garagebox en de schuur zijn aangetroffen (vele malen) meer MDMA en metamfetamine worden geproduceerd dan 20 kilogram, zijnde het gewicht van de hoogste schaal van het oriëntatiepunt. Het LOVS heeft voor het produceren van meer dan 20 kilogram harddrugs een oriëntatiepunt geformuleerd te weten een gevangenisstraf voor een langere duur dan 60 maanden. Gelet op de hoeveelheid MDMA en metamfetamine die er geproduceerd kon worden met de stoffen die de verdachte voorhanden heeft gehad, acht het hof voor een voltooid delict in beginsel een gevangenisstraf voor de duur van 6 jaren passend.

Zoals gezegd ziet dit oriëntatiepunt echter op het voltooide delict. Voor de omrekening naar de voorbereidingshandeling van het voltooide delict heeft het hof acht geslagen op de verhouding tussen de gestelde strafmaxima voor de voorbereidingshandelingen ex artikel 10a van de Opiumwet, te weten een gevangenisstraf voor de duur van 6 jaren, en liet voltooide delict ex artikel 10, vierde lid, van de Opiumwet, te weten een gevangenisstraf voor de duur van 8 jaren.

Gelet op voornoemd oriëntatiepunt en de verhouding tussen voornoemde strafmaxima is het hof van oordeel dat voor de overtreding van artikel 10a van de Opiumwet in de mate waarin de verdachte zich hieraan heeft schuldig gemaakt en rekening houdend met het feit dat de verdachte zich tevens schuldig heeft gemaakt aan de overtreding van artikel 11a van de Opiumwet de oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 48 maanden passend en geboden is.

Gelet op het vorenstaande is het hof van oordeel dat de door de rechtbank opgelegde en door de advocaat-generaal gevorderde gevangenisstraf onvoldoende recht doet aan de ernst en aard van het feit. Gelet op de duur van de op te leggen gevangenisstraf en het feit dat niet is gebleken dat de verdachte geld heeft verdiend aan het bewezenverklaarde, ziet het hof geen aanleiding om de verdachte te veroordelen tot een geldboete ter hoogte van € 10.000,00, zoals gevorderd door de advocaat-generaal.

Tot slot heeft het hof nog acht geslagen op de persoon van de verdachte, voor zover hiervan is gebleken ter terechtzitting in hoger beroep. Het hof is van oordeel dat hierbij niet is gebleken van feiten of omstandigheden die in straf verlagende dan wel straf verhogende zin dienen mee te wegen bij het bepalen van de strafoplegging.

Gelet op al het vorenstaande is het hof van oordeel dat de oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 48 maanden met aftrek van voorarrest, passend is bij de persoon van de verdachte en de ernst van en de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan.

Tot slot overweegt het hof nog het volgende.

Het hof stelt voorop dat elke verdachte recht heeft op een openbare behandeling van zijn zaak binnen een redelijke termijn. Deze waarborg strekt er onder meer toe te voorkomen dat een verdachte langer dan redelijk is onder de dreiging van een strafvervolging zou moeten leven.

In beginsel heeft als redelijke termijn te gelden dat de rechtbank binnen 2 jaren nadat de termijn een aanvang heeft genomen vonnis wijst. Deze termijn vangt aan op het moment dat vanwege de Staat jegens verdachte een handeling is verricht waaruit verdachte heeft opgemaakt dan wel redelijkerwijs heeft kunnen opmaken dat het openbaar ministerie het ernstig voornemen had tegen hem een strafvervolging in te stellen. In het onderhavige geval moet de termijn worden gerekend vanaf 7 februari 2018, de datum waarop de verdachte in verzekering is gesteld. Nu de rechtbank eerst op 29 maart 2021 vonnis heeft gewezen, is de redelijke termijn in eerste aanleg met bijna 14 maanden geschonden.

Voorts heeft als redelijke termijn in hoger beroep te gelden dat het hof binnen twee jaren na liet instellen van appel arrest wijst. Nu zijdens de verdachte op 29 maart 2021 appel is ingesteld en het hof meer dan 2 jaren later, te weten op 17 december 2024, in deze zaak uitspraak zal doen, is de redelijke termijn bij de behandeling in hoger beroep geschonden en wel met een periode van circa 20 maanden.

Nu slechts een beperkt deel van de vertraging in eerste aanleg en hoger beroep te wijten is aan verzoeken zijdens de verdediging, is het hof van oordeel dat bij de strafvervolging van de verdachte de redelijke termijn, bedoeld in artikel 6, eerste lid van het EVRM, in eerste aanleg en in hoger beroep is geschonden.

Zoals hiervoor overwogen zou zonder schending van de redelijke termijn een gevangenisstraf voor de duur van 48 maanden met aftrek van voorarrest passend zijn geweest. Nu de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep is geschonden, zal het hof volstaan met de oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 42 maanden met aftrek van voorarrest.

De tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.”

De eerste en tweede deelklacht

3.5

De eerste deelklacht houdt in dat het hof ten onrechte heeft geoordeeld dat het LOVS ten aanzien van de overtreding van art. 10a en 11a van de Opiumwet geen oriëntatiepunten heeft geformuleerd. Het LOVS zou ten aanzien van “voorbereiding” namelijk inhouden dat het vertrekpunt de helft is van het vertrekpunt voor de op te leggen straf bij het voltooide delict. De tweede deelklacht houdt in dat de door het hof gemaakte rekensom onnavolgbaar is.

3.6

Bij het bespreken van deze (deel)klachten stel ik voorop dat de feitenrechter beschikt over een ruime straftoemetingsvrijheid. Dat wil zeggen dat de feitenrechter binnen de grenzen die de wet stelt, vrij is in de keuze van de op te leggen straf – waaronder ook is te verstaan de strafsoort – en in de keuze en de weging van de factoren die hij daarvoor in de concrete zaak van belang acht. De beslissing over de straftoemeting wordt in sterke mate bepaald door de omstandigheden van het geval en de persoon van de verdachte. Mede gelet op de veelheid aan factoren die van belang (kunnen) zijn bij de keuze van de strafsoort en het bepalen van de hoogte van de straf kan de feitenrechter daarbij slechts tot op zekere hoogte inzicht verschaffen in en uitleg geven over de afwegingen die ten grondslag liggen aan zijn straftoemetingsbeslissing. Voornoemde straftoemetingsvrijheid stelt de feitenrechter in staat om bij de beslissing over de oplegging van straf te komen tot een strafoplegging die is afgestemd op de ernst van het bewezenverklaarde feit, de persoon van de verdachte en alle overige betrokken belangen. Die grote vrijheid brengt ook de verantwoordelijkheid met zich om – met het oog op de begrijpelijkheid en de aanvaardbaarheid van de strafoplegging – inzicht te bieden in de beweegredenen die in het concrete geval hebben gelegd tot de opgelegde straf. Aan de rechtspraak van de Hoge Raad ligt ten grondslag dat de verantwoordelijkheid voor de inhoud en de motivering van de straftoemeting in het concrete geval in belangrijke mate bij de feitenrechter ligt. De Hoge Raad stelt zich als cassatierechter terughoudend op bij de beantwoording van de vraag of de motivering van de beslissing over de straftoemeting toereikend is.

3.7

Ik merk voorts op dat de feitenrechter niet is gebonden aan de LOVS-oriëntatiepunten en dat de uitleg hiervan aan hem is voorbehouden. In gevallen waarin de feitenrechter die oriëntatiepunten uitlegt en/of toepast, kan in cassatie slechts (beperkt) worden getoetst of die uitleg en toepassing door de rechter begrijpelijk is.

3.8

Het hof heeft overwogen dat ten aanzien van de overtreding van de artikelen 10a en 11a van de Opiumwet het LOVS geen oriëntatiepunt heeft geformuleerd, maar dat voor overtreding van art. 10a van de Opiumwet aansluiting kan worden gezocht bij het oriëntatiepunt voor het voltooide delict. Voor het produceren van meer dan 20 kilogram harddrugs zou het LOVS als oriëntatiepunt een gevangenisstraf voor een langere duur dan 60 maanden formuleren. Het hof heeft overwogen dat – gelet op de hoeveelheid MDMA en metamfetamine die geproduceerd kon worden met de stoffen die de verdachte voorhanden had en waarmee blijkens de vaststellingen van het hof “(vele malen) meer MDMA en metamfetamine [kon] worden geproduceerd dan 20 kilogram” – het in beginsel een gevangenisstraf voor de duur van 6 jaren passend acht. Nu dat op het voltooide delict ziet, heeft het hof dit vervolgens omgerekend. Daarbij heeft het hof acht geslagen op de verhouding tussen de strafmaxima voor de voorbereidingshandelingen ex art. 10a van de Opiumwet (6 jaren) en het voltooide delict ex art. 10 lid 4 van de Opiumwet (8 jaren). Naast het oriëntatiepunt en de verhouding tussen de strafmaxima heeft het hof ook in aanmerking genomen dat de verdachte zich tevens schuldig heeft gemaakt aan overtreding van art. 11a van de Opiumwet. Gelet op die omstandigheden, is het hof van oordeel dat de oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 48 maanden passend en geboden is.

3.9

Het oordeel van het hof dat het LOVS geen oriëntatiepunten heeft geformuleerd ten aanzien van de overtreding van de artikelen 10a en 11a van de Opiumwet, is mijns inziens niet onbegrijpelijk. De oriëntatiepunten van het LOVS houden ten aanzien van “voorbereiding” weliswaar (in algemene zin) in dat het vertrekpunt de helft van het vertrekpunt voor de op te leggen straf bij het voltooide delict is, maar uit de toelichting daarbij blijkt dat het redelijk wordt geacht in een concrete zaak de wettelijke maatstaf bij verlaging van de maximumstraf te hanteren (zijnde, als het gaat om de strafbaarstelling van voorbereidingshandelingen in de zin van art. 46 Sr, de helft van het maximum van de hoofdstraffen op het misdrijf gesteld; zie art. 46 lid 2 Sr). De voorbereiding of bevordering van een misdrijf als bedoeld in art. 10 lid 4 Opiumwet is in art. 10a lid 1 Opiumwet evenwel als zelfstandig delict met bijbehorend strafmaximum strafbaar gesteld. Gelet daarop acht ik het niet onbegrijpelijk dat het hof bij de strafoplegging acht heeft geslagen op de verhouding tussen de strafmaxima voor de voorbereidingshandelingen ex art. 10a van de Opiumwet (6 jaren) en het voltooide delict ex art. 10 lid 4 van de Opiumwet (8 jaren).

3.10

De stellers van het middel constateren terecht dat de daaropvolgende rekensom niet navolgbaar is. Wordt de verhouding tussen de strafmaxima doorgerekend naar het door het hof voor een voltooid delict passend geachte gevangenisstraf voor de duur van 6 jaren, dan zou dit – als ik het goed zie – bij de voorbereidingsvariant uit moeten komen op 54 maanden (nog los van de door het hof meegewogen omstandigheid dat de verdachte zich tevens schuldig heeft gemaakt aan overtreding van art. 11a van de Opiumwet). Het hof komt echter uit op een gevangenisstraf voor de duur van 48 maanden. Nu die berekening in het voordeel van de verdachte uitvalt, komt de verdachte bij deze cassatieklacht mijns inziens geen belang toe.

3.11

De eerste en de tweede deelklacht falen.

De derde deelklacht

3.12

De derde deelklacht houdt in dat de door het hof opgelegde straf verbazing wekt. Daartoe wordt aangevoerd dat het hof zijn interpretatie van de LOVS-oriëntatiepunten niet op de terechtzitting aan de orde heeft gesteld en dat de opgelegde straf voorts verbazing wekt in het licht van de ‘Richtlijn voor strafvordering voorbereiding/bevordering synthetische drugs’ (2020R002).

3.13

De door het hof in de onderhavige zaak opgelegde gevangenisstraf voor de duur van 42 maanden wijkt inderdaad sterk af van de door het openbaar ministerie gevorderde straf (16 maanden gevangenisstraf en een geldboete ter hoogte van € 10.000,00). Het hof heeft evenwel uitgebreid gemotiveerd waarom het tot deze straf is gekomen. Daarbij heeft het hof onder meer betrokken dat in de door de verdachte gehuurde ruimtes stoffen en voorwerpen zijn aangetroffen die bestemd zijn voor het op (zeer) grote schaal vervaardigen van MDMA en metamfetamine en voor grootschalige beroeps- of bedrijfsmatige hennepteelt en de verdachte blijkens de overwegingen van het hof wist dat de voorhanden stoffen en voorwerpen bestemd waren voor het vervaardigen van MDMA, metamfetamine en hennep. Het hof heeft benadrukt dat dit zeer ernstige feiten betreffen, wegens de grote gezondheidsrisico’s, het chemische afval dat ontstaat bij de productie, het forse beslag op het opsporingsapparaat, en de kans op ontploffingen en andere ongewenste neveneffecten. Het hof heeft verder acht geslagen op de (hiervoor besproken) LOVS-oriëntatiepunten. Ook heeft het hof overwogen dat de door de advocaat-generaal gevorderde gevangenisstraf onvoldoende recht doet aan de ernst en de aard van het feit en dat niet is gebleken dat de verdachte geldt heeft verdiend aan het bewezenverklaarde, om welke reden het hof geen aanleiding ziet om de verdachte te veroordelen tot een geldboete van € 10.000, zoals door de advocaat-generaal gevorderd. Tot slot heeft het hof acht geslagen op de persoon van de verdachte en heeft het hof de overschrijding van de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep verdisconteerd in de opgelegde straf.

3.14

In het licht van deze overwegingen van het hof, acht ik de strafoplegging als zodanig niet onbegrijpelijk en voldoende gemotiveerd. Daarbij neem ik in het bijzonder in aanmerking dat het hof de redenen heeft opgegeven waarom het hof is afgeweken van de door het openbaar ministerie gevorderde straf en daarbij de omstandigheden heeft benoemd die voor de vaststelling van de duur van de straf van belang zijn.

3.15

Voor zover de stellers van het middel klagen dat de door het hof opgelegde straf verbazing wekt in het licht van de ‘Richtlijn voor strafvordering voorbereiding/bevordering synthetische drugs’ (2020R002), merk ik op dat noch door de advocaat-generaal noch door of namens de verdachte het standpunt is ingenomen dat aansluiting zou moeten worden gezocht bij deze richtlijn. Ik zie niet in waarom het enkele bestaan van de betreffende strafvorderingsrichtlijn – die overigens ziet op de door het openbaar ministerie bij gelegenheid van dergelijke zaken te eisen straffen – zou afdoen aan de begrijpelijkheid van de strafoplegging in de onderhavige zaak. Volledigheidshalve merk ik daarbij op dat de verdachte in de onderhavige zaak niet alleen is veroordeeld wegens het voorhanden hebben van stoffen en voorwerpen om een feit, bedoeld in art. 10 lid 4 Opiumwet voor te bereiden of te bevorderen, waarvan hij wist dat ze bestemd waren tot het plegen van dat feit (feit 1 én feit 3), maar ook voor het voorhanden hebben van voorwerpen, waarvan hij weet dat zij bestemd zijn tot het plegen van een van de in art. 11, derde en vijfde lid, van de Opiumwet strafbaar gestelde feiten (feit 2). Op dat laatste feit heeft voornoemde richtlijn voor strafvordering geen betrekking.

3.16

De derde deelklacht faalt.

De vierde deelklacht

3.17

De vierde deelklacht houdt in dat de wet ten aanzien van het voorhanden hebben van bepaalde stoffen om een feit als bedoeld in art. 10 lid 4 Opiumwet voor te bereiden op 1 juli 2025 in voor de verdachte gunstige zin is gewijzigd. Als ik het goed begrijp, menen de stellers van het middel dat ‘jood’ een stof betreft die is opgenomen in de bij de Opiumwet behorende lijst IA of een preparaat daarvan, zodat het voor de verdachte gunstigere art. 10c van de Opiumwet zou moeten worden toegepast.

3.18

Art. 10c van de Opiumwet is ingevoerd bij Wet van 29 januari 2025 (Stb. 2025, 32) en is op 1 juli 2025 – en derhalve na het arrest van het hof in de onderhavige zaak – in werking getreden (Stb. 2025, 82). De bepaling voorziet in de strafbaarstelling van voorbereidingshandelingen met het oog op het plegen van een van de in art. 10b lid 2 van de Opiumwet strafbaar gestelde feiten met betrekking tot substanties die deel uitmaken van een stofgroep als bedoeld in (de nieuwe) lijst IA en de preparaten daarvan.

3.19

In de onderhavige zaak heeft het hof onder 1 en 3 (onder meer) bewezenverklaard dat de verdachte “3 kilogram zilverkleurige balletjes bevattende jood” en “een hoeveelheid jood” voorhanden heeft gehad. Deze stof wordt blijkens de bewijsvoering gebruikt bij de vervaardiging van metamfetamine. Het onder 1 en 3 bewezenverklaarde is door het hof gekwalificeerd als – kort gezegd – voorbereidingshandelingen met het oog op het plegen van de in art. 10 lid 4 van de Opiumwet strafbaar gestelde feiten. Het gaat dus om voorbereidingshandelingen voor misdrijven met middelen die zijn opgenomen in de bij de Opiumwet behorende lijst I, dan wel zijn aangewezen krachtens art. 3a lid 5 van de Opiumwet. Aangezien amfetamine geen substantie is die deel uitmaakt van een stofgroep als bedoeld in lijst IA of een preparaat daarvan, maar een middel betreft dat is opgenomen op lijst I van de Opiumwet, faalt de klacht.

3.20

Daarbij komt dat het betoog geheel onverlet laat dat de verdachte in de onderhavige zaak voor wat betreft feit 1 en feit 3 geenszins uitsluitend voor het voorhanden hebben van (kort gezegd) ‘jood’ veroordeeld is, maar ook voor – onder meer – “17 jerrycans met een totaalinhoud van (ongeveer) 244 liter PMK, 2400 gram zout van PMK glycidezuur en 96 kilogram methylester van PMK-glycidezuur in kaarsvormen” en daarnaast voor het voorhanden hebben van ongeveer 15 liter vloeistof bevattende methanol, ongeveer 50 liter vloeistof bevattende zoutzuur, 380 liter vloeistof bevattende hypophosphoric zuur, 4 kilogram poeder bevattende pseudo-efedrine en 22,8 kilogram poeder bevatte rode fosfor.

3.21

De vierde deelklacht faalt.

3.22

Het middel faalt.

4 Het derde middel

4.1

Het derde middel bevat de klacht dat de inzendtermijn in cassatie is overschreden.

4.2

Het cassatieberoep is ingesteld op 17 december 2024. Het procesdossier is op 27 augustus 2025 bij de Hoge Raad binnengekomen. Dat brengt mee dat de inzendtermijn van 8 maanden is overschreden. Het middel klaagt daarover terecht.

4.3

Nu de overschrijding van de redelijke termijn minder dan een maand bedraagt, kan mijns inziens worden volstaan met de constatering dat de redelijke termijn is overschreden.

5 Slotsom

5.1

De eerste twee middelen falen en kunnen worden afgedaan met de aan art. 81 lid 1 RO ontleende motivering. Het derde middel is terecht voorgesteld, maar behoeft niet tot cassatie te leiden.

5.2

Ambtshalve heb ik geen gronden aangetroffen die tot vernietiging van de bestreden uitspraak aanleiding behoren te geven.

5.3

Deze conclusie strekt tot verwerping van het beroep.

De Procureur-Generaal

bij de Hoge Raad der Nederlanden

AG

Vgl. HR 1 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1889, NJ 2021/169 m.nt. N. Jörg, rov. 2.5.2. Zie meer recent HR 18 maart 2025, ECLI:NL:HR:2025:217, NJ 2025/175 m.nt. J.M. Reijntjes, rov. 2.3. Vgl. HR 20 september 2026, ECLI:NL:HR:2026:1536 met verwijzing naar de conclusie van AG Paridaens, ECLI:NL:PHR:2026:605; HR 9 oktober 2018, ECLI:NL:HR:2018:1872, NJ 2019/24 m.nt. J.M. Reijntjes, rov. 2.4.1; HR 21 november 2006, ECLI:NL:HR:2006:AY9670, rov. 3.5.1-3.52. Vgl. HR 30 juni 2020, ECLI:NL:HR:2020:1155, NJ 2021/11 m.nt. J.M. Reijntjes, rov. 2.4.1-2.4.2; HR 9 oktober 2018, ECLI:NL:HR:2018:1872, NJ 2019/24 m.nt. J.M. Reijntjes, rov. 2.4.1-2.5.3. HR 1 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1889, NJ 2021/169 m.nt. N. Jörg, rov. 2.5.2. HR 1 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1889, NJ 2021/169 m.nt. N. Jörg, rov. 2.2.2. HR 1 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1889, NJ 2021/169 m.nt. N. Jörg, rov. 2.5.2. Zie meer recent HR 18 maart 2025, ECLI:NL:HR:2025:217, NJ 2025/175 m.nt. J.M. Reijntjes, rov. 2.3. HR 1 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1889, NJ 2021/169 m.nt. N. Jörg, rov. 2.5.3. HR 1 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1889, NJ 2021/169 m.nt. Jörg, rov. 2.3.1 en 2.3.2. HR 1 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:1889, NJ 2021/169 m.nt. Jörg, rov. 2.1.3. HR 5 juli 2022, ECLI:NL:HR:2022:975, rov. 3.4-3.5.4. Zie meer recent HR 11 maart 2025, ECLI:NL:HR:2025:294, NJ 2025/122 m.nt. J.M. ten Voorde, rov. 2.3-2.4.3. Vgl. HR 31 januari 2017, ECLI:NL:HR:2017:114, NJ 2017/199, m.nt. F. Vellinga-Schootstra, rov. 3.4.1; HR 13 maart 2018, ECLI:NL:HR:2018:320, rov. 3.3.1. Vgl. HR 18 juni 2024, ECLI:NL:HR:2024:900, rov. 2.4.2; HR 15 november 2022, ECLI:NL:HR:2022:1641, NJ 2023/131 m.nt. J.M. ten Voorde, rov. 2.4.2; HR 7 december 2010, ECLI:NL:HR:2010:BN6965, rov. 3.3; HR 2 juni 2009, ECLI:NL:HR:2009:BH8313, rov. 2.3; HR 3 oktober 2006, ECLI:NL:HR:2006:AX5479, rov. 3.5.4. Zie Kamerstukken II 2021/22, 36159, nr. 3, p. 14. Zie HR 26 maart 2024, ECLI:NL:HR:2024:492, rov. 3.2.