Executie-EAB Duitsland.Tupikas. Weigeringsgrond van art. 12 OLW niet van toepassing. Ten overvloede overweegt…

Uit aanvullende informatie van 17 september 2021 van de Duitse autoriteiten blijkt het volgende:

“It follows from the judgment that the convicted man was present during the main hearing of the Amtsgericht Hamburg-Altona and was represented by lawyer Wisbar.

He has appealed against the verdict of the Amtsgericht Hamburg-Altona. Although he was duly summoned to the appeal hearing before the Regional Court, he did not appear. Attorney Wisbar did not have a power of attorney to represent him at the appeal hearing. As the convicted man failed to appear without excuse, his appeal was dismissed by judgment. As a result, the judgement of the district court has become final.”

De opgeëiste persoon heeft verklaard dat hij aanwezig was bij de zitting in eerste aanleg, maar dat hij niet op de hoogte was van de opgelegde straf. De opgeëiste persoon heeft verder verklaard dat hij een advocaat had, dat hij direct na de zitting in eerste aanleg naar Nederland is vertrokken en dat hij het telefoonnummer van zijn advocaat is kwijtgeraakt. Omdat hij in Nederland gedetineerd raakte, was het voor hem niet meer mogelijk om het telefoonnummer van zijn advocaat te achterhalen. De opgeëiste persoon was wel voornemens om aanwezig te zijn bij de zitting in hoger beroep.

De raadsvrouw heeft zich op het standpunt gesteld dat de weigeringsgrond van artikel 12 OLW van toepassing is ten aanzien van de procedure in hoger beroep. De opgeëiste persoon was niet op de hoogte van de zitting in hoger beroep en de bij die zitting aanwezige advocaat was niet door de opgeëiste persoon gemachtigd om de verdediging te voeren. De opgeëiste persoon heeft tijdens zijn verblijf in Nederland niets van zijn advocaat vernomen. Dit is niet aan de opgeëiste persoon te wijten.

De officier van justitie heeft de rechtbank in overweging gegeven om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. De opgeëiste persoon was in persoon aanwezig bij de zitting in eerste aanleg. Vervolgens is hij naar Nederland vertrokken en heeft hij kennelijk geen contact gehouden met zijn advocaat, terwijl dat wel op zijn weg had gelegen. Daarmee heeft de opgeëiste persoon stilzwijgend afstand gedaan van zijn aanwezigheidsrecht bij de zitting in hoger beroep.

Als de strafprocedure meer instanties heeft omvat en tot opeenvolgende beslissingen heeft geleid, dan is de laatste van die beslissingen relevant voor de beoordeling of is voldaan aan de vereisten van artikel 4 bis lid 1 Kaderbesluit 2002/584/JBZ en artikel 12 van de OLW, voor zover bij die laatste beslissing definitief uitspraak is gedaan over de schuld van de betrokkene en aan hem een straf is opgelegd, nadat de zaak in feite en in rechte ten gronde is behandeld (zie het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 10 augustus 2017 in de zaak Tupikas, ECLI:EU:C:2017:628). Uit de hiervoor weergegeven aanvullende informatie van 17 september 2021 leidt de rechtbank af dat hiervan geen sprake is bij het onderhavige hoger beroep. In deze zaak moet daarom alleen het vonnis van 10 september 2018 worden getoetst aan artikel 12 OLW.

Nu uit de aanvullende informatie van de Duitse autoriteiten blijkt dat de opgeëiste persoon aanwezig was bij het proces in eerste aanleg, hetgeen overigens ook door de opgeëiste persoon is bevestigd, is de weigeringsgrond van artikel 12 OLW niet van toepassing.

Voor zover de opgeëiste persoon meent dat ook de procedure in hoger beroep aan de weigeringsgrond van artikel 12 OLW moet worden getoetst, geldt ten overvloede dat de opgeëiste persoon – door direct na de zitting in eerste aanleg naar Nederland te vertrekken en tijdens zijn verblijf aldaar geen contact te onderhouden met zijn advocaat – stilzwijgend afstand heeft gedaan van zijn recht om in persoon te verschijnen bij het proces van het door hem ingestelde hoger beroep. Dat de opgeëiste persoon kennelijk het telefoonnummer van zijn advocaat is verloren, komt voor zijn rekening en risico. De rechtbank is ook in die situatie van oordeel dat er bij overlevering geen sprake is van schending van de verdedigingsrechten van de opgeëiste persoon.