Internationaal strafrecht
Uitlevering naar de Verenigde Staten van Amerika. Genoegzaamheid. Dubbele strafbaarheid. Dreigende flagrante…
Rechtbank Amsterdam, 12 november 2026
ECLI:NL:RBAMS:2026:11253 · Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-amsterdam/strafrecht/internationaal-strafrecht/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbams-2026-11253
Zaakgegevens
Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over internationaal strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank AmsterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Datum publicatie
- 16 november 2026
- Zaaknummer
- 13-155174-26
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Internationaal strafrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBAMS:2026:11253
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Uitlevering naar de Verenigde Staten van Amerika. Genoegzaamheid. Dubbele strafbaarheid. Dreigende flagrante schending van artikel 3 en artikel 6 EVRM. Advies aan de Minister. Schorsingsverzoek. Uitlevering toelaatbaar.
Uitspraak
RECHTBANK AMSTERDAM,
INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER
Parketnummer: 13-155174-26
Datum uitspraak: 12 november 2026
UITSPRAAK
op de vordering ex artikel 23 van de Uitleveringswet van de officier van justitie in het arrondissement Amsterdam van 21 juli 2026, onder meer strekkende tot het in behandeling nemen van het door tussenkomst van de Minister van Justitie en Veiligheid ontvangen verzoek van de Verenigde Staten van Amerika tot uitlevering van:
[opgeëiste persoon] ,
geboren op [geboortedag] 1990 te [geboorteplaats] (Saoedi-Arabië),
zonder vaste woon- of verblijfplaats hier te lande,
nu gedetineerd in [detentieplaats] ,
hierna te noemen de opgeëiste persoon.
1 Procesgang
De rechtbank heeft op 29 oktober 2026 mr. J.H. de Krijger, officier van justitie, ter openbare zitting gehoord. De opgeëiste persoon heeft op 29 oktober 2026 schriftelijk afstand gedaan van het recht om bij de behandeling op zitting aanwezig te zijn. Hij is vertegenwoordigd door een gemachtigd advocaat, mr. R. Malewicz, waarnemend voor mr. S.M. Hof, beiden advocaat in Amsterdam.
Voor sluiting van het onderzoek heeft de rechtbank de gevangenhouding van de opgeëiste persoon bevolen.
2 Identiteit van de opgeëiste persoon
De rechtbank heeft de identiteit van de opgeëiste persoon onderzocht en vastgesteld dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat de opgeëiste persoon de Saoedi-Arabische nationaliteit heeft.
3 Toepasselijk verdrag
Van toepassing is het Uitleveringsverdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Verenigde Staten van Amerika, met bijlage, gesloten te 's-Gravenhage op 24 juni 1980 (Trb. 1980, 11, Trb. 1980, 133, Trb. 2004,296), verder te noemen het Verdrag.
4 Grondslag uitleveringsverzoek
De uitlevering van de opgeëiste persoon wordt verzocht voor strafvervolging ter zake van de verdenking dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan de feiten waarvoor zijn aanhouding is gelast en zoals omschreven in:
- het nationale arrestatiebevel (warrant of arrest) van 23 januari 2016 dat is uitgevaardigd door the Superior Court of the state of Arizona, met referentie: No. CR2015-155864--001-DT;
- de brief van 8 juli 2026 met bijlagen van the Embassy of the United States of America, The Hague, inhoudende een uitleveringsverzoek, in het bijzonder onder het kopje “SUMMARY OF THE FACTS OF THE CASE:” in de beëdigde verklaring (affidavit) van de Deputy County Attorney van de Maricopa County Attorney’s Office in Phoenix, Arizona, afgelegd op 24 juni 2026 tegenover een rechter van the Superior Court Maricopa County, Arizona.
5 Genoegzaamheid van de stukken
Bij het uitleveringsverzoek zijn gevoegd:
- een afschrift, op 6 augustus 2026 digitaal gewaarmerkt door de Clerk of the Superior Court of the State of Arizona, van het nationale arrestatiebevel (warrant of arrest) van 23 januari 2016 dat is uitgevaardigd door the Superior Court of the state of Arizona, met referentie: No. CR2015-155864--001-DT;
- een beëdigde verklaring (affidavit) van de Deputy County Attorney van de Maricopa County Attorney’s Office in Phoenix, Arizona, afgelegd op 24 juni 2026 tegenover een rechter van the Superior Court Maricopa County, Arizona, met onder het kopje “SUMMARY OF THE FACTS OF THE CASE:” een omschrijving van de feiten waarvoor de uitlevering wordt verzocht;
- een afschrift van de toepasselijke artikelen 13-3553, 13-3551, 13-3821, 13-705, 13-701, 13-702, 13-801 en 13-107 van the Arizona Revised Statutes, Title 13, Criminal Code;
- een foto van de opgeëiste persoon.
Standpunt van de raadsman
De raadsman heeft zich, onder verwijzing naar artikel 9, derde lid, aanhef en onder b, van het Verdrag op het standpunt gesteld dat de stukken niet genoegzaam zijn. Uit de overgelegde stukken volgt weliswaar dat de opgeëiste persoon wordt verdacht van het bezit en de verspreiding van tien beeldregistraties van seksueel kindermisbruik, maar de onderbouwing van de leeftijd van de afgebeelde personen is onvoldoende. De stukken maken niet duidelijk op welke wijze en aan de hand van welke criteria die leeftijdsinschatting is gemaakt. Daardoor blijft het volgens de raadsman voor acht feiten mogelijk dat de afgebeelde personen vijftien jaar of ouder zijn, terwijl voor de twee overige feiten iedere onderbouwing van de gestelde leeftijdsinschatting ontbreekt. Als de afgebeelde personen jonger dan vijftien jaar zouden zijn, geldt op grond van de wet in Arizona een bijzonder strafregime, namelijk een gevangenisstraf van tien tot 24 jaar, met zeventien jaar als gangbare straf, waarbij de straffen voor de verschillende feiten achter elkaar moeten worden uitgezeten en geen voorwaardelijke invrijheidstelling of probatie mogelijk is. Omdat de leeftijd bepalend is voor het onderscheid tussen dit bijzondere strafregime en het regime voor een dergelijk misdrijf met betrekking tot een minderjarige van vijftien jaar of ouder, moet per afbeelding worden onderbouwd dat sprake is van een minderjarige die jonger is dan vijftien jaar. Daarnaast heeft de raadsman zich op het standpunt gesteld dat uit de stukken niet blijkt welke beeldregistraties precies aan de ten laste gelegde feiten ten grondslag liggen. De melding waarop het onderzoek is gestart ziet op 78 videobestanden, terwijl de tenlastelegging betrekking heeft op tien afbeeldingen die later bij een doorzoeking zijn aangetroffen. Daardoor kan niet worden vastgesteld dat het materiaal uit de melding en het materiaal waarvoor uitlevering wordt verzocht hetzelfde is. Dit is van belang nu de pleegperiode en de identiteit van de ten laste gelegde beeldregistraties de reikwijdte van de specialiteitsbescherming bepalen. Ook ontbreekt een voldoende nauwkeurige feitelijke omschrijving als bedoeld in artikel 18, derde lid, onder b, Uitleveringswet (ULW) jo. artikel 9, tweede lid, onder b, van het Verdrag. Primair verzoekt de raadsman om de uitlevering op deze grond ontoelaatbaar te verklaren.
Subsidiair, als de uitlevering niet ontoelaatbaar zou worden verklaard wegens een flagrante schending van artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens (EVRM) – welk standpunt hierna onder 7 wordt vermeld – dient de zaak aangehouden te worden om het uitleveringsverzoek nader te verduidelijken, zodat de ontbrekende informatie kan worden opgevraagd bij de Amerikaanse autoriteiten.
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de stukken genoegzaam zijn. Uit de overgelegde stukken volgt een voldoende redelijk vermoeden van schuld dat naar Nederlands recht aanhouding of nader onderzoek met het oog op dagvaarding rechtvaardigt. Dat de leeftijd van de afgebeelde personen globaal is beoordeeld en niet exact vaststaat, maakt de stukken niet ontoereikend. Ook de door de raadsman genoemde discrepantie tussen de melding en het later aangetroffen materiaal doet daaraan niet af. Het verzoek is genoegzaam onderbouwd, de stukken zijn aanwezig en het feit is in Nederland en in de Verenigde Staten van Amerika strafbaar gesteld met een maximumstraf van ten minste één jaar gevangenisstraf.
Oordeel van de rechtbank
Uit het dossier blijkt onder meer het volgende:
In een brief van 8 juli 2026 van the Embassy of the United States of America, The Hague wordt onder meer het volgende vermeld:
"[opgeëiste persoon] is wanted to stand trial in the United States. On December 17, 2015, a Criminal Indictment was filed in Case Number CR2015-155864-001 (also referred to as No. CR2015-155864--001-DT), in the Superior Court of the State of Arizona, in and for the County of Maricopa, charging [opgeëiste persoon] with the following offenses:
Counts 1 through 10 : Sexual exploitation of a minor, a class 2 felony dangerous crime against children, in violation of Arizona Revised Statutes Sections 13-3553, 13-3551, 13-3821, 13-705, 13-701, 13-702, and 13-801."
In het nationaal arrestatiebevel wordt onder meer het volgende vermeld:
"The above named defendant having been charged in the Superior Court of Maricopa County, State of Arizona on 11th day of December 2015 with the crime(s) of Sexual Exploitation of a Minor X16 (F-2) and a Verified Petition to Review Release Conditions having been filed in the Superior Court of Maricopa County, State of Arizona on the 23rd day of January 2016 against the above-named defendant charging that in Maricopa County, Arizona, on or about the 23rd day of January 2016 the following violations of conditions of release have been committed to wit: The defendant has absconded from electronic monitoring supervision."
In de affidavit in support of request for extradition van 24 juni 2026 staat onder meer het volgende vermeld:
“SUMMARY OF THE FACTS OF THE CASE
6. On October 8, 2015, the Tempe, Arizona Police Department was assigned a cybertip from the National Center for Missing and Exploited Children. The cybertip indicated that 78 videos containing suspected child sexual abuse material (CSAM) was uploaded to a Microsoft OneDrive cloud storage account (the “cloud account”).
7. An officer of the Tempe Police Department reviewed the 78 video files and confirmed that they depicted prepubescent males and females under the age of 15 years old being sexually abused in the form of anal sex, vaginal sex, and oral sex.
8. U.S. authorities lawfully obtained records from Microsoft for the cloud account, indicated that the cloud account was associated with the username “ [gebruikersnaam 1] ” and the e-mail address [e-mail adres] . The record further indicated that IP address [IP adres] was used to upload the videos on February 28, 2015. The IP address was registered to [bedrijf] . Records lawfully obtained from [bedrijf] indicated that the IP address was associated with the subscriber “ [gebruikersnaam 2] ” with a specific address in Tempe, Arizona, United States (the “residential address”).
9. A search warrant was authorized and executed at the residential address on December 8, 2015, during which multiple items and devices were seized.
10. [opgeëiste persoon] , who resided at the residential address, was interviewed by law enforcement. He acknowledged having three computers at the house and that he is the usual user of the computers. [opgeëiste persoon] was informed of the nature of this investigation and that it involved the cloud account and child pornography. [opgeëiste persoon] stated that he uses the cloud account and that no one else does.
11. [opgeëiste persoon] admitted that he received some images and videos depicting the sexual exploitation of minors along with other images via a group message on the cell phone application Whatsapp. [opgeëiste persoon] admitted that he had not opened or viewed them more than once or twice. [opgeëiste persoon] stated that he was aware child pornography was on his device and that he meant to delete them, but that he forgot to do it. [opgeëiste persoon] said the images were saved in a file named “Videos” on his Surface Pro device, which was recovered by U.S. authorities during the search of the residential address. [opgeëiste persoon] gave law enforcement his passwords when they requested them.
12. Forensic computer analysis revealed videos depicting the sexual exploitation of minors on [opgeëiste persoon] Surface Pro device. The videos were found in a user created folder titled “ [naam 1] ” under the user profile “ [naam 2] .” This folder was password protected and law enforcement gained access to the folder using the password provided by [opgeëiste persoon] .
13. The sexual exploitation images were analyzed by a member of the Child Protection Team at Phoenix Children’s Hospital who is a Registered Nurse and Board-Certified Pediatric Primary Care Nurse Practitioner. The Registered Nurse determined that the 10 images, one for each count, charged in the Indictment depicted minors under the age of 15 years old.”
De rechtbank is van oordeel dat, gelet op de omschrijving van de verdenking in de affidavit, de pleegperiode en pleegplaats voldoende vaststaan. Daarin staat immers omschreven dat het uploaden van beeldmateriaal van vermoedelijk seksueel kindermisbruik naar een zogenoemde cloud account in Tempe, Arizona op 28 februari 2025 heeft plaatsgevonden en dat op 8 december 2015 in diezelfde plaats gegevensdragers in beslag zijn genomen waarop beeldmateriaal van seksueel kindermisbruik zijn aangetroffen zoals nader omschreven onder 14 tot en met 23 van de afffidavit. Hiermee is aan het vereiste van tijd en plaats conform artikel 9, tweede lid, aanhef en onder b, van het Verdrag voldaan. Of het op de gegevensdragers aangetroffen beeldmateriaal hetzelfde is als het beeldmateriaal dat eerder naar de cloud account is ge-upload, betreft een bewijsvraag die voor de beoordeling van de genoegzaamheid van de stukken niet relevant is.
Het uitleveringsverdrag met de Verenigde Staten van Amerika eist in geval van vervolgingsuitlevering dat wordt overgelegd het bewijsmateriaal dat, volgens het recht van de aangezochte Staat, de aanhouding en de dagvaarding van die persoon zou rechtvaardigen, indien het feit in die Staat zou zijn gepleegd. Aan deze eis is voldaan, indien uit het bijgevoegde bewijsmateriaal een zodanig redelijk vermoeden van schuld van de opgeëiste persoon voortvloeit aan het feit waarvoor de uitlevering is verzocht, dat naar Nederlands recht zijn aanhouding dan wel enig nader onderzoek met het oog op dagvaarding gerechtvaardigd zou zijn.
Dat bewijsmateriaal kan blijken uit een affidavit waarin het verloop en het resultaat van het strafrechtelijk onderzoek wordt gerelateerd. De bewijsmiddelen waarop het affidavit is gebaseerd, hoeven niet te worden overgelegd.
In het dossier bevindt zich de hiervoor geciteerde affidavit in support of request for extradition van 24 juni 2026 waarin het resultaat en het verloop van het onderzoek uiteen wordt gezet. Het bevat een omschrijving hoe de opgeëiste persoon bij de justitiële autoriteiten in beeld is gekomen, welke strafvorderlijke bevoegdheden vervolgens zijn ingezet om zijn vermeende rol bij de beschreven strafbare feiten te onderzoeken en welk bewijsmateriaal met dit onderzoek is verzameld. Volgens de omschrijving in de affidavit heeft de opgeëiste persoon tijdens zijn verhoor toegegeven dat hij bekend was met de afbeeldingen van seksueel kindermisbruik die op zijn gegevensdragers zijn aangetroffen. Ten aanzien van de leeftijden van de slachtoffers volgt uit de hiervoor aangehaalde beschrijving dat de beelden van seksuele uitbuiting zijn geanalyseerd door een medewerker van het Kinderbeschermingsteam van het Phoenix Children’s Hospital, die gediplomeerd verpleegkundige en door de beroepsorganisatie gecertificeerd verpleegkundig specialist in de pediatrische zorg is. De rechtbank is van oordeel dat hiermee in het kader van de uitleveringsprocedure te toetsen genoegzaamheid van de stukken een voldoende onderbouwing is gegeven van de vermeende leeftijden van de slachtoffers. Uit het omschreven bewijsmateriaal vloeit naar het oordeel van de rechtbank een zodanig redelijk vermoeden van schuld van de opgeëiste persoon aan de feiten waarvoor de uitlevering is verzocht voort, dat naar Nederlands recht zonder meer zijn aanhouding dan wel enig nader onderzoek met het oog op dagvaarding gerechtvaardigd zou zijn
Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat is voldaan aan de eis van artikel 9, derde lid, aanhef en onder b, van het Verdrag. De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman.
6 Gekwalificeerde dubbele strafbaarheid van het feit
De feiten waarvoor de uitlevering wordt verzocht zijn naar het recht van de Verenigde Staten van Amerika strafbaar en daarvoor kan telkens een vrijheidsstraf van meer dan een jaar worden opgelegd, terwijl die feiten naar Nederlands recht als eenzelfde inbreuk op de Nederlandse rechtsorde strafbaar zijn en daarvoor een vrijheidsstraf van meer dan een jaar kan worden opgelegd.
De feiten leveren naar Nederlands recht op:
een visuele weergave van seksuele aard waarbij een persoon die kennelijk de leeftijd van achttien jaren nog niet heeft bereikt is betrokken, vervaardigen en in bezit hebben, meermalen gepleegd.
De rechtbank stelt hiermee vast dat aan de eis van de gekwalificeerde dubbele strafbaarheid als bedoeld in artikel 2, eerste lid aanhef en onder a, van het Verdrag en artikel 5 UW is voldaan.
7 Dreigende flagrante schending van artikel 3 en artikel 6 EVRM
Juridisch kader
Nederland heeft zich als verdragsstaat bij het EVRM te houden aan de uit artikel 1 EVRM voortvloeiende algemene verplichting tot eerbiediging van mensenrechten bij uitlevering. Dat houdt in dat Nederland als aangezochte staat niet mag overgaan tot uitlevering van de opgeëiste persoon, indien en voor zover sprake is van een ernstige (dreigende) schending van mensenrechten. De bevoegdheid tot beoordeling van mensenrechtenverweren bij uitlevering ter strafvervolging is afwisselend toebedeeld aan de Minister van Justitie en Veiligheid (de Minister) en aan de rechtbank. Uit de artikelen 8 en 10 UW volgt dat het oordeel over de vraag of de uitlevering een schending oplevert of tot een schending zal leiden van fundamentele rechten, zoals een inbreuk op het verbod van artikel 3 en artikel 6 EVRM, in de taakverdeling tussen de uitleveringsrechter en de Minister is voorbehouden aan de Minister.
Uitgangspunt bij de beoordeling van een uitleveringsverzoek dat is gebaseerd op een uitleveringsverdrag, is dat in beginsel moet worden uitgegaan van het vertrouwen dat de verzoekende Staat bij de vervolging en berechting van de opgeëiste persoon de daarop betrekking hebbende fundamentele rechten die zijn neergelegd in het EVRM en het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten (hierna: IVBPR) zal respecteren. De Verenigde Staten van Amerika zijn partij bij het IVBPR en hebben dit verdrag op 8 juni 1992 geratificeerd. Het verdrag is op 8 augustus 1992 voor de Verenigde Staten van Amerika in werking getreden.
Als het gaat om een verzoek tot uitlevering voor strafvervolging en door of namens de opgeëiste persoon wordt aangevoerd dat in de desbetreffende strafzaak inbreuk dreigt te worden gemaakt op artikel 6, eerste lid, EVRM, is het dus in de regel niet aan de uitleveringsrechter om te oordelen over de gegrondheid van zo een beroep op een dreigende mensenrechtenschending.
Zo een verweer kan dus niet leiden tot ontoelaatbaarverklaring van de gevraagde uitlevering. De rechtbank kan eventueel wel een advies uitbrengen op dit punt aan de Minister, waaronder in voorkomende gevallen begrepen het vragen van garanties aan de verzoekende staat om een dergelijke dreigende schending te voorkomen.
Op grond van het vertrouwensbeginsel moet voorts worden aangenomen dat het rechtssysteem van de verzoekende Staat de opgeëiste persoon in staat stelt om na diens uitlevering ter strafvervolging een beroep op een mensenrechtenschending voor te leggen aan de rechter van de verzoekende Staat en dat deze daar dan een oordeel over geeft met het oog op de waarborging van het recht van de opgeëiste persoon op een eerlijk proces als bedoeld in artikel 6, eerste lid, EVRM en/of artikel 14, eerste lid, IVBPR. Daarbij verdient opmerking dat in geval van een uitlevering ter strafvervolging de vraag of inbreuk is gemaakt op het recht van de opgeëiste persoon op een eerlijk proces, in de regel eerst kan worden beantwoord na de uitspraak van de strafrechter in de verzoekende Staat, omdat pas dan kan worden vastgesteld of de mensenrechtenschending niet (meer) vatbaar was voor herstel of compensatie. De uitleveringsrechter kan daarom in de regel niet toekomen aan de inhoudelijke beoordeling van een verweer dat sprake is van een reeds voltooide schending van artikel 6, eerste lid, EVRM en/of artikel 14, eerste lid, IVBPR.
Op het uitgangspunt dat in de gevallen waarin de uitlevering ter strafvervolging is gevraagd, de uitleveringsrechter in beginsel niet inhoudelijk oordeelt over een beroep op dreigende en/of voltooide mensenrechtenschendingen, kan een uitzondering worden gemaakt als naar aanleiding van een bij de behandeling van het uitleveringsverzoek ter zitting voldoende onderbouwd verweer is komen vast te staan:
( a) dat de opgeëiste persoon door zijn uitlevering zal worden blootgesteld aan het risico van een flagrante inbreuk op het hem toekomend recht op een eerlijk proces als bedoeld in artikel 6, eerste lid, EVRM en/of artikel 14, eerste lid, IVBPR, én
( b) dat hem na zijn uitlevering ter zake van die inbreuk niet een daadwerkelijk ofwel effectief rechtsmiddel als bedoeld in artikel 13 EVRM respectievelijk artikel 2, derde lid, aanhef en onder a, IVBPR ten dienste staat.
De op Nederland rustende verplichting om de uit voormelde verdragsbepaling(en) voortvloeiende rechten van de opgeëiste persoon te verzekeren staat in zo een geval in de weg aan de nakoming van de verdragsrechtelijke verplichting tot uitlevering. Op grond van voormelde bevoegdheidstoedeling is het daarom - kort gezegd - de uitleveringsrechter die bevoegd is te beslissen als bij de behandeling van het uitleveringsverzoek ter zitting (voldoende onderbouwd) is aangevoerd dat de opgeëiste persoon wordt blootgesteld aan het risico van een dreigende flagrante inbreuk op het recht op een eerlijk proces als bedoeld in artikel 6, eerste lid, EVRM en/of artikel 14, eerste lid, IVBPR én dat tegen die inbreuk niet een rechtsmiddel als bedoeld in artikel 13 EVRM respectievelijk artikel 2, derde lid aanhef en onder a, IVBPR openstaat.
Daarbij moet worden aangetekend dat uit de rechtspraak van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) volgt dat niet snel wordt aangenomen dat sprake is van een blootstelling aan het risico van een flagrante inbreuk op art. 6, eerste lid, EVRM die moet leiden tot ontoelaatbaarverklaring van de gevraagde uitlevering ter strafvervolging. In een uitspraak van het EHRM van 17 januari 2012 zijn een aantal voorbeelden genoemd waarin sprake was van een ‘flagrant denial of justice’.Een ‘flagrant denial of justice’ is, aldus het EHRM, “a stringent test of unfairness which goes beyond mere irregularities or lack of safeguards in the trial procedures such as might result in a breach of Article 6 if occurring within the Contracting State”. Vereist is “a breach of the principles of a fair trial guaranteed by Article 6 which is so fundamental as to amount to a nullification, or destruction of the very essence, of the right guaranteed by that Article”. Uit het voorgaande volgt dat niet elke schending van artikel 6 EVRM een beletsel voor uitlevering vormt. Het moet gaan om een (dreigende) flagrante schending.
Standpunt van de raadsman
De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat uit een door hem overgelegd memorandum van de Amerikaanse advocaat van de opgeëiste persoon blijkt dat de opgeëiste persoon door uitlevering zal worden blootgesteld aan een reëel risico van een flagrante schending van zijn recht op een eerlijk proces als bedoeld in artikel 6 EVRM en artikel 14 IVBPR. Na uitlevering is voor de opgeëiste persoon geen daadwerkelijk rechtsmiddel beschikbaar in de zin van artikel 13 EVRM. Bij een veroordeling voor elk van de tien feiten geldt een minimumstraf van ten minste tien jaar, die achter elkaar moet worden uitgezeten. Daardoor dreigt in totaal een gevangenisstraf van ten minste honderd jaar, zonder probatie, vervroegde invrijheidstelling of gratie, die naar het recht van Arizona zijn uitgesloten na veroordeling voor de feiten waarvoor de uitlevering wordt verzocht. Volgens de Amerikaanse advocaat van de opgeëiste persoon leidt dit in de praktijk vrijwel altijd tot een plea deal, nu een proces niet verantwoord kan worden ingezet. Zo’n strafvoorstel zal ’ongeveer twaalf jaar gevangenisstraf zijn. Het strafvoorstel hangt volledig af van de aanklager en kan tijdens de procedure veranderen of worden ingetrokken, en the Office of the County Attorney van Maricopa County wil pas in gesprek als de opgeëiste persoon in Arizona vastzit. Door het grote verschil tussen de dreigende straf en het gebruikelijke aanbod is een eerlijk proces volgens de raadsman niet echt mogelijk.
Daarnaast heeft de raadsman zich op het standpunt gesteld dat geen sprake is van een daadwerkelijk rechtsmiddel in de zin van artikel 13 EVRM, omdat dat rechtsmiddel ook praktisch en daadwerkelijk beschikbaar moet zijn en niet slechts een academische mogelijkheid. De Verenigde Staten van Amerika zijn geen partij bij het EVRM en de verplichte opeenstapeling van minimumstraffen en de grote invloed van het parket op de afwikkeling zijn naar Amerikaans recht rechtmatig bevonden en in de praktijk gebruikelijk. In Arizona is daarom geen rechter te vinden die daartegen iets kan of zal doen. Ook gewone rechtsmiddelen, zoals hoger beroep of cassatie, bieden volgens de raadsman geen uitkomst, omdat die alleen zien op de toepassing van het stelsel met de hoge minimumstraffen en de opeenvolgende tenuitvoerlegging, en niet op de rechtmatigheid van dat stelsel zelf. De raadsman heeft verzocht de uitlevering ontoelaatbaar te verklaren.
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat niet is gebleken dat sprake is van een voltooide schending van het recht op een eerlijk proces.
Oordeel van de rechtbank
In het door de raadsman overgelegde Memorandum on Arizona proceedings and sentence exposure (hierna: Memorandum) wordt, onder verwijzing naar de relevante wet- en regelgeving van de staat Arizona, gesteld dat in het geval de opgeëiste persoon ter vervolging in Arizona wordt uitgeleverd naar de Verenigde Staten van Amerika, sprake is van een zeer hoge minimale strafdreiging bij veroordeling in een reguliere strafrechtelijke procedure voor de rechter, terwijl als gevolg daarvan in de praktijk vaak een aanzienlijk lagere straf via een plea agreement wordt aangeboden. Het Memorandum vermeldt hierover, voor zover hier relevant:
3 Sentencing if convicted after trial
Dangerous crimes against children.
Where the depicted minor is under 15, sexual exploitation of a minor is sentenced as a dangerous crime against children (“DCAC”) in the first degree under A.R.S. § 13-705. For a defendant without a qualifying prior conviction, each count carries a minimum of 10 years, a
presumptive term of 17 years and a maximum of 24 years (A.R.S. § 13-705(F) , the provision cited in the Request. [opgeëiste persoon] has no known prior record.
How the term within the range is set.
The judge imposes the presumptive 17-year term unless aggravating or mitigating circumstances are found. A term above the presumptive requires aggravating facts found by a jury or admitted by the defendant. Blakely v. Washington, 542 U.S. 296 (2004). Mitigation can reduce a term toward 10 years, but never below it.
Mandatory consecutive terms.
Each DCAC sentence must be served consecutively to any other sentence imposed. A.R.S. § 13-705(P). The judge has no power to order the ten terms to run concurrently.
No early release.
A person sentenced for a first-degree DCAC offense is not eligible for suspension of sentence, probation, pardon or release on any basis, except as authorized by A.R.S. § 31-233(A) or (B),
until the sentence has been served or commuted. A.R.S. § 13-705(N). Arizona abolished parole for offenses committed on or after 1 January 1994.
Judicial approval of the cumulative result.
In State v. Berger, 212 Ariz. 473, 134 P.3d 378 (2006), the Arizona Supreme Court upheld twenty consecutive 10-year terms, totaling 200 years, imposed on a first-time offender for possessing twenty images, and rejected an Eighth Amendment challenge.”
In het Memorandum wordt ook vermeld dat een negotiated plea, as reported in Maricopa County een gevangenisstraf van 15 tot 22 jaar bedraagt.
Indien de in het Memorandum geschetste gang van zaken juist is, roept dit vragen op over de feitelijke toegankelijkheid van een behandeling van de zaak door een onafhankelijke rechter en daarmee over het recht op een eerlijk proces als bedoeld in artikel 6 EVRM. Daarbij gaat het dan om het grote verschil in strafhoogte tussen de straf die bij een plea deal wordt aangeboden en de straf die bij veroordeling door de rechter kan volgen en de wijze van executeren van die straf. Uit het Memorandum lijkt te volgen dat bij veroordeling van de opgeëiste persoon voor alle onderdelen van de aanklacht, de rechter verplicht is een minimale gevangenisstraf op te leggen van 100 jaar. Verder lijkt een persoon die is veroordeeld voor feiten zoals genoemd in de aanklacht in beginsel niet in aanmerking te komen voor opschorting van de straf, voorwaardelijke vrijlating, gratie of vervroegde invrijheidstelling, behoudens de gevallen waarin de wet daarin uitdrukkelijk voorziet (A.R.S. § 31-233(A) or (B)). Volgens informatie op de website van de Arizona State Legislature gaat het dan om tijdelijke verloven in bijzondere omstandigheden, en niet om daadwerkelijke vervroegde vrijlating. Indien de rechtbank uitgaat van de bevindingen van de Amerikaanse advocaat, kan dit ertoe leiden dat de opgeëiste persoon, vanwege het risico op een zeer hoge gevangenisstraf zonder kans op vervroegde vrijlating, een zodanige druk zal ervaren om een eventueel aangeboden plea agreement te accepteren dat vraagtekens kunnen worden gezet bij de vrijwilligheid daarvan en daarmee bij zijn recht op een eerlijk proces als bedoeld in de voornoemde verdragsbepalingen.
De rechtbank kan echter thans, op basis van de gegevens waarover zij beschikt, niet vaststellen dat de opgeëiste persoon na uitlevering feitelijk zal worden gedwongen om te kiezen voor een plea agreement, en dus om af te zien van een procedure voor een onafhankelijke rechter. De in het rechtssysteem van de Verenigde Staten van Amerika bestaande keuze tussen een full trial en een eventueel door de aanklager aangeboden plea agreement met de aan die keuze voor de strafmaat verbonden gevolgen leveren op zichzelf geen schending van het recht op een eerlijk proces op. Gelet op het vertrouwensbeginsel dient ervan uitgegaan te worden dat de Amerikaanse autoriteiten ook bij de keuze tussen deze procedures de fundamentele rechten van de verdachte die zijn neergelegd in het EVRM en het IVBPR zullen eerbiedigen. In beginsel moet er dus van worden uitgegaan dat de opgeëiste persoon hierin de vrije keuze heeft. Dit is mogelijk anders als nu al vast staat dat sprake is van een zodanige flagrante wanverhouding tussen het mogelijk te verwachten aanbod voor een plea agreement en de op te leggen straf dat de opgeëiste persoon gedwongen zal zijn een plea agreement aan te gaan. In dit geval kan niet zonder meer worden gesproken van een dergelijke flagrante wanverhouding. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat uit het Memorandum volgt dat bij een eventuele plea agreement een strafaanbod zal volgen van 15 tot 22 jaar, afgezet tegen een mogelijke minimumstraf na een full trial van 100 jaar (hetgeen neerkomt op een levenslange gevangenisstraf). In een zaak waarin deze kwestie eveneens aan de orde was, waarin het ging om een reeds gesloten plea agreement met een maximale gevangenisstraf van 30 jaar tegenover de mogelijkheid dat de opgeëiste persoon tot een levenslange gevangenisstraf zou worden veroordeeld, heeft de Hoge Raad geoordeeld “dat niet gezegd kan worden dat tussen de mogelijkheden waaruit de opgeëiste persoon destijds kon kiezen - bezien in samenhang met de aan de plea agreement verbonden voorwaarden - een zodanige flagrante wanverhouding bestond dat de opgeëiste persoon gedwongen was bedoelde plea agreement aan te gaan”.
Bij het voorgaande komt dat, voor zover al vastgesteld zou kunnen worden dat sprake is van een dreigende flagrante schending van artikel 6 EVRM, de rechtbank niet kan vaststellen dat de opgeëiste persoon na zijn uitlevering ter zake van die inbreuk niet een rechtsmiddel als bedoeld in artikel 13 EVRM respectievelijk artikel 2, derde lid, aanhef en onder a, IVBPR ten dienste staat. De raadsman heeft in dit verband weliswaar verwezen naar de uitspraak van the Supreme Court van Arizona (State vs Berger), maar die uitspraak ziet op de vraag of de gevangenisstraf van 200 jaar voor 20 afbeeldingen van seksueel kindermisbruik ‘cruel or unusual punishment’ oplevert, zoals bedoeld in het 8e amendement bij de Amerikaanse grondwet (naar de rechtbank begrijpt een grondrecht dat vergelijkbaar is met artikel 3 EVRM). In die uitspraak heeft the Supreme Court van Arizona zich nog niet uitgelaten over de vraag of de eventuele wanverhouding tussen de minimumstraf na een trial en de verwachte straf na een plea agreement zodanig is dat er geen sprake meer is van een eerlijk proces. Het voorgaande betekent dat de rechtbank op basis van de door de raadsman verschafte gegevens niet kan afleiden dat er geen effective remedy is als bedoeld in artikel 13 EVRM.
Daarom staat artikel 6 EVRM in dit geval niet aan de uitlevering in de weg.
8 Advies aan de Minister
Standpunt van de raadsman
De raadsman van de opgeëiste persoon heeft de rechtbank verzocht de Minister te adviseren de uitlevering te weigeren. Hij heeft daartoe aangevoerd dat de opgeëiste persoon in Arizona wordt blootgesteld aan een zeer hoge strafbedreiging: voor tien feiten geldt een verplichte minimumstraf van telkens tien jaar, die opeenvolgend moet worden uitgezeten, zonder probatie, zonder vervroegde invrijheidstelling en zonder mogelijkheid om de straf later opnieuw te laten beoordelen. Bij veroordeling na een proces volgt daardoor volgens de raadsman een straf van ten minste honderd jaar, die feitelijk neerkomt op levenslang. Daarnaast heeft de raadsman verzocht om nadere garanties over de detentieomstandigheden in de gevangenissen van Arizona, omdat de gezondheidszorg daar volgens hem ernstig tekortschiet en de Staat zich stelselmatig heeft verzet tegen door de rechter gevraagde verbeteringen en garanties. Volgens de raadsman levert dit een reëel risico op strijd met artikel 3 EVRM op.
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft geen standpunt ingenomen over dreigende schendingen van artikel 3 EVRM, aangezien het niet aan de rechtbank maar aan de Minister is om hierover te beslissen. Ten aanzien van een eventueel advies hierover aan de Minister heeft zij zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.
Oordeel van de rechtbank
Hetgeen de raadsman over de strafoplegging en de detentieomstandigheden in de Verenigde Staten van Amerika heeft aangevoerd valt niet onder de beoordelingsbevoegdheid van de uitleveringsrechter over de toelaatbaarheid van de uitlevering. Deze verweren staan ter beoordeling van de Minister. De rechtbank acht het wel wenselijk de Minister te adviseren om, met inachtneming van het vertrouwensbeginsel, nader onderzoek te verrichten naar de toegang tot en de kwaliteit van de gezondheidszorg in de detentie-instellingen in Maricopa County. Daarbij verdient het aanbeveling de in het Memorandum vervatte stellingen te betrekken, in het bijzonder voor zover daaruit volgt dat rechterlijke uitspraken in de praktijk mogelijk niet steeds worden nageleefd. Voorts kan het aanbeveling verdienen om, indien daartoe aanleiding bestaat, garanties te verlangen die zodanig zijn geformuleerd dat de opgeëiste persoon daaraan daadwerkelijk aanspraak kan ontlenen en die zijn afgegeven door de daartoe en ter zake bevoegde autoriteiten.
De rechtbank ziet daarnaast aanleiding om de Minister te adviseren nader onderzoek te doen naar de vraag of sprake is van een dreigende schending van artikel 3 en artikel 6 EVRM. Naar aanleiding van hetgeen in het Memorandum is beschreven verdient het aanbeveling om bij de desbetreffende Amerikaanse instanties na te gaan hoe in de praktijk wordt omgegaan met het grote verschil in strafhoogte tussen de straf die bij een plea agreement wordt aangeboden en de straf die bij veroordeling door de rechter kan volgen, alsmede welke gerechtelijke procedures daarbij openstaan. Daarbij zou het dienstig kunnen zijn om bij de Amerikaanse autoriteiten informatie op te vragen over de verhouding tussen het aantal gevangenisstraffen dat voor vergelijkbare feiten is opgelegd na acceptatie door verdachten van een plea agreement en na een full trial, omdat dit een beeld zou kunnen opleveren in hoeverre het systeem van plea agreements een belemmering vormt voor toegang tot een gerechtelijke procedure.
Verder roept hetgeen in het Memorandum is beschreven over de wijze waarop de minimumstraf van 100 jaar zal worden tenuitvoergelegd, namelijk zonder enig uitzicht op vervroegde vrijlating, met uitzondering van tijdelijke verloven in uitzonderlijke omstandigheden, de vraag op hoe dit zich verhoudt met artikel 3 EVRM. De rechtbank adviseert de Minister hierover nadere inlichtingen op te vragen bij de Amerikaanse autoriteiten.
9 Schorsingsverzoek
Standpunt van de raadsman
De raadsman heeft hernieuwd verzocht om schorsing van de uitleveringsdetentie op grond van artikel 56, eerste lid, ULW. Volgens de raadsman is het vluchtgevaar inmiddels voldoende ondervangen, omdat familie en vrienden de borgsom hebben bijeengebracht en de opgeëiste persoon bereid is zich aan strikte voorwaarden te houden, waaronder een meldplicht, inlevering van reisdocumenten, beschikbaarheid voor de autoriteiten en verblijf op een vast adres. Daarnaast heeft de raadsman aangevoerd dat de opgeëiste persoon niet wil vluchten, de procedure in de Verenigde Staten van Amerika wil afwachten en zijn verdediging daar wil voorbereiden. Vertrouwelijk overleg met Amerikaanse raadslieden is, mede vanwege het tijdverschil, moeilijk vanuit detentie. De opgeëiste persoon is in het verleden uit paniek gevlucht, maar dit was geen weloverwogen poging om vervolging te frustreren.
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich verzet tegen een schorsing, omdat geen sprake is van gewijzigde omstandigheden.
Oordeel van de rechtbank
De rechtbank ziet, na bestudering van de stukken en gelet op hetgeen ter zitting naar voren is gebracht, geen aanleiding om de bevolen gevangenhouding te schorsen. De rechtbank overweegt daartoe dat vluchtgevaar inherent verband houdt met uitleveringsprocedures, waardoor er goede argumenten moeten zijn om de uitleveringsdetentie te schorsen. De rechtbank verenigt zich met de beslissing van de rechter-commissaris van 9 juli 2026 waarbij een eerder verzoek tot schorsing is afgewezen en verwijst daarnaar. Aan het huidige verzoek zijn geen nieuwe omstandigheden ten grondslag gelegd die de afweging nu anders zouden moeten maken. Het schorsingsverzoek wordt daarom afgewezen.
10 Slotsom
Nu ten aanzien van de feiten waarvoor de uitlevering wordt gevraagd is bevonden dat aan alle daarvoor in de Wet en de toepasselijke Verdragen gestelde eisen is voldaan, dient de gevraagde uitlevering toelaatbaar te worden verklaard.
11 Toepasselijke wetsartikelen.
Artikel 252 van het Wetboek van Strafrecht, artikel 2, 5 en 28 van de Uitleveringswet, de artikelen 1, 2, 9 en 11 van het Uitleveringsverdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Verenigde Staten van Amerika, met bijlage, gesloten te 's-Gravenhage op 24 juni 1980 (Trb. 1980, 11, Trb. 1980, 133, Trb. 2004, 296).
12 Beslissing.
Verklaart TOELAATBAAR de door de Verenigde Staten van Amerika verzochte uitlevering van [opgeëiste persoon] voornoemd ter strafvervolging ter zake van de verdenking dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan de feiten zoals omschreven in the affidavit in support of request for extradition van 24 juni 2026;
WIJST AF het verzoek tot schorsing van de gevangenhouding.
Deze uitspraak is gedaan door
mr. O.P.M. Fruytier, voorzitter,
mrs. M.C.M. Hamer en A.R.P.J. Davids, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. B.C.M. Burger, griffier,
en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 12 november 2026.
Ingevolge artikel 31 van de ULW kan de opgeëiste persoon tegen deze uitspraak binnen veertien dagen beroep in cassatie instellen.