Weigering overlvering Polen op grond van artikel 12 OLW.

De rechtbank stelt vast dat het EAB strekt tot de tenuitvoerlegging van twee vonnissen.

Het eerste vonnis van 10 januari 2013 met zaaknummer II K 788/12 betreft een verzamel-vonnis. Aan dit verzamelvonnis liggen twee vonnissen ten grondslag. Het gaat om vonnissen met zaaknummers II K 31/06 en II K 288/06. De opgeëiste persoon is niet in persoon verschenen bij de behandeling ter terechtzitting die heeft geleid tot het verzamelvonnis. De Poolse autoriteiten hebben in onder deel d van het EAB verklaard dat de echtgenote van de opgeëiste persoon op 14 november 2012 de dagvaarding in ontvangst heeft genomen voor de voorgenomen terechtzitting van 10 januari 2013. Volgens de Poolse autoriteiten is de opgeëiste persoon daarmee tijdig en daadwerkelijk officieel in kennis gesteld van de datum en plaats van de behandeling van de terechtzitting die tot de beslissing heeft geleid. Volgens hen staat dan ook op ondubbelzinnige wijze vast dat de opgeëiste persoon op de hoogte was van de voorgenomen terechtzitting en ervan in kennis is gesteld dat een vonnis kan worden gewezen wanneer hij niet ter terechtzitting verschijnt.

De opgeëiste persoon is daarnaast ook niet in persoon verschenen bij de behandeling ter terechtzitting die heeft geleid tot het tweede aan het EAB ten grondslag liggende vonnis van 24 november 2009 (VI K 200/09). De Poolse autoriteiten hebben daarover in onderdeel d van het EAB verklaard dat de broer van de opgeëiste persoon op 6 juli 2019 de dagvaarding in ontvangst heeft genomen voor de voorgenomen zitting van 24 november 2009. Ook hier geldt volgens de Poolse autoriteiten dat de opgeëiste persoon op de hoogte was van de voorgenomen terechtzitting en ervan in kennis is gesteld dat een vonnis kan worden gewezen wanneer hij niet ter terechtzitting verschijnt.

De officier van justitie heeft zich ter zitting op het standpunt gesteld dat de overlevering slechts dient te worden geweigerd ten aanzien van het tweede aan het EAB ten grondslag liggende vonnis van 24 november 2009 met zaaknummer VI K 200/09. De overlevering kan voor het verzamelvonnis van 10 januari 2013 met zaaknummer II K 788/12, worden toegestaan, nu op zijn verzoek een verzamelvonnis is gewezen en ook de dagvaarding aan zijn echtgenote is betekend.

De raadsman heeft zich ter zitting op het standpunt gesteld dat de overlevering ten aanzien van beide vonnissen dient te worden geweigerd. Ook van het verzamelvonnis kan niet worden vastgesteld dat de opgeëiste persoon op de hoogte was van de zitting.

Voor het verzamelvonnis is niet komen vast te staan dat de opgeëiste persoon daadwerkelijk officieel in kennis is gesteld van de terechtzitting, zodat niet op ondubbelzinnige wijze vaststaat dat hij op de hoogte was van de voorgenomen terechtzitting. Naar vaste jurisprudentie van deze rechtbank levert de uitreiking van een dagvaarding of oproeping aan een derde, ongeacht of deze persoon al dan niet tot het huishouden van de opgeëiste persoon behoort, niet zonder meer op dat de opgeëiste persoon daadwerkelijk officieel in kennis is gesteld van de datum en plaats van de behandeling. Met een dergelijke wijze van dagvaarding kan namelijk niet ondubbelzinnig worden vastgesteld dat de opgeëiste persoon de informatie over datum en plaats van de terechtzitting daadwerkelijk heeft ontvangen en ook niet wanneer hij die heeft ontvangen. Dat de opgeëiste persoon zelf om een verzamelvonnis heeft verzocht doet daar niet aan af. Niet kan immers worden vastgesteld dat en wanneer hij van die zitting op de hoogte is geraakt. Bovendien heeft de opgeëiste persoon verklaard dat hij niet van deze zitting op de hoogte is gesteld.

Nu de dagvaarding in beide zaken volgens de Poolse autoriteiten juist is betekend, zal de opgeëiste persoon niet in aanmerking komen voor een verzetsprocedure. Dit blijkt uit een brief van de Poolse autoriteiten van 30 oktober 2019 in de zaak met nummer
VI K 200/09.

Gelet hierop is zowel het verzamelvonnis met zaaknummer II K 788/12 als het vonnis met zaaknummer VI K 200/09 gewezen zonder dat zich één van de in artikel 12, sub a tot en met c, OLW genoemde omstandigheden heeft voorgedaan. De overlevering dient daarom te worden geweigerd.