Bestuursprocesrecht
intrekking verblijfsvergunning kennismigrant - onzorgvuldige bekendmaking van het besluit - artikel 3:40 jo…
Rechtbank Den Haag, 21 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:30891 · Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/bestuursprocesrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-30891
Zaakgegevens
Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursprocesrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 21 oktober 2026
- Datum publicatie
- 21 oktober 2026
- Zaaknummer
- NL25.50988, NL25.58086, NL25.24805.
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Bestuursprocesrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:30891
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
intrekking verblijfsvergunning kennismigrant - onzorgvuldige bekendmaking van het besluit - artikel 3:40 jo. 3:41 jo. 6:8 Awb - beroep tegen intrekkingsbesluit gegrond en opnieuw beslissen - eiser heeft inmiddels rechtmatig verblijf als slachtoffer-aangever mensenhandel - procesbelang bij doorprocederen voor reguliere verblijfsvergunning artikel 8 EVRM - beroep tegen afwijzing van de eerdere aanvraag ongegrond - voorlopige voorziening niet-ontvankelijk.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Bestuursrecht
zaaknummers: NL25.50988 (beroep I), NL25.58086 (beroep II) en NL25.24805 (voorlopige voorziening bij beroep II).
uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen
[eiser] , eiser en verzoeker, hierna: eiser
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. J.P. Sanchez Montoto),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. K.E. Heins).
Inleiding
1. In deze uitspraak oordeelt de rechtbank over twee beroepen van eiser. Beroep I gaat over het niet-ontvankelijk verklaarde bezwaar van eiser tegen de intrekking van zijn verblijfsvergunning ‘arbeid als kennismigrant’. Beroep II gaat over de afwijzing van een aanvraag voor een verblijfsvergunning ‘humanitair tijdelijk’. Ook wordt uitspraak gedaan op een verzoek om een voorlopige voorziening dat door eiser is ingediend.
Beroep I (NL25.50988)
Bij besluit van 21 maart 2024 heeft verweerder een verblijfsvergunning regulier onder de beperking ‘arbeid als kennismigrant’ aan eiser verleend.
Met het besluit van 5 november 2024 (intrekkingsbesluit) heeft verweerder deze verblijfsvergunning van eiser met terugwerkende kracht ingetrokken vanaf 22 maart 2024.
Bij besluit van 24 september 2025 (bestreden besluit I) heeft verweerder het bezwaar van eiser gericht tegen het intrekkingsbesluit niet-ontvankelijk verklaard, omdat eiser niet tijdig bezwaar heeft gemaakt tegen het primaire besluit.
Eiser heeft bij de rechtbank tijdig beroep (NL25.50988 – beroep I) ingesteld tegen bestreden besluit I.
Verweerder heeft op dit beroep gereageerd met een verweerschrift.
Beroep II (NL25.58086) en voorlopige voorziening (NL25.24805)
2. Op 28 januari 2025 heeft eiser een aanvraag ingediend voor een verblijfsvergunning regulier onder de beperking ‘humanitair tijdelijk’.
Bij besluit van 22 mei 2025 (afwijzingsbesluit) heeft verweerder deze aanvraag van eiser afgewezen.
Eiser heeft tegen het afwijzingsbesluit bezwaar gemaakt en vervolgens de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening (NL25.24805) te treffen, met als doel zijn uitzetting tijdens de bezwaarfase te voorkomen.
Met het besluit van 31 oktober 2025 (bestreden besluit II) heeft verweerder het bezwaar van eiser tegen deze afwijzing ongegrond verklaard.
Eiser heeft tegen bestreden besluit II beroep (NL25.58086 – beroep II) ingesteld bij de rechtbank. Verweerder heeft op dit beroep gereageerd met een verweerschrift.
Omdat nog geen uitspraak was gedaan op het verzoek om een voorlopige voorziening tijdens de bezwaarfase, zal de voorzieningenrechter op grond van artikel 8:81, vijfde lid van de Awb hier nog samen met het beroep uitspraak op doen.
Verblijfsvergunning slachtoffer-getuige mensenhandel
3. Op 26 mei 2025 heeft eiser aangifte gedaan van mensenhandel bij de politie, welke aangifte ambtshalve is opgevat als een aanvraag voor een tijdelijke verblijfsvergunning regulier voor slachtoffers-getuigen van mensenhandel.
Bij besluit van 11 juni 2025 is deze regulier verblijfsvergunning aan eiser verleend voor de duur van 12 maanden, tot en met 10 juni 2026 (inwilligingsbesluit).
Bij besluit van 1 juni 2026 is dezelfde verblijfsvergunning op aanvraag van eiser voor de duur van 12 maanden verlengd, tot en met 10 juni 2027 (verlengingsbesluit).
Zitting
4. De rechtbank heeft beroep I en II op 2 september 2026 op zitting behandeld. Eiser en verweerder hebben zich op deze zitting laten vertegenwoordigen door hun gemachtigden.
Beoordeling door de rechtbank
Waar gaat deze zaak over?
5. Eiser is geboren op [geboortedatum] 2000 en heeft de Turkse nationaliteit. Eiser heeft vanaf 2024 een verblijfsvergunning regulier gehad voor arbeid als kennismigrant bij [referent] B.V. (hierna: referent). Verweerder heeft deze verblijfsvergunning datzelfde jaar nog ingetrokken, omdat gebleken is dat eiser geen salaris heeft ontvangen van referent (intrekkingsbesluit).
Na het intrekkingsbesluit heeft eiser in 2025 verblijf op andere reguliere gronden in Nederland aangevraagd. De eerste aanvraag van eiser voor een verblijfsvergunning regulier onder de beperking ‘humanitaire gronden tijdelijk’ is afgewezen (afwijzingsbesluit), omdat eiser niet in aanmerking komt voor vrijstelling van het mvv-vereiste als slachtoffer van mensenhandel die niet kan of wil meewerken aan aangifte vanwege ernstige bedreiging of medische/psychische beperking. Ook ambtshalve bestaat geen aanleiding om aan eiser een verblijfsrecht te verlenen vanwege het recht op familie- en gezinsleven dan wel het recht op privéleven als bedoeld in artikel 8 EVRM en is geen sprake van onredelijke hardheid.
Met ingang van 26 mei 2025 is aan eiser - na het doen van aangifte - een verblijfsvergunning als slachtoffer-getuige mensenhandel verleend voor de duur van 1 jaar (inwilligingsbesluit), welke in 2026 op aanvraag van eiser voor een jaar is verlengd tot en met 10 juni 2027 (verlengingsbesluit). Tegen deze besluiten zijn geen rechtsmiddelen aangewend en deze staan daarmee allebei in rechte vast.
Wat zijn de standpunten van eiser en verweerder in beroep I?
6. Eiser is er ten onrechte van uit gegaan dat referent als gemachtigde namens eiser mocht optreden in de bezwaarprocedure. Door het intrekkingsbesluit alleen aan referent toe te zenden is het besluit niet conform artikel 3:40 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) bekendgemaakt en mag de overschrijding van de termijn voor het maken van bezwaar niet aan eiser worden tegengeworpen.
Eiser stelt dat referent alleen gemachtigd was voor de aanvraagprocedure. Eiser stelt dat hij referent niet gemachtigd heeft om namens hem op te treden bij een eventuele zienswijze- of bezwaarprocedure.
Daarbij had het verweerder duidelijk moeten zijn dat referent niet voor het belang van eiser kon optreden in de bezwaar- en zienswijzeprocedures, omdat eiser en referent een conflict hadden over de uitbetaling van loon en dat ook juist de reden was voor het intrekkingsbesluit. De beschikking van de kantonrechter van 28 april 2025 onderschrijft dit conflict en daaruit volgt ook dat de arbeidsovereenkomst ten onrechte is opgezegd en dat verweerder verplicht is tot doorbetaling tot 30 april 2025.
Dat referent en eiser op 15 november 2024 telefonisch gesproken hebben over de intrekking van de verblijfsvergunning, maakt niet dat overschrijding van de termijn mag worden tegengeworpen. Eiser beschikte op dat moment namelijk nog steeds niet over het schriftelijke intrekkingsbesluit. Eiser heeft dit pas op 22 november 2024 na contact met de vreemdelingenpolitie kunnen inzien en is pas vanaf dan in de mogelijkheid geweest om inhoudelijk bezwaar te maken tegen het intrekkingsbesluit.
7. Verweerder heeft op de beroepsgronden in beroep I gereageerd met een verweerschrift en ook op de zitting is zijn standpunt hierover nader toegelicht.
Wat zijn de standpunten van eiser en verweerder in beroep II?
8. Eiser vindt in beroep II dat verweerder de aanvraag ten onrechte heeft afgewezen en stelt dat hij ten tijde van de aanvraag al als slachtoffer mensenhandel kon worden aangemerkt. Eiser is door referent voorgelogen, uitgebuit en structureel onderbetaald als kennismigrant. Eiser zou namelijk als chef-kok gaan werken, maar is vervolgens gedwongen ingezet in de tuinbouw. Ter onderbouwing hiervan wijst eiser op de beschikking van de kantonrechter van 28 april 2025, waarbij het ontslag op staande voet van eiser is vernietigd en referent is gedwongen tot doorbetaling van het loon tot het einde van de arbeidsovereenkomst. De afwijzing schendt ook het recht op privéleven van eiser als bedoeld in artikel 8 EVRM. Eiser heeft namelijk sociale, economische en persoonlijke contacten opgebouwd in Nederland en is daardoor geïntegreerd en geworteld geraakt hier.
9. Verweerder heeft in een verweerschrift en op de zitting gemotiveerd gereageerd op beroep II en heeft geconcludeerd tot niet-ontvankelijkverklaring, vanwege gebrek aan procesbelang. Eiser beschikt op dit moment namelijk al over een verblijfsvergunning regulier als slachtoffer-getuige mensenhandel, die recent tot 10 juni 2027 is verlengd.
Wat is de omvang van het geschil in deze beroepszaken?
10. Beroep I gaat over het intrekkingsbesluit. De rechtbank zal in beroepszaak I alleen oordelen over de vraag of verweerder het bezwaar tegen het intrekkingsbesluit terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard, vanwege overschrijden van de bezwaartermijn. Beroep II gaat over het afwijzingsbesluit. De rechtbank zal in beroepszaak II ten eerste oordelen over de vraag of eiser nog procesbelang heeft bij dit beroep, en zo daaraan wordt toegekomen, of het bezwaar van eiser ongegrond mocht worden verklaard.
Wat is het oordeel van de rechtbank?
11. De rechtbank geeft eiser in beroep I gelijk en verklaart dit beroep gegrond. Eiser heeft nog wel belang bij een oordeel over beroep I, maar krijgt inhoudelijk geen gelijk en verklaart dat beroep ongegrond. De rechtbank zal dit hierna voor beide beroepen uitleggen.
Beroep I
12. De rechtbank is van oordeel dat verweerder het bezwaar van eiser ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard en overweegt daartoe als volgt.
Ingevolge artikel 3:40 van de Awb treedt een besluit pas in werking als dat is bekendgemaakt. Uit artikel 3:41, eerste lid van de Awb volgt dat de bekendmaking van een besluit dat tot een of meer belanghebbenden is gericht, geschiedt door toezending of uitreiking aan de belanghebbenden. Ingevolge het tweede lid van dit artikel wordt een besluit ‘op een andere geschikte wijze’ bekendgemaakt, indien de bekendmaking niet kan geschieden op de wijze als beschreven in het eerste lid. Pas als een besluit op de voorgeschreven wijze is bekendgemaakt, neemt de termijn voor het indienen van bezwaar en beroep een aanvang op grond van artikel 6:8, eerste lid van de Awb.
Blijkens het door eiser ondertekende formulier ‘verklaring machtiging’, gedateerd op 16 oktober 2024, heeft eiser referent alleen gemachtigd om hem bij te staan bij het indienen van een zienswijze conform artikel 4:7 en 4:8 van de Awb. Van een verderstrekkende schriftelijke machtiging van eiser aan referent is niet gebleken, ondanks de daarvoor bestaande mogelijkheden in het formulier ‘verklaring machtiging’.
Gelet op deze beperkt geformuleerde machtiging mocht verweerder - in lijn met vaste jurisprudentie - referent ten tijde van het nemen van het intrekkingsbesluit alleen aanmerken als vertegenwoordiger van eiser voor het indienen van de zienswijze, en niet meer dan dat. Ten tijde van het intrekkingsbesluit was er geen andere machtiging van eiser naar derden voor het maken van bezwaar bekend en het procesdossier biedt daarvoor ook geen aanknopingspunten. Reeds om die reden zijn artikel 2:1 en 6:17 van de Awb niet van toepassing in dit geval en kon verweerder het intrekkingsbesluit op de datum van diens totstandkoming, namelijk 5 november 2024, alleen rechtmatig aan eiser bekendmaken door toezending of uitreiking aan eiser zelf.
Nu uit de screenshots van de verzendadministratie van verweerder niet valt op te maken dat het intrekkingsbesluit vanaf 5 november 2024 op enig moment aan het woonadres van eiser is toegestuurd, is van bekendmaken door toezending aan eiser zelf geen sprake. Dit terwijl toezending aan eiser per post op dat moment niet onmogelijk was, nu uit het voornemen volgt dat zijn woonadres wel bij verweerder bekend was. Dit betreft een zorgvuldigheidsgebrek en reeds daarom is het beroep gegrond.
De rechtbank stelt vervolgens vast dat de advocaat die als gemachtigde van eiser in dit beroep optreedt, zich op 19 december 2024 ook expliciet als gemachtigde voor eiser voor het maken van bezwaar heeft gesteld. Vanaf dat moment was het voor verweerder - op grond van vaste jurisprudentie - anders dan voorheen, alleen mogelijk om het besluit op voorgeschreven wijze aan eiser bekend te maken door toezending of uitreiking aan deze advocaat. Uit het procesdossier volgt dat de advocaat bij faxbericht van 26 december 2024 namens eiser pro forma bezwaar heeft gemaakt tegen een intrekkingsbesluit van onbekende datum. De advocaat voert in dit pro forma bezwaar aan dat het intrekkingsbesluit noch in het bezit van eiser is, noch in het bezit van de advocaat en verzoekt verweerder vervolgens enkele malen het dossier van zijn cliënt, inclusief het intrekkingsbesluit, aan hem toe te zenden, laatstelijk per faxbericht van 6 maart 2024. Vervolgens volgt uit het faxbericht van de advocaat van 10 maart 2025 dat hij het dossier de week daarvoor heeft ontvangen van verweerder. Verweerder bevestigd het verzenden van het dossier vervolgens ook met een aanbiedingsbrief, gedateerd op 13 maart 2025.
Gelet op het voorgaande heeft verweerder dit dossier ten vroegste op 6 maart 2025 en ten laatste op 13 maart 2025 aan eiser verzonden en heeft pas toen het reeds tot stand gekomen intrekkingsbesluit van 5 november 2024 op de voorgeschreven wijze aan eiser bekendgemaakt. Op grond van artikel 6:10, eerste lid, onder a van de Awb blijft niet-ontvankelijkverklaring van het prematuur ingediende (pro forma) bezwaarschrift van
26 december 2024 in dit geval achterwege. Vervolgens heeft de advocaat in ieder geval binnen vier weken na de vroegst mogelijke datum van toezending aan de advocaat inhoudelijke bezwaargronden ingediend bij verweerder, namelijk op 17 maart 2024. Daarmee heeft de advocaat binnen de geldende termijn van vier weken na bekendmaking van het besluit aan de voorwaarden voor een ontvankelijk bezwaar als bedoeld in artikel 6:5 van de Awb voldaan.
Het bezwaar van eiser is gelet hierop ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard en bestreden besluit I wordt vanwege motiverings- en zorgvuldigheidsgebreken vernietigd. Het beroep is gegrond en de rechtbank zal verweerder opdragen het bezwaar van eiser tegen het intrekkingsbesluit inhoudelijk te behandelen.
Beroep II
13. De rechtbank verklaart beroep II ontvankelijk, maar geeft eiser inhoudelijk geen gelijk en overweegt daartoe als volgt.
Procesbelang
14. Uit vaste jurisprudentie van de Afdeling volgt dat in geschillen over de verlening van een verblijfsvergunning regulier, terwijl de vreemdeling al rechtmatig verblijf heeft verkregen op grond van een aan hem verleende verblijfsvergunning, procesbelang in beginsel is gegeven, indien de te verlenen verblijfsvergunning andere rechtsgevolgen of een eerdere ingangsdatum heeft dan de reeds verleende en die vreemdeling daardoor in een gunstigere rechtspositie zou kunnen geraken.
Namens eiser is in beroep aangevoerd dat er nog procesbelang bestaat, omdat uit de aanbiedingsbrief bij de aanvraag van 28 januari 2025 volgt dat eiser een verblijfsvergunning ‘niet tijdelijk humanitair’ beoogde aan te vragen. De rechtbank volgt dit betoog niet en stelt vast dat eiser op 28 januari 2025 met het daartoe bestemde formulier een aanvraag heeft ingediend voor een reguliere verblijfsvergunning voor het verblijfsdoel ‘humanitair tijdelijk’, subcategorie ‘slachtoffer van mensenhandel niet kan of wil meewerken aan aangifte’. De stelling van eiser dat verweerder uit de aanbiedingsbrief van de advocaat bij de aanvraag al had moeten begrijpen dat een aanvraag ‘niet tijdelijk humanitair’ voor de duur van vijf jaar was beoogd, wordt niet gevolgd. Zowel uit de titel van het formulier als uit de handgeschreven inhoud volgt duidelijk dat het gaat om een aanvraag voor het verblijfsdoel ‘humanitair tijdelijk’. In dit kader weegt de rechtbank ook mee dat van een advocaat als professionele rechtshulpverlener verwacht mag worden dat de juiste formulieren worden gebruikt voor de door diens cliënt gewenste aanvraag.
De bestuursrechter dient echter ook ambtshalve te onderzoeken of eiser een procesbelang bij een ingesteld beroep heeft en oordeelt dat eiser op dit moment in ieder geval nog belang heeft bij een oordeel over het ambtshalve verlenen van een reguliere verblijfsvergunning vanwege het recht op privéleven als bedoeld in artikel 8 EVRM. Als sprake zou zijn van een gegrond beroep en heroverweging in bezwaar van dat onderdeel van de besluitvorming kan eiser namelijk een zelfstandig verblijfsrecht verkrijgen voor de duur van vijf jaar, en daarmee een gunstigere rechtspositie dan hij nu heeft. Het beroep is daarom ontvankelijk en de rechtbank zal inhoudelijk oordelen over de beroepsgronden van eiser.
Slachtoffer mensenhandel die niet kan of wil meewerken aan aangifte
15. De rechtbank is van oordeel dat verweerder op goede gronden een reguliere verblijfsvergunning onder de beperking ‘slachtoffer mensenhandel die niet kan of wil meewerken aan een aangifte’ aan eiser heeft geweigerd. Verweerder heeft hiertoe in het bestreden besluit aan eiser mogen tegenwerpen dat hij niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij aan de voorwaarden voor het verlenen van deze reguliere verblijfsvergunning voldoet.
Daarbij mocht verweerder ook aan eiser tegenwerpen dat hij reeds tijdens de bezwaarfase op 26 mei 2025 aangifte heeft gedaan als slachtoffer van mensenhandel en dat het alleen al door dit feit duidelijk is dat aan eiser niet langer deze vergunning kan worden verleend.
Besluit 1/80
16. De rechtbank is van oordeel dat verweerder in het bestreden op goede gronden heeft geconcludeerd dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij als Turkse werknemer rechten kan ontlenen aan artikel 6 van Besluit 1/80. Redengevend daarvoor is dat eiser zijn stellingen over opgebouwde rechten als Turkse werknemer ten tijde van het nemen van het bestreden besluit niet met stukken of bewijsmiddelen heeft onderbouwd. De gevolgen van de beschikking van de kantonrechter, waarin het ontslag op staande voet van eiser is vernietigd en voor recht verklaard is dat de arbeidsovereenkomst voor de duur van een jaar bestaan heeft, dienen in het opnieuw te nemen besluit op bezwaar in beroep I door verweerder te worden meegenomen.
Recht op privéleven artikel 8 EVRM
17. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich op goede gronden op het standpunt gesteld dat eiser niet in aanmerking komt voor ambtshalve verlening van een verblijfsvergunning regulier vanwege het recht op privéleven als bedoeld in artikel 8 EVRM. Verweerder heeft in dat kader aan eiser mogen tegenwerpen dat hij dit privéleven niet met objectieve bewijsmiddelen heeft onderbouwd. Eiser heeft hiertoe blijkens het procesdossier ook geen begin van bewijslevering voor gemaakt en van een schending van de hoorplicht in bezwaar is daarom ook geen sprake. De enkele stelling in beroep dat eiser door zijn verblijf als arbeidsmigrant in Nederland persoonlijke, economische en sociale banden heeft opgebouwd en geïntegreerd en geworteld is geraakt, is niet onderbouwd en maakt dit dan ook niet anders. De beroepsgrond slaagt niet.
18. Gelet op het voorgaande dient beroep II ongegrond verklaard te worden.
Conclusie en gevolgen
19. Beroep I is gegrond en bestreden besluit I komt voor vernietiging in aanmerking. De rechtbank ziet geen mogelijkheden voor finale geschilbeslechting en draagt verweerder op om opnieuw op het bezwaar van eiser tegen het intrekkingsbesluit te beslissen. Verweerder krijgt daarvoor een termijn van twaalf weken en dient daarbij rekening te houden met hetgeen is overwogen in deze uitspraak.
20. Beroep II is ongegrond. Dat betekent dat bestreden besluit II in stand blijft.
21. Nu er uitspraak is gedaan op beroep II, bestaat er geen aanleiding meer voor het treffen van een voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter verklaart dit verzoek, vanwege het ontbreken van connexiteit, daarom niet-ontvankelijk.
22. Er bestaat voor beroep I aanleiding om verweerder in de proceskosten te veroordelen. De rechtbank stelt het bedrag van deze vergoeding, vanwege de door een derde verleende beroepsmatig rechtsbijstand, vast op €1.868,- (1 punt voor het beroepschrift, 1 punt voor de zitting, €934,- per punt, wegingsfactor 1).
Beslissing
De rechtbank
-
verklaart beroep I gegrond;
-
vernietigt bestreden besluit I;
-
draagt verweerder op om binnen 12 weken opnieuw inhoudelijk op het bezwaar van eiser tegen het intrekkingsbesluit te beslissen, met inachtneming van deze uitspraak;
-
veroordeelt verweerder in de proceskosten voor een bedrag van € 1.868,-.
De rechtbank verklaart beroep II ongegrond.
De voorzieningenrechter verklaart het verzoek om een voorlopige voorziening bij beroep II niet-ontvankelijk.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J. Smeets, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. M.J.J. Roks, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met (één van) de uitspraken op de beroepen, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met (één van) deze uitspraken. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Deze verzenddatum staat hierboven vermeld.
Tegen de uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening is geen hoger beroep mogelijk.