De rechtbank Den Haag veroordeelt een 25-jarige man tot een gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden…

De verdenking komt er, zakelijk weergegeven, op naar dat verdachte zich tweemaal schuldig heeft gemaakt aan het voorhanden hebben van een vuurwapen.

De officier van justitie heeft gevorderd dat de rechtbank wettig en overtuigend bewezen zal verklaren dat verdachte de aan hem onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan.

De raadsman heeft zich gerefereerd ten aanzien van het bewijs.

De rechtbank komt tot een bewezenverklaring van feiten 1 en 2, welke feiten verdachte ook heeft bekend. Nu de verdediging geen vrijspraak heeft bepleit, kan de rechtbank ingevolge artikel 359, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen, te weten:

ten aanzien van feit 1:

ten aanzien van feit 2:

De rechtbank verklaart ten aanzien van de verdachte bewezen dat:

1.

hij op 8 juli 2015 te Leiden een wapen van categorie III, te weten een semi-automatisch machinepistool 7.65mm Browning, type Skorpion, of een semi-automatisch pistool 9 mm, Browning kort, althans een soortgelijk vuurwapen, en munitie van categorie III, voorhanden heeft gehad;

2.

hij op 6 augustus 2015 te Rotterdam een wapen van categorie III, te weten een semi-automatisch pistool, CZ 9mm Para, en munitie van categorie III, te weten twaalf 9mm patronen, voorhanden heeft gehad.

Voor zover in de tenlastelegging type- en taalfouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is verdachte daardoor niet in de verdediging geschaad.

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 15 (vijftien) maanden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht, waarvan 3 (drie) maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar en met als bijzondere voorwaarden een meldplicht bij de reclassering en verplichte medewerking aan een arbeidstoelatingstraject.

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de eis van de officier van justitie erg hoog is gezien de richtlijnen van het Openbaar Ministerie en de oriëntatiepunten van het LOVS. De raadsman heeft hiertoe aangevoerd dat de eerdere veroordeling van verdachte op het gebied van de Wet wapens en munitie slechts zag op het voorhanden hebben van één patroon en dat het ongepast zou zijn indien de straf zou worden verhoogd nu het gaat om twee los van elkaar ten laste gelegde vuurwapens terwijl er gesproken kan worden van een voortdurend delict.

De raadsman heeft verzocht geen langere vrijheidsbenemende straf op te leggen dan verdachte reeds in voorarrest heeft gezeten.

Na te melden straf is in overeenstemming met de ernst van de gepleegde feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.

Verdachte heeft zich in minder dan één maand tweemaal schuldig gemaakt aan het voorhanden hebben van een (verschillend) vuurwapen. Het ongecontroleerde bezit van wapens brengt een onaanvaardbaar risico voor de veiligheid van personen mee en veroorzaakt een gevoel van onveiligheid in de samenleving. De rechtbank heeft met name acht geslagen op de omstandigheden dat het bij één van de vuurwapens ging om een geladen vuurwapen, dat het vuurwapen klaar was voor gebruik en dat verdachte dit vuurwapen in het openbaar heeft gedragen. Verdachte heeft dit vuurwapen bovendien meegenomen naar een heroïnedeal en daarbij heeft hij - op de openbare weg - daadwerkelijk met dit vuurwapen geschoten.

Het andere vuurwapen dat verdachte voorhanden heeft gehad, was eveneens klaar voor gebruik. Bij dit wapen is munitie aangetroffen die met dit vuurwapen kon worden afgeschoten.

Het kennelijke gemak waarmee verdachte deze vuurwapens (naar hij ter terechtzitting heeft verklaard; uit zelfbescherming) voorhanden had, acht de rechtbank kwalijk en verontrustend. De rechtbank volgt niet het betoog van de raadsman dat het voorhanden hebben van deze twee wapens moet worden gezien als een voortgezette handeling.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het uittreksel Justitiële Documentatie d.d.

14 december 2015, waaruit blijkt dat verdachte al meermalen in aanraking is gekomen met politie en justitie. In 2010 is hij veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van vijf jaar en in 2015 voor overtreding van de Wet wapens en munitie. Wel merkt de rechtbank hierbij op dat laatstgenoemd vonnis niet ging om het voorhanden hebben van een vuurwapen, maar (kennelijk) om het voorhanden hebben van één patroon en dat verdachte voor dit feit enkel twee dagen gevangenisstraf heeft gekregen. In zoverre draagt die veroordeling niet bij aan een hogere straf.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de inhoud van het reclasseringsadvies van 27 oktober 2015, betreffende verdachte, opgemaakt en ondertekend door J. Ivasko, reclasseringswerker, en S.M. Zorg, leidinggevende. De reclassering schat de recidivekans in als hoog/gemiddeld en adviseert, indien verdachte schuldig wordt bevonden, een deels voorwaardelijke gevangenisstraf met als bijzondere voorwaarden een meldplicht en verplichte medewerking aan een arbeidstoelatingstraject aan hem op te leggen.

De rechtbank acht, anders dan de raadsman, in het licht van het voorgaande en gelet op de ernst van de zaak een forse en deels voorwaardelijke gevangenisstraf van na te melden duur passend. Anders dan de officier van justitie ziet de rechtbank geen aanleiding tot het opleggen van de gevorderde bijzondere voorwaarden.

De officier van justitie heeft geconcludeerd de vordering van de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren.

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij dient te worden afgewezen nu er geen verband is tussen de tenlastegelegde feiten en de gestelde schade.

De rechtbank zal de vordering van de benadeelde partij afwijzen, aangezien aan de benadeelde partij niet rechtstreeks schade is toegebracht door het bewezenverklaarde feit.

Dit brengt mee, dat de benadeelde partij dient te worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met zijn verdediging tegen die vordering heeft moeten maken, welke kosten de rechtbank tot op heden begroot op nihil.