Verzoek om een voorlopige voorziening tegen een verkeersbesluit waarin is besloten om diverse…

in de zaak tussen

en

1. De Rijksweg-West is een doorgaande weg in Arnhem die door de wijk Elden loopt. Bij besluit van 1 september 2026 (het bestreden besluit) heeft het college een verkeersbesluit genomen om diverse verkeersmaatregelen te nemen op de Rijksweg-West. Dit verkeersbesluit voorziet onder meer in de verplaatsing van bushaltes en het realiseren van voorrangskruispunten.

Verzoekers hebben bezwaar gemaakt tegen het bestreden besluit en de voorzieningenrechter gevraagd om een voorlopige voorziening te treffen.

2. Het verzoek om een voorlopige voorziening is behandeld op de zitting van de voorzieningenrechter van 22 oktober 2026. Namens verzoekers hebben [verzoeker] en [persoon] deelgenomen aan de zitting. Het college heeft zich op zitting laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden.

De voorzieningenrechter heeft het onderzoek na afloop van de zitting gesloten. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter is het onderzoek in deze procedure niet volledig geweest en moet het onderzoek heropend worden. Dat licht zij hieronder toe.

In een voorlopige voorzieningenprocedure beoordeelt de voorzieningenrechter of het bezwaar van verzoekers een redelijke kans van slagen heeft. Dat kan namelijk een reden zijn om het verzoek toe te wijzen en het bestreden besluit bij wijze van voorlopige voorziening te schorsen. Een bezwaar heeft een redelijke kans van slagen als het besluit in bezwaar geen stand kan houden, ook niet met een nadere motivering. Het herstellen van een motiveringsgebrek in bezwaar leidt namelijk niet automatisch tot een gegrondverklaring van het bezwaar. Er vindt tenslotte op de grondslag van het bezwaar een heroverweging van het primaire besluit plaats. Dat staat met zoveel woorden in artikel 7:11, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Die heroverweging is er ook voor bedoeld dat het college eventuele tekortkomingen in de motivering kan herstellen. De voorzieningenrechter kan met de informatie die zij nu heeft niet beoordelen of het bezwaar een redelijke kans van slagen heeft. Daarvoor is het volgende van belang.

Verzoekers hebben – kort samengevat – aangevoerd dat de keuze voor het invoeren van voorrangskruispunten niet bijdraagt aan de verkeersveiligheid, dan wel dat het college onvoldoende heeft gemotiveerd waarom de verkeersveiligheid hierdoor verbetert (of in ieder geval niet verslechtert). Verzoekers hebben op zitting toegelicht dat zij met name vrezen dat automobilisten zich op de Rijksweg-West niet aan de maximumsnelheid zullen houden, omdat zij geen voorrang meer hoeven te verlenen aan verkeer uit de zijwegen. Dit komt de verkeersveiligheid juist niet ten goede. Verzoekers wijzen ter onderbouwing van hun standpunt ook op het advies van een verkeersspecialist van de politie, die – kort samengevat – negatief adviseert over de voorgenomen verkeersmaatregelen, omdat het doel en de functie van de fietsstraat in strijd is met de functie van deze weg, die gebiedsontsluitend is. Daarnaast wijst de verkeersspecialist erop dat het een zeer belangrijke voorwaarde is dat het fietsverkeer daadwerkelijk dominant is in het straatbeeld om een wegvak tot fietsstraat te kunnen bestempelen. Dat is voor dit wegvak absoluut niet het geval, aldus de verkeersspecialist van de politie. Volgens verzoekers heeft het college onvoldoende gemotiveerd waarom, ondanks het negatieve advies van de politie, toch het verkeersbesluit is genomen.

De voorzieningenrechter volgt verzoekers hierin. Het college heeft namelijk onvoldoende gemotiveerd waarom invoering van de voorrangskruispunten bijdraagt aan de verkeersveiligheid. In het bestreden besluit heeft het college opgenomen dat de keuze voor voorrangskruispunten en uitritconstructies mede is ingegeven door het snelheidsremmende effect op gemotoriseerd verkeer. Dit komt volgens het college de voorrangspositie en de verkeersveiligheid van fietsers die de fietsstraat volgen ten goede. Het college heeft deze stelling echter niet (voldoende) verkeerskundig gemotiveerd. Het is voor de voorzieningenrechter niet na te gaan waar het college deze stelling op heeft gebaseerd. Bij het bestreden besluit is bijvoorbeeld geen verkeerskundig rapport gevoegd. Verzoekers hebben de stelling van het college gemotiveerd weerlegd door te verwijzen naar de reactie van de verkeersdeskundige van de politie en geven daarnaast aan dat zij twijfelen aan de positieve effecten voor de verkeersveiligheid, omdat automobilisten op de Rijksweg-West juist harder zullen gaan rijden (vanwege het feit dat zij geen voorrang meer hoeven te verlenen). Het college heeft hier in het bestreden besluit en ook op zitting geen goede uitleg over kunnen geven. Daarnaast heeft het college naar het oordeel van de voorzieningenrechter in het bestreden besluit onvoldoende gemotiveerd of het instellen van een fietsstraat passend is bij een gebiedsontsluitende weg. Verder hebben verzoekers en de verkeersspecialist van de politie gesteld dat fietsverkeer op de Rijksweg-West niet dominant is in het straatbeeld. Dit is volgens de verkeersspecialist van de politie een belangrijke reden om het betreffende verkeersbesluit niet te nemen. Het college heeft ook dit punt uit het advies van de verkeersdeskundige van de politie onvoldoende (concreet) weerlegd in het bestreden besluit.

Kortom, de voorzieningenrechter constateert dat het bestreden besluit een motiveringsgebrek bevat. Op dit moment is het voor de voorzieningenrechter onvoldoende duidelijk of het college dit gebrek kan herstellen. Daarvoor is een nadere verkeerskundige onderbouwing nodig. Een schorsing van het bestreden besluit tot aan de beslissing op bezwaar strekt naar het oordeel van de voorzieningenrechter in dit geval echter te ver. Het college heeft namelijk een groot belang om zonder grote vertragingen door te kunnen gaan met de werkzaamheden, die ook al zijn aangevangen. De voorzieningenrechter kiest er daarom in dit geval voor om het onderzoek te heropenen en het college in de gelegenheid te stellen om een nadere verkeerskundige onderbouwing aan te leveren. Het college kan het gebrek herstellen door alsnog een verkeerskundige onderbouwing aan te leveren, waarin wordt ingegaan op de in deze uitspraak geconstateerde motiveringsgebreken. Het college krijgt daar één week de tijd voor. De voorzieningenrechter stelt verzoekers daarna in de gelegenheid om te reageren op de nadere onderbouwing van het college. Ook verzoekers krijgen hier één week de tijd voor.

3. Omdat er naar het oordeel van de voorzieningenrechter een gebrek kleeft aan het bestreden besluit, gaat zij over tot beoordeling van de vraag of het noodzakelijk is om een ordemaatregel te treffen. De voorzieningenrechter ziet daar in dit geval aanleiding voor omdat onduidelijk is of het college het gebrek kan herstellen. Het ligt naar het oordeel van de voorzieningenrechter voor de hand om de werkzaamheden, totdat duidelijk is of het gebrek hersteld kan worden, stil te leggen. Daarvoor is ook van belang dat het college heeft toegelicht dat het onwenselijk is de weginrichting nu al verder uit te voeren zonder de voorrangssituatie aan te passen conform het verkeersbesluit, omdat de inrichting van de weg voor gebruikers een voorrangssituatie suggereert. Het deels uitvoeren van de werkzaamheden ligt daarom niet voor de hand. Ook het eerst geheel uitvoeren van de werkzaamheden conform het verkeersbesluit en dit later zo nodig alsnog terugdraaien is volgens het college verkeerskundig onwenselijk omdat dat voor onduidelijkheid voor wegdeelnemers zorgt. Dat kan de voorzieningenrechter volgen. Daarom schorst de voorzieningenrechter bij wijze van ordemaatregel het volledige besluit.

4. De voorzieningenrechter heropent het onderzoek, wijst het verzoek toe en schorst het besluit van 1 september 2026 bij wijze van ordemaatregel tot de (inhoudelijke) uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening.

Zoals in 2.5 is overwogen, krijgt het college één week de tijd om een nadere verkeerskundige onderbouwing aan te leveren. Verzoekers krijgen daarna ook één week de tijd om hier, indien gewenst, op te reageren. Daarna beziet de voorzieningenrechter of naar haar oordeel een tweede zitting noodzakelijk is. Ook partijen zullen worden gevraagd of zij een tweede zitting noodzakelijk achten. Tijdens deze zitting gaat het dan alleen over de nieuw aangeleverde stukken en niet over hetgeen al tijdens de eerste zitting is besproken.

Daarna sluit de voorzieningenrechter het onderzoek en volgt een inhoudelijke uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening, waarin wordt beoordeeld of de bij wijze van ordemaatregel getroffen voorlopige voorziening moet worden gehandhaafd, gewijzigd of opgeheven. In die uitspraak beoordeelt de voorzieningenrechter of het in deze uitspraak geconstateerde gebrek is hersteld. De overige gronden van verzoekers worden dan ook besproken.

Mocht het verzoek om een voorlopige voorziening vóór de inhoudelijke uitspraak op het verzoek worden ingetrokken, dan vervalt de in deze uitspraak getroffen ordemaatregel automatisch. Een beslissing over de proceskosten volgt in de inhoudelijke uitspraak.

De voorzieningenrechter:

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.J.M. Verhoeven, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. A. Goldebeld, griffier, en wordt openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: