bnt uht, bezwaar, beroep gegrond, herhaald beroep, definitieve beschikking compensatie kinderopvangtoeslag

Zittingsplaats Utrecht

Bestuursrecht

zaaknummer: UTR 26/7495

[eiseres] , uit [plaats] , eiseres,

Dienst Toeslagen, verweerder
(gemachtigde: mr. [gemachtigde] ).

Inleiding

Overwegingen

1. De rechtbank nodigt partijen niet uit voor een zitting, omdat dat in deze zaak niet nodig is.

2. Tegen het niet tijdig nemen van een besluit kan beroep worden ingesteld. De rechtbank heeft in de uitspraak van 25 november 2025 [UTR 25/5099] naar aanleiding van een eerder beroep tegen het niet tijdig beslissen op het bezwaar van eiseres bepaald dat verweerder uiterlijk op 6 augustus 2026 een besluit op bezwaar moet nemen en daaraan een rechterlijke dwangsom gekoppeld.

3. De rechtbank stelt vast dat verweerder nog altijd niet heeft beslist op het bezwaar van eiseres. De door de rechtbank bepaalde dwangsomtermijn is echter nog niet verstreken en de maximale dwangsom is nog niet volledig verbeurd.

4. In een dergelijke situatie bestaat volgens vaste rechtspraak procesbelang bij een herhaald beroep wegens niet tijdig beslissen en is dit beroep ook gegrond. De rechtbank moet bij de vraag of opnieuw een dwangsom wordt opgelegd betrekken dat de dwangsom nog niet volledig is verbeurd en wanneer dat wel het geval zal zijn. De rechtbank kan ervoor kiezen dat een nieuwe dwangsom wordt opgelegd vanaf het moment dat de eerst opgelegde dwangsom volledig is verbeurd.

5. Verweerder heeft primair betoogd dat het beroep ongegrond is, omdat de dwangsomtermijn van de eerdere uitspraak nog loopt. Gezien de hiervoor onder 4 weergegeven vaste rechtspraak volgt de rechtbank dit standpunt niet. Het beroep is gegrond.
Verweerder moet alsnog een besluit nemen

6. Omdat verweerder nog geen (nieuw) besluit heeft genomen, bepaalt de rechtbank dat verweerder dit alsnog moet doen. Het bestuursorgaan moet dit in principe doen binnen twee weken na het verzenden van de uitspraak. In bijzondere gevallen kan de bestuursrechter een andere termijn bepalen. Het is vaste rechtspraak van de Afdeling dat die termijn niet onnodig lang, maar ook niet onrealistisch kort moet zijn.

7. De rechtbank stelt vast dat sprake is van een bijzonder geval waarin de wettelijke beslistermijn te kort is om een besluit te nemen. Over de vraag welke beslistermijn wel realistisch is, heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) op 26 maart 2025 uitspraak gedaan. De Afdeling heeft geoordeeld dat bij beroepen tegen het niet tijdig beslissen op bezwaar een nadere beslistermijn van zestig weken na de datum waarop de wettelijke beslistermijn voor het nemen van een besluit op bezwaar is verstreken, realistisch is. In geval ten tijde van de uitspraak al zestig weken zijn verstreken na ommekomst van de beslistermijn op bezwaar, geldt een nadere beslistermijn van twee weken na de dag waarop de uitspraak wordt verzonden. De rechtbank sluit zich aan bij dit oordeel van de Afdeling en hoe zij hiertoe is gekomen. Voor de overwegingen verwijst de rechtbank naar de uitspraak van de Afdeling.

8. Voor deze zaak betekent dit het volgende. In de vorige uitspraak van 25 november 2025 is met toepassing van het voorgaande aan verweerder al een nadere beslistermijn van zestig weken gegeven, die inmiddels is verstreken. De rechtbank bepaalt daarom dat verweerder uiterlijk twee weken na verzending van deze uitspraak een besluit op bezwaar bekend moet maken.

9. De rechtbank bepaalt dat verweerder een dwangsom van € 100,- moet betalen voor elke dag waarmee hij de hiervoor genoemde beslistermijn overschrijdt. Daarbij geldt een maximum van € 15.000,-. Deze bedragen zijn volgens het beleid van de rechtspraak het uitgangspunt voor dit soort zaken en de rechtbank ziet geen reden om hier in dit geval van af te wijken. De rechtbank volgt op dit punt dus niet het bedrag van € 250,- met een maximum van € 37.500,-, zoals in de uitspraak van de Afdeling van 26 maart 2025 is voorgesteld, omdat de rechtbank van oordeel is dat het hiervoor genoemde beleid daar niet toe noopt. Bij verweerder is geen sprake van weigerachtigheid, maar – onder meer – een ernstig tekort aan menskracht. Ook het belang van eiseres rechtvaardigt naar het oordeel van de rechtbank een hogere dwangsom niet. Een sterkere prikkel is daarom niet nodig. Deze dwangsom gaat in op het moment dat de in de vorige procedure opgelegde dwangsom volledig is verbeurd. De bij uitspraak van 25 november 2025 opgelegde rechterlijke dwangsom is aangevangen op 7 augustus 2026 en eindigt op 4 januari 2027. Dit betekent dat de bij deze uitspraak op te leggen rechterlijke dwangsom aanvangt op 5 januari 2027.
Griffierecht

10. Omdat de rechtbank het beroep gegrond verklaart, moet verweerder aan eiseres het door haar betaalde griffierecht vergoeden. Er zijn verder geen proceskosten gemaakt die voor vergoeding in aanmerking komen.

Beslissing

- verklaart het beroep gegrond;

- vernietigt het, met een besluit gelijk te stellen, niet tijdig nemen van een besluit;
- draagt verweerder op uiterlijk twee weken na verzending van deze uitspraak een besluit op bezwaar bekend te maken
- bepaalt dat verweerder met ingang van 5 januari 2027 aan eiseres een dwangsom van € 100,- moet betalen voor elke dag waarmee hij de hiervoor genoemde termijn overschrijdt, met een maximum van € 15.000,-;

- draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 54,- aan eiseres te vergoeden.