In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank de afwijzing van een aanvraag voor individuele goedkeuring van een…

en

1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen de afwijzing van haar aanvraag voor een individuele goedkeuring en inschrijving van een voertuig in het kentekenregister als mobiele machine.

De RDW heeft de aanvraag met het besluit van 15 september 2023 afgewezen. Met het bestreden besluit van 11 maart 2024 op het bezwaar van eiseres is de RDW bij die afwijzing gebleven.

De RDW heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 19 september 2024 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [naam] namens eiseres, de gemachtigde van eiseres, [naam] als deskundige van de RDW en de gemachtigde van de RDW.

Kunnen de bezwaargronden als herhaald en ingelast worden beschouwd?

Is de individuele goedkeuring terecht geweigerd?

De RDW stelt zich op het standpunt dat het voertuig van eiseres nog altijd geschikt is voor vervoer van goederen over de weg. Het voertuig bestaat uit een chassis/cabine van de categorie N met daarop een grotere laadbak om extreme lading te kunnen vervoeren. Voor het overige is het voertuig volgens de RDW niet anders dan een normale zware bedrijfsauto (N3, maximummassa van meer dan 12 ton). De aanpassingen die door eiseres zijn gedaan aan het voertuig zijn ook te bestellen voor een normale zware bedrijfsauto. De categorie van het voertuig wijzigt volgens de RDW niet door het doen van die aanpassingen. Het maakt daarbij niet uit dat het voertuig geschikt is voor off-road inzet. Dan zou namelijk iedere zware bedrijfsauto van Tatra als mobiele machine moeten worden gezien. Het door eiseres aangehaalde andere voertuig (Volvo met [kenteken]) is niet vergelijkbaar met het voertuig van eiseres. Bij die Volvo is namelijk alleen de cabine van een N-categorievoertuig gebruikt, maar is al het andere (waaronder het complete chassis, aandrijflijn, assen, etc.) aangepast/gebouwd voor specialistische werkzaamheden. Dat voertuig oogt hetzelfde, maar is wezenlijk anders dan het voertuig van eiseres.

Verzoeken om individuele goedkeuring voor mobiele machines worden beoordeeld op grond van artikel 23, eerste lid van de Wegenverkeerswet 1994 (hierna: de Wvw 1994) en de op grond daarvan vastgestelde Regeling voertuigen.

Een mobiele machine is volgens artikel 1.1 van de Regeling voertuigen: een motorvoertuig dat speciaal is ontworpen en gebouwd voor het uitvoeren van werkzaamheden en niet is bedoeld voor personen- of goederenvervoer over de weg.

In artikel 3.6.3, eerste lid van de Regeling voertuigen staan de eisen voor individuele goedkeuring van mobiele machines:

a. de eisen in:

de in hoofdstuk 5 voor de desbetreffende voertuigcategorie vastgestelde permanente eisen.

De stelling van de RDW dat het voertuig van eiseres in de basis een gewone zware bedrijfsauto is waaraan aanpassingen zijn gedaan, kan naar het oordeel van de rechtbank niet leiden tot de conclusie dat het voertuig van eiseres geen mobiele machine is. In de toelichting op de Regeling voertuigen staat namelijk dat zware bedrijfsauto’s relatief eenvoudig kunnen worden omgebouwd tot mobiele machine door aanpassing van assen, wielen en spatborden. Eiseres heeft gemotiveerd uiteengezet welke aanpassingen zij aan het basisvoertuig heeft gedaan. De RDW heeft niet gemotiveerd uiteengezet waarom die specifieke aanpassingen er niet toe hebben geleid dat het voertuig van eiseres als mobiele machine kan worden goedgekeurd. De RDW heeft, hoewel daarnaar tijdens de zitting is gevraagd, ook geen concrete objectieve criteria kunnen benoemen op basis waarvan een voertuig wel of niet als mobiele machine kan worden goedgekeurd.

De RDW heeft in het verweerschrift gesteld dat het voertuig van eiseres niet kan worden aangemerkt als mobiele machine, omdat het voertuig een bedrijfsvoertuig is en valt onder de Verordening 2018/858 (toepassingsgebied: motorvoertuigen categrorieën M en N) en niet onder Richtlijn 2006/42/EG (vanaf 14 juni 2023 vervangen door Verordening 2023/1230, de machinerichtlijn). De RDW heeft echter niet gemotiveerd waarom het voertuig van eiseres niet onder de machinerichtlijn valt of waarom het voertuig juist wel onder Verordening 2018/858 valt. Naar het oordeel van de rechtbank kon de RDW niet volstaan met een enkele, ongemotiveerde verwijzing naar de Verordening 2018/858 (zoals is gebeurd in het verweerschrift), maar had zij een op het voertuig van eiseres toegespitste afweging moeten maken waarom dat voertuig óf wel een zware bedrijfsauto is, óf geen mobiele machine is. Daarbij had de RDW inhoudelijk moeten ingaan op de aanpassingen die eiseres aan het voertuig heeft gedaan en waarom die, zoals eiseres wel betoogt, niet volstaan om als mobiele machine te worden goedgekeurd. Dat heeft zij niet gedaan.

Eiseres heeft ter onderbouwing van haar standpunt een verklaring overgelegd van de producent van haar basisvoertuig (Tatra) waarin staat dat het voertuig specifiek is ontwikkeld en geproduceerd voor off-road-gebruik. De RDW zegt daarover in het bestreden besluit: “Dat Tatra (...) heeft verklaard dat het voertuig geschikt zou zijn voor off-road inzet maakt ook niet dat daarmee sprake zou zijn van een mobiele machine. Immers is het voertuig nog altijd geschikt voor vervoer van goederen over de weg en is daarmee ook niet gezegd dat het voertuig gebruikt wordt voor werkzaamheden. Als deze redenering zou worden gevolgd dan zou iedere door Tatra geproduceerde zware bedrijfsauto als mobiele machine moeten worden aangemerkt, wat nu juist niet de bedoeling is van de regeling omtrent de mobiele machine.” De rechtbank kan deze redenering niet volgen. De redenering gaat om te beginnen uit van een verkeerde lezing van de verklaring van Tatra. Tatra heeft immers niet verklaard dat het voertuig geschikt is voor off-road-gebruik, maar heeft verklaard dat het voertuig specifiek is ontwikkeld en geproduceerd voor dat gebruik. Bovendien lijkt de redenering niet aan te knopen bij of in lijn te zijn met de definitie van een mobiele machine, die immers inhoudt dat het voertuig speciaal is ontworpen en gebouwd voor het uitvoeren van werkzaamheden en niet is bedoeld voor personen- of goederenvervoer over de weg. Dat het voertuig “nog altijd geschikt” zou zijn voor vervoer van goederen over de weg en dat “daarmee niet gezegd is dat het voertuig gebruikt wordt voor werkzaamheden”, betekent nog niet dat het voertuig niet als mobiele machine kan worden aangemerkt. Het gaat er immers om dat het voertuig speciaal ontworpen en gebouwd is voor het uitvoeren van werkzaamheden en Tatra verklaart dat dat het geval is. Bovendien heeft de RDW op de zitting gezegd dat het voertuig van eiseres momenteel niet voldoet aan de eisen van categorie N3 voertuigen, omdat het te breed is, en dat er daarom ook voor die categorie geen kenteken kan worden afgegeven. Dat standpunt strookt niet met de hierboven geciteerde passage uit het bestreden besluit, waarin immers staat dat het voertuig nog altijd geschikt is voor vervoer van goederen over de weg. De RDW heeft met deze passage in het bestreden besluit dus niet goed uitgelegd waarom de verklaring van Tatra geen onderbouwing vormt van het standpunt van eiseres dat haar voertuig een mobiele machine is.

Eiseres heeft verder nog betoogd dat zij eerder wel een kenteken heeft gekregen voor mobiele machines die niet afwijken van het voertuig in deze zaak. Zij heeft daartoe foto’s overgelegd die dat standpunt zouden ondersteunen. De rechtbank kan niet met het blote oog vaststellen of sprake is van gelijke gevallen. De rechtbank kan echter ook niet op basis van wat partijen hierover hebben aangevoerd (beiden wijzen op diverse technische specificaties die al dan niet met elkaar zouden overeenkomen) vaststellen of dat het geval is, aangezien de RDW zoals gezegd niet heeft toegelicht aan welke concrete objectieve criteria zij toetst bij beoordeling van de vraag of iets een mobiele machine is. Daarom kan de rechtbank ook niet beoordelen of het beroep op het gelijkheids- dan wel vertrouwensbeginsel, dat eiseres hiermee doet, slaagt. In elk geval volstaat wat de RDW in het verweerschrift heeft opgenomen, niet ter weerlegging van dit beroep. Daarin staat dat de RDW zal moeten onderzoeken of de eerder afgegeven kentekens wel terecht zijn verleend, en dat zij niet is gehouden eerder gemaakte fouten te herhalen. Dat laatste moge zo zijn, maar er staat nog allerminst vast dat er fouten zijn gemaakt, aangezien door de RDW zoals gezegd niet helder is gemaakt aan welke criteria er is getoetst.

Gelet op wat de rechtbank heeft overwogen in de punten 7.6 tot en met 7.9 is het beroep van eiseres gegrond, omdat de RDW het bestreden besluit onvoldoende heeft gemotiveerd.

De rechtbank merkt ter voorlichting van partijen – en dus ten overvloede – op dat de toepasselijke regelgeving geen ruimte biedt voor een belangenafweging als een voertuig niet aan de eisen voldoet. In artikel 23, derde lid van de Wvw 1994 staat dat een voertuig een individuele goedkeuring krijgt als het voldoet aan de eisen uit de Regeling voertuigen, tenzij de RDW van oordeel is dat die goedkeuring zal leiden tot een ernstig gevaar voor de gezondheid, verkeersveiligheid, het milieu of andere aspecten van de bescherming van het openbaar gezag. Dit betekent dat als een voertuig in principe goedkeuring verdient, hiervan kan worden afgezien als sprake is van ernstig gevaar in de zin van dat artikellid. In dit geval komt het voertuig van eiseres volgens de RDW echter niet in aanmerking voor goedkeuring. Dan is de RDW volgens artikel 23, derde lid van de Wvw 1994 niet gehouden (noch bevoegd) om het voertuig toch nog naast de lat van gevaar te leggen bij de beoordeling of het voertuig toch goedgekeurd moet worden (zoals de RDW wel heeft gedaan in het bestreden besluit).

De rechtbank:

Deze uitspraak is gedaan door mr. J. Lie, rechter, in aanwezigheid van R.G.B.M Spapens, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 31 oktober 2024.

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: