Bestuursprocesrecht
Wet inburgering 2021, PIP, onderscheid tussen familieleden van asielstatushouders en familieleden van…
Rechtbank Oost-Brabant, 2 november 2026
ECLI:NL:RBOBR:2026:7663 · Rechtbank Oost-Brabant · 2 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-oost-brabant/bestuursrecht/bestuursprocesrecht/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbobr-2026-7663
Zaakgegevens
Op 2 november 2026 heeft de Rechtbank Oost-Brabant in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursprocesrecht.
- Instantie
- Rechtbank Oost-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Datum uitspraak
- 2 november 2026
- Datum publicatie
- 29 oktober 2026
- Zaaknummer
- 25/1924, 25/1925, 25/1927, 25/1929 en 25/1930
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Bestuursprocesrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBOBR:2026:7663
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Wet inburgering 2021, PIP, onderscheid tussen familieleden van asielstatushouders en familieleden van genaturaliseerde asielstatushouders, bevoegdheid minister van SZW, Unierechtelijk evenredigheidsbeginsel.
Uitspraak
RECHTBANK OOST-BRABANT
Zittingsplaats 's-Hertogenbosch
Bestuursrecht
zaaknummers: SHE 25/1924, 25/1925, 25/1927, 25/1929 en 25/1930
uitspraak van de meervoudige kamer van 2 november 2026 in de zaken tussen
[eiser], geboren op [geboortedag 1] 1965, eiser,
[eiseres 1] , geboren op [geboortedag 2] 1973, eiseres 1,
[eiseres 2] , geboren op [geboortedag 3], eiseres 2,
[eiseres 3] , geboren op [geboortedag 4], eiseres 3,
[eiseres 4] , geboren op [geboortedag 5], eiseres 4,
allen uit [woonplaats],
samen te noemen: eisers
(gemachtigde: mr. E.E.M. Bezem),
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Eindhoven, het college
(gemachtigde: mr. J.C.N. van Dijk).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over besluiten van het college waarin het PIP voor eisers is vastgelegd op grond van de Wi 2021. Het college heeft de bezwaren van eisers tegen de besluiten deels niet-ontvankelijk en deels ongegrond verklaard. Eisers zijn het hiermee niet eens. Zij voeren daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank het beroep.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de beroepen gegrond zijn en dat de bestreden besluiten worden vernietigd voor zover daarbij de bezwaren van eisers niet-ontvankelijk zijn verklaard, maar dat die besluiten voor het overige in stand blijven. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Onder 2 en 3 staat het procesverloop in deze zaak en de van belang zijnde feiten en omstandigheden die hebben geleid tot de bestreden besluiten. De beoordeling door de rechtbank volgt vanaf 4. Aan het eind staat de beslissing van de rechtbank en de gevolgen daarvan.
Procesverloop
2. Eisers hebben de Eritrese nationaliteit en verblijven in Nederland bij [naam] (referente). [naam] is geboren op [geboortedag 6] 1998 en is de dochter, respectievelijk de zus van eisers. De IND heeft bij besluit van 19 oktober 2015 met ingang van 11 juni 2015 aan [naam] een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd verleend. Met ingang van 11 juli 2020 heeft [naam] een verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd. Op 18 januari 2022 is [naam] genaturaliseerd.
3. [naam] heeft op 24 januari 2020 namens eisers aanvragen ingediend voor mvv’s in het kader van artikel 8 van het EVRM met als verblijfsdoel ‘familie en gezin’. Met een besluit van 30 juli 2020 is deze aanvraag afgewezen en deze afwijzing is gehandhaafd bij een besluit op bezwaar van 3 december 2020. De rechtbank Den Haag, zittingsplaats Roermond, heeft dit besluit op bezwaar in een uitspraak van 1 juni 2022 vernietigd en de (toenmalige) staatssecretaris van Justitie en Veiligheid opdracht gegeven om een nieuw besluit op bezwaar te nemen. Vervolgens is aan eisers in een besluit van 21 juli 2022 alsnog een verblijfstitel verleend, die in de Basisregistratie personen is geregistreerd als ‘21 VW 2000 art. 8, onder a, vergunning regulier bepaalde tijd, arbeid vrij’. Tegen dit besluit is geen rechtsmiddel ingediend.
Op grond van een door de minister van SZW verleend mandaat heeft de DUO aan eisers te kennen gegeven dat zij inburgeringsplichtig zijn in de zin van artikel 3 van de Wi 2021.
Bij afzonderlijke besluiten van 3 januari 2024 en 9 januari 2024 heeft het college voor ieder van eisers vervolgens een PIP-besluit vastgesteld, zoals hierna is beschreven.
T.a.v. eiser en eiseres 1 (de ouders)
In de PIP-besluiten van 3 januari 2024 heeft het college bepaald dat de ouders de Z-route moeten volgen en dat zij verplicht zijn om het PVT bij VluchtelingenWerk Eindhoven en de MAP te volgen. Verder heeft het college in de PIP-besluiten vastgesteld dat de inburgeringstermijn van drie jaar start op 3 januari 2024. Tot slot heeft het college medegedeeld dat de ouders een boete kunnen krijgen als zij zich niet houden aan hun verplichtingen op grond van de Wi 2021 en het PIP.
T.a.v. eiseres 2 ([eiseres 2])
In het PIP-besluit van 9 januari 2024 heeft het college bepaald dat eiseres 2 de B1-route moet volgen en dat zij verplicht is om het PVT bij VluchtelingenWerk Eindhoven en de MAP te volgen. Verder heeft het college in het PIP vastgesteld dat de inburgeringstermijn van drie jaar start op 9 januari 2024. Tot slot heeft het college medegedeeld dat eiseres 2 een boete kan krijgen als zij zich niet houdt aan haar verplichtingen op grond van de Wi 2021 en het PIP. Bij besluit van 1 oktober 2024 heeft het college het PIP-besluit van 9 januari 2024 gewijzigd in die zin dat eiseres 2 de Z-leerroute moet volgen.
T.a.v. eiseres 3 ([eiseres 3])
In het PIP-besluit van 9 januari 2024 heeft het college bepaald dat eiseres 3 de B1-route moeten volgen en dat zij verplicht is om het PVT en de MAP te volgen. Verder heeft het college in het PIP-besluit vastgesteld dat de inburgeringstermijn van drie jaar start
op 9 januari 2024. Tot slot heeft het college medegedeeld dat eiseres 3 een boete kan krijgen als zij zich niet houdt aan haar verplichtingen op grond van de Wi 2021 en het PIP. Tijdens de zitting is vastgesteld dat eiseres 3 in de loop van de bezwaarprocedure tijdelijk is vrijgesteld van de inburgeringplicht omdat zij is ingeschreven voor een MBO-opleiding.
T.a.v. eiseres 4 ([eiseres 4])
In het PIP-besluit van 9 januari 2024 heeft het college bepaald dat eiseres 4
de B1-route moeten volgen en dat zij verplicht is om het PVT en de MAP te volgen. Verder heeft het college in het PIP-besluit vastgesteld dat de inburgeringstermijn van drie jaar start
op 9 januari 2024. Tot slot heeft het college medegedeeld dat eiseres 4 een boete kan krijgen als zij zich niet houdt aan haar verplichtingen op grond van de Wi 2021 en het PIP. Omdat eiseres 4 vanaf 18 september 2024 een MBO-opleiding volgt, is zij
als niet- inburgeringsplichtig aangemerkt.
Eisers hebben bezwaar gemaakt tegen de PIP-besluiten.
Bij afzonderlijke besluiten van 30 juni 2025 heeft het college de bezwaren deels niet-ontvankelijk verklaard en voor het overige ongegrond verklaard.
Eisers hebben beroepen ingesteld tegen de bestreden besluiten. Het college heeft op de beroepen gereageerd met verweerschriften. Eisers hebben de gronden van hun beroepen op 1 juli 2026 aangevuld.
De rechtbank heeft de beroepen op 13 juli 2026 gelijktijdig op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eisers, de gemachtigde van eisers, referente en de gemachtigde van het college.
Beoordeling door de rechtbank
Ongerechtvaardigd onderscheid
4. Gelet op de door eisers aangevoerde beroepsgronden, gelezen in samenhang met de daarop op de zitting gegeven toelichting, is de kern van hun betoog in beroep dat zij als reguliere gezinsmigranten en familieleden van een inmiddels genaturaliseerde statushouder (referente [naam]) niet gehouden kunnen worden om de kosten van inburgering zelf te dragen en daarvoor leningen af te sluiten, omdat zij als gevolg daarvan hoge schulden opbouwen. Eisers wijzen er op dat asielstatushouders de kosten voor de inburgering niet zelf hoeven te betalen en betogen dat zij als familieleden van een inmiddels genaturaliseerde statushouder gelijkgesteld moeten worden met familieleden van asielstatushouders. De enkele omstandigheid dat referente [naam] is genaturaliseerd, heeft volgens eisers niet als gevolg dat zij als reguliere gezinsmigranten materieel in een andere positie zijn gekomen dan familieleden van asielstatushouders. Daarbij voeren eisers aan dat zij ook voor de toepassing van de Vreemdelingenwet 2000 en de Gezinsherenigingsrichtlijn gezien worden als gezinslid van een asielstatushouder, ook als deze is genaturaliseerd, en dat niet gebleken is dat de rechtspraak van het EHRM en het Hof van Justitie van de EU over de positie van een gezinslid van een asielstatushouders niet van toepassing is op gezinsleden van een inmiddels genaturaliseerde asielstatushouder. Eisers vinden dat bij de toepassing van de Wi 2021 een ongerechtvaardigd onderscheid wordt gemaakt tussen familieleden van statushouders en familieleden van genaturaliseerde statushouders en dat het college die wet in hun geval daarom wegens strijd met het Unierecht niet moet uitvoeren.
5. De rechtbank oordeelt dat het betoog van eisers niet slaagt en overweegt daarbij als volgt.
6. Zoals het college terecht heeft opgemerkt, is niet het college, maar de IND namens de minister van Veiligheid en Justitie bevoegd om de verblijfstitel van vreemdelingen te bepalen. Op grond van die bevoegdheid heeft de IND eisers in het rechtens onaantastbaar geworden besluit van 21 juli 2022 aangemerkt als reguliere gezinsmigranten.
7. Tussen partijen is niet in geschil dat de DUO namens de minister van SZW bevoegdelijk en op goede gronden heeft vastgesteld dat eisers inburgeringsplichtig zijn en dat het college verantwoordelijk is voor de uitvoering van de inburgeringsplicht op grond van de bepalingen in hoofdstuk 5 van de Wi 2021, waarbij de vaststelling van een PIP met bijbehorende leerroutes is geregeld. Het college heeft verder de taak om eisers tijdens hun inburgeringstraject te begeleiden en toe te zien op de voortgang van het op basis van het PIP te volgen traject. In hoofdstuk 6 van de Wi 2021 is aan de minister van SZW de bevoegdheid toegekend om op aanvraag aan de inburgeringsplichtige, die voldoet aan de daarvoor gestelde voorwaarden, een lening te verstrekken voor de kosten van de door het college vastgestelde leerroute.
8. In de MvT op de Wi 2021 is vermeld dat het inburgeringstraject van gezinsmigranten en overige migranten op onderdelen afwijkt van dat van asielstatushouders. De wetgever betrekt daarbij onder meer dat reguliere gezinsmigranten, anders dan asielstatushouders, een weloverwogen keuze hebben gemaakt om naar Nederland te verhuizen. Om die reden vindt de wetgever het aangaan van een financiële verplichting voor (gezinsleden van) asielstatushouders bij de toepassing van integratiemaatregelen niet aanvaardbaar. Voor gezinsmigranten en overige migranten blijft volgens de wetgever echter gelden dat zij zelf het inburgeringsonderwijs voor taal en de invulling van de leerroutes moeten bekostigen, waarbij het mogelijk is om op basis van een inkomenstoets gebruik te maken van een lening, die verstrekt wordt door de DUO.
9. De rechtbank stelt vast dat zowel voor familieleden van asielstatushouders als voor gezinsmigranten geldt dat zij een inburgeringstraject moeten volgen en dat voor beide groepen geldt dat het college een PIP vaststelt. Van een ongerechtvaardigd onderscheid in de zin van artikel 14 van het EVRM wegens ongelijke behandeling van vergelijkbare gevallen is daarom bij de vaststelling van een PIP geen sprake. Eisers betogen dat het door hen gestelde ongerechtvaardigde onderscheid voortkomt uit de omstandigheid dat zij –
anders dan familieleden van asielstatushouders – zelf de leningskosten voor hun leerroute moeten betalen doordat referente inmiddels is genaturaliseerd. Aan dit betoog kan de rechtbank bij de beoordeling van hun beroep niet de betekenis toekennen die eisers daaraan gehecht willen zien. De rechtbank benadrukt daarbij dat de omvang van de onderhavige beroepen wordt bepaald door de grenzen van de door het college genomen besluiten en dat die besluiten betrekking hebben op de vaststelling van het PIP en de leerroutes. Hiervoor is vastgesteld dat niet het college, maar de minister van SZW bevoegd is om besluiten te nemen over verstrekking en terugbetaling van leningen voor de kosten van inburgering. Het college is niet bevoegd om de door de wetgever bepaalde financiële randvoorwaarden voor inburgering, zoals de verplichting voor gezinsmigranten om inburgering zelf te bekostigen, te wijzigen of een door de minister van SZW daarvoor verstrekte lening kwijt te schelden. Het college is evenmin bevoegd om bij de vaststelling van een PIP de door de IND bepaalde verblijfstitel te wijzigen door eisers aan te merken als familieleden van een asielstatushouder. Overigens ziet de rechtbank in de door eisers genoemde uitspraak van de rechtbank Overijssel van 17 januari 2025, waarbij de minister van SZW partij is, een bevestiging voor het oordeel dat het betoog dat sprake is van een ongerechtvaardigd onderscheid eerst kan worden betrokken in het kader van een besluit van de minister over de verstrekking of terugbetaling van een lening. De beroepsgrond slaagt niet.
Doorzending van bezwaar
10. Eisers voeren aan dat het college gehouden was om de bezwaren van eisers met toepassing van artikel 6:15 van de Awb ter beoordeling door te zenden naar de minister van SZW. Deze beroepsgrond slaagt niet omdat de primaire besluiten, waartegen eisers bezwaar hebben gemaakt, niet zijn genomen door de minister van SZW en artikel 6:15 van de Awb daarom toepassing mist. De beroepsgrond slaagt niet.
Evenredigheidsbeoordeling
11. Onder verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 27 mei 2026 voeren eisers aan dat het college bij zijn besluitvorming ten onrechte heeft nagelaten om, gelet op de in hoofdstuk 5 van de Wi 2021 aan het college toebedeelde taken en met inachtneming van een Unierechtelijke evenredigheidsbeoordeling, onderzoek te doen naar de bijzondere individuele omstandigheden van eisers en deze te betrekken bij de besluitvorming. Eisers erkennen dat de minister van SZW op grond van de bepalingen in hoofdstuk 6 van de Wi 2021 leningen kan verstrekken voor het volgen van de door het college vastgestelde leerroutes. Eisers betogen echter dat het voor het college al bij het nemen van de PIP-besluiten duidelijk kon zijn dat de kosten voor die leningen voor hen disproportioneel hoog zijn en dat het college die omstandigheid ten onrechte niet heeft meegewogen. Eisers betogen verder dat het college de aan hem in hoofdstuk 5 van de Wi 2021 toebedeelde taken bij de uitvoering van de inburgeringsplicht niet kan uitvoeren, omdat die wet volgens hen niet deugt en in strijd is met het evenredigheidsbeginsel.
12. Naar aanleiding van deze beroepsgrond ziet de rechtbank zich gesteld voor de vraag of het college gehouden was om, met het oog op een zorgvuldige besluitvorming en een Unierechtelijke evenredigheidsbeoordeling, reeds bij de zogeheten brede intake en vaststelling van de PIP-besluiten met afdwingbare verplichtingen en een mogelijk boeteregime, te onderzoeken of eisers de aan de inburgering verbonden financiële verplichtingen konden nakomen. De rechtbank beantwoordt die vraag ontkennend en overweegt daarbij als volgt.
13. Uit de Wi 2021 volgt dat het college de taak heeft een inburgeringsplichtige op te roepen voor afname van een brede intake. De in artikel 14 van de Wi 2021 voorgeschreven brede intake is een onderzoek naar de mogelijkheden die de inburgeringsplichtige heeft om aan de inburgeringsplicht te voldoen. Daarbij wordt in ieder geval een leerbaarheidstoets afgenomen en wordt onderzoek gedaan naar gevolgd onderwijs en werkervaring in het land van herkomst en, indien van toepassing, naar de fysieke en mentale gezondheid van de inburgeringsplichtige. Op basis van die brede intake stelt het college vervolgens vast welke leerroute de inburgeringsplichtige moet volgen. De Wi 2021 schrijft drie mogelijke leerroutes voor: de B1-route, de onderwijsroute en de Z-route. De B1-route heeft als doel dat de inburgeringsplichtige binnen drie jaar de Nederlandse taal beheerst op B1-niveau. De onderwijsroute heeft als doel dat een inburgeringsplichtige die tijdens de brede intake te kennen geeft een opleiding in het beroeps- of hoger onderwijs te willen volgen, een taalschakeltraject volgt als het college meent dat er een grote kans bestaat dat die persoon na het volgen van dat traject in staat is in dat onderwijs een diploma te behalen. De Z-route is een route voor inburgeringsplichtigen voor wie de B1-route en de onderwijsroute te moeilijk zijn.
14. Het college heeft op zitting onweersproken gesteld dat de voor eisers vastgestelde leerroutes zijn gebaseerd op een brede intake met een leerbaarheidstoets en onderzoek naar hun persoonlijke omstandigheden en onderwijsniveau. Desgevraagd heeft het college aangegeven dat in het kader van de brede intake niet is gevraagd naar de financiële situatie van eisers, omdat informatie daarover niet kan worden meegewogen bij besluitvorming over de vaststelling van het PIP en de leerroutes.
15. Het betoog van eisers dat de wet niet deugt en in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, kan eisers niet baten. De Wi 2021 is een wet in formele zin. Toetsing van de formele wet aan algemene rechtsbeginselen, zoals het evenredigheidsbeginsel, is in strijd met het toetsingsverbod van artikel 120 van de Grondwet. Zoals hiervoor is vastgesteld is niet in geschil dat eisers inburgeringsplichtig zijn in de zin van de Wi 2021. Het toetsingsverbod van artikel 120 van de Grondwet staat eraan in de weg dat de rechter wettelijke bepalingen, zoals die over de aard en strekking van de taken van het college in de Wi 2021, toetst aan algemene rechtsbeginselen. De rechtbank kan alleen oordelen dat de toepassing van een wettelijke bepaling in een individueel geval achterwege moet blijven, als er sprake is van bijzondere omstandigheden. Het moet dan gaan om een bijzondere omstandigheid die de wetgever bij de totstandbrenging van de wettelijke bepaling niet heeft verdisconteerd bij zijn afweging. Dat is het geval als die niet verdisconteerde bijzondere omstandigheden de toepassing van de wettelijke bepaling zozeer in strijd doet zijn met algemene rechtsbeginselen of (ander) ongeschreven recht, dat die toepassing achterwege moet blijven. Van dergelijke bijzondere omstandigheden is de rechtbank niet gebleken. Daarbij betrekt de rechtbank dat uit de bepalingen in de Wi 2021 en de daarop gegeven toelichting niet dwingend volgt dat het college gehouden is om bij de vaststelling van de voor eisers geldende leerroutes ook hun financiële situatie als een relevante omstandigheid te betrekken en mee te wegen. In de wettelijk vastgestelde taak- en bevoegdheidsverdeling ligt besloten dat financiële omstandigheden wel kunnen worden betrokken bij een besluit van de minister van SZW over verstrekking, terugbetaling of kwijtschelding van een lening.
16. De rechtbank oordeelt verder dat het college evenmin gehouden was om op grond van een Unierechtelijke evenredigheidsbeoordeling na te gaan of er aanleiding is om af te zien van een lening of kwijtschelding daarvan. De door eisers gestelde omstandigheid dat zij hoge kosten moeten maken bij het nakomen van de inburgeringsplicht onderscheidt hen niet van andere gezinsmigranten die deze kosten ook moeten maken bij het volgen van voor hen vastgestelde leerroutes. De rechtbank oordeelt dat de gevolgen voor eisers van de door het college genomen besluiten ook overigens niet onevenredig zijn in verhouding tot het te dienen doel van de Wi 2021. De beroepsgrond slaagt niet.
Vaststelling leerroutes
17. Na beoordeling van de hiervoor vermelde beroepsgronden stelt de rechtbank vast dat het beroep, zoals dat op de zitting is toegelicht, niet langer is gericht tegen de vaststelling van de Z-route voor eiser, eiseres 1 en eiseres 2.
18. Het college heeft voor eiseres 3 en eiseres 4 de B1-route vastgesteld. Eiseres 3 herhaalt in beroep dat het niveau van die leerroute voor haar te laag is en eiseres 4 voert aan dat het niveau van de voor haar vastgestelde route voor haar te hoog is. Tijdens de zitting is ook gesteld dat de drie in de Wi 2021 voorgeschreven leerroutes voor hen niet voorzien in een passende inburgering.
19. Eiseres 3 bepleit dat voor haar een hogere leerroute wordt vastgesteld. Het college stelt zich in het bestreden besluit, zoals nader toegelicht in het verweerschrift, op het standpunt dat de brede intake en beschikbare rapportages concrete gegevens bieden over de opleidingsachtergrond en leerbaarheid van eiseres 3 en dat met haar omstandigheden en mogelijkheden zoveel mogelijk rekening is gehouden. Op grond van die informatie is gekozen voor de B1-leerroute, die volgens het college aansluit bij haar reële leermogelijkheden en ambities.
20. De rechtbank oordeelt dat het college deugdelijk heeft gemotiveerd dat eiseres 3 niet in aanmerking kan komen voor een andere leerroute dan de B1-route en dat het college voldoende rekening heeft gehouden met haar individuele omstandigheden. De rechtbank ziet daarbij niet voorbij aan de door eiseres 3 ervaren frustraties bij het volgen van de voor haar vastgestelde leerroute B1. Voor zover zij stelt dat zij een voorkeur heeft voor de
B2-route wijst de rechtbank er op dat artikel 15, eerste lid, van de Wi 2021 dwingend voorschrijft dat het college slechts een van de drie aangegeven leerroutes kan vaststellen: de B1-route, de onderwijsroute of de Z-route. In de MvT bij de Wi 2021 is weliswaar vermeld dat, indien een inburgeringsplichtige de examenonderdelen op een hoger niveau, zoals B2, kan afleggen, dit gestimuleerd kan worden door de gemeente en dat het aan de gemeente is om hierover met de inburgeringsplichtige afspraken te maken en dit waar gewenst te faciliteren. Deze toelichting doet echter niet af aan het oordeel dat het college voor eiseres 3 de B1-route kon vaststellen bij het bestreden besluit, gelet op de daarbij gegeven motivering.
21. De rechtbank oordeelt verder dat het college ook ten aanzien van eiseres 4 deugdelijk heeft gemotiveerd dat zij niet in aanmerking komt voor een andere leerroute dan de B1-route en dat bij het PIP-besluit voldoende rekening is gehouden met haar individuele omstandigheden. De rechtbank overweegt dat het college het PIP heeft vastgesteld op grond van de uitkomsten van de brede intake en leerbaarheidstoets en rekening houdend met de persoonlijke omstandigheden van eiseres 4, waaronder haar opleidingsniveau en ambities. Daarbij heeft het college betrokken dat aan eiseres 4 wegens het volgen van een MBO-opleiding ontheffing van de inburgeringsplicht is verleend en dat het PIP kan worden aangepast, indien blijkt dat de B1-route voor haar niet haalbaar is.
22. De beroepsgronden met betrekking tot de vaststelling van de leerroutes slagen niet.
Het stellen van prejudiciële vragen
23. Voor zover eisers de rechtbank verzoeken om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU, ziet de rechtbank daartoe geen aanleiding omdat uit de hiervoor gegeven overwegingen volgt dat beantwoording van vragen niet nodig is voor de beoordeling van de beroepen.
Niet-ontvankelijkheid van het bezwaar
24. Bij de bestreden besluiten heeft het college de bezwaren van eisers
niet-ontvankelijk verklaard voor zover zij stellen dat zij gelijkgesteld moeten worden aan familieleden van asielstatushouders en dat de Wi 2021 niet deugt. De rechtbank oordeelt dat het college, gelet op zijn inhoudelijke standpunt naar aanleiding van die bezwaren, de bezwaren van eisers niet deels niet-ontvankelijk, maar geheel ongegrond had moeten verklaren. Daarom verklaart de rechtbank de beroepen gegrond en vernietigt zij de bestreden besluiten. De rechtbank ziet aanleiding om zelf in de zaak te voorzien door de bezwaren van eisers alsnog geheel ongegrond te verklaren en te bepalen dat deze uitspraak in de plaats treedt van de deels vernietigde bestreden besluiten.
Conclusie en gevolgen
25. De conclusie is dat de beroepen gegrond zijn. De rechtbank zal de bestreden besluiten vernietigen, maar alleen voor zover daarbij de bezwaren van eisers
niet-ontvankelijk zijn verklaard. De uitspraak van de rechtbank treedt in de plaats van het vernietigde deel van de bestreden besluiten.
26. Omdat de beroepen gegrond zijn, moet het college het door eisers betaalde griffierecht aan eisers vergoeden.
27. De rechtbank veroordeelt het college ook in de door eisers gemaakte proceskosten. De rechtbank stelt vast dat de zaken op dezelfde zitting zijn behandeld, dat daarin dezelfde rechtsbijstandverlener rechtsbijstand heeft verleend, dat deze in alle zaken vergelijkbare beroepsgronden heeft aangevoerd en dat in alle zaken gemeenschappelijke rechtsvragen aan de orde zijn. Daarom is sprake van samenhangende zaken in de zin van artikel 3, eerste lid, van het Bbp, die voor de toepassing van artikel 2, eerste lid, onder a, van het Bbp worden beschouwd als één zaak. De rechtbank stelt de door eisers gemaakte proceskosten voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 4.203,–. Het indienen van het beroepschrift levert 1 punt op en het verschijnen op de zitting eveneens 1 punt met een waarde per punt van € 934,–. Daarbij gaat de rechtbank uit van een zware zaak (wegingsfactor 1,5) en omdat sprake is van 5 zaken geldt ook voor de samenhang de factor 1,5.
Beslissing
De rechtbank:
-
verklaart de beroepen gegrond;
-
vernietigt de bestreden besluiten voor zover daarbij de bezwaren van eisers niet-ontvankelijk zijn verklaard;
-
bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde gedeelte van de bestreden besluiten;
-
veroordeelt het college in de proceskosten van eisers tot een bedrag van € 4.203,–;
-
bepaalt dat het college aan eisers het in beroep betaalde griffierecht van
€ 265,– (5 maal € 53,–) vergoedt.
Deze uitspraak is gedaan door mr. L.M.H. Nelissen, voorzitter, en mr. H.M.H. de Koning mr. R.P.A. Kraaijeveld, leden, in aanwezigheid van mr. T.N.H. Tran, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 2 november 2026.
|
griffier |
voorzitter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.