Deze zaak gaat over de vraag of tussen [eiser] en [gedaagden] een overeenkomst tot stand is gekomen. [Eiser]…

RECHTBANK OOST-BRABANT

Civiel Recht

Zittingslocatie 's-Hertogenbosch

Zaaknummer: 8156307 \ CV EXPL 19-7760

Uitspraakdatum: 1 oktober 2020

vonnis

in de zaak van:

[eiser] , h.o.d.n. [handelsnaam] ,

wonende in [woonplaats] ,

eiser,

gemachtigde W.A.H. Sieperda,

tegen

gedaagden,

procederend bij monde van gedaagde 2.

Partijen worden hierna [eiser] en [gedaagden] genoemd.

De procedure is als volgt verlopen.

• [eiser] heeft een dagvaarding uitgebracht, waarop [gedaagden] schriftelijk hebben geantwoord.

• Op 6 februari 2020 is een tussenvonnis uitgesproken. Daarin is bepaald dat de zaak op een zitting mondeling behandeld zou worden. Die mondelinge behandeling heeft in verband met de coronacrisis geen doorgang kunnen vinden.

• De zaak is vervolgens schriftelijk voortgezet. [eiser] heeft een conclusie van repliek ingediend en [gedaagden] hebben daarop gereageerd met een conclusie van dupliek.

• Daarna is bepaald dat een vonnis zal worden uitgesproken.

Deze zaak gaat over de vraag of tussen [eiser] en [gedaagden] een overeenkomst tot stand is gekomen. [eiser] vindt dat dat wel het geval is, [gedaagden] vinden dat dat niet het geval is. De kantonrechter komt aan het slot van deze uitspraak tot het oordeel dat er een overeenkomst tot stand is gekomen en dat [gedaagden] de factuur die [eiser] in verband daarmee aan hen heeft gezonden, moeten betalen. Ook de bijkomende kosten moeten zij betalen. De redenen daarvoor zijn in punt 5 van deze uitspraak weergegeven. Eerst worden in punt 3 van de uitspraak een aantal feiten waarover partijen het eens zijn, vermeld. Daarna wordt in punt 4 uiteengezet wat de precieze vordering van [eiser] is, wat hij aan die vordering ten grondslag heeft gelegd, en wat [gedaagden] daartegen hebben aangevoerd. De uiteindelijke beslissing is vermeld in punt 6 van deze uitspraak.

[eiser] is zelfstandig adviseur en projectbegeleider op organisatorisch, juridisch en commercieel vlak. Hij ondersteunt uitvinders in het traject naar verkoop of licentie van hun ontwerpen, ideeën en uitvindingen.

[gedaagde 1] (gedaagde 1) is een vennootschap onder firma die wordt gedreven door [gedaagde 2] (gedaagde 2) en gedaagde 3. Het contact dat partijen hebben gehad, heeft steeds plaatsgevonden tussen [eiser] en [gedaagde 2] en ging over een uitvinding van [gedaagden] : de “Invisio afscheidsmodule”. Dit is een milieuvriendelijke doodskist (door [gedaagden] ‘afscheidskist’ genoemd), die bestaat uit een binnenkist en een daarover te plaatsen, herbruikbare en personaliseerbare mantel. De binnenkist wordt door de nabestaanden gekocht, de mantel wordt een aantal dagen gehuurd.

In augustus 2016 heeft [gedaagde 2] via e-mail contact opgenomen met [eiser] . In die e-mail stond het volgende:

In de periode tussen eind september 2016 en 21 februari 2017 hebben [eiser] en [gedaagde 2] veelvuldig met elkaar via e-mail gecorrespondeerd. In één van de laatste e-mails uit die periode, verzonden op 16 februari 2017 door [gedaagde 2] aan [eiser] , is vermeld:

Op de verdere inhoud van de tussen september 2016 en februari 2017 tussen partijen gewisselde e-mails komt de kantonrechter later in deze uitspraak terug.

Op 25 april 2017 heeft [eiser] een factuur ten bedrage van € 2.178,– (inclusief btw) aan [gedaagden] gestuurd. In de factuur is vermeld dat deze is verzonden wegens 20 uur (€ 90,– per uur exclusief btw) verrichte dienstverlening bij ondersteuning van het IE-traject en ondernemingsplan in de periode september 2016 tot en met februari 2017.

[gedaagden] hebben de factuur niet betaald.

[eiser] vordert dat [gedaagden] hoofdelijk worden veroordeeld om aan hem te betalen een bedrag van € 3.017,46, vermeerderd met de wettelijke handelsrente over een bedrag van € 2.178,– vanaf 1 november 2019 tot aan de dag van betaling. [eiser] vordert ook dat [gedaagden] in de proceskosten worden veroordeeld. Verder vordert [eiser] dat het vonnis uitvoerbaar bij voorraad wordt verklaard (zodat het vonnis kan worden uitgevoerd, ook als [gedaagden] er hoger beroep tegen instellen).

[eiser] legt aan zijn vordering het volgende ten grondslag. Hij heeft een gemengde overeenkomst van opdracht en bemiddeling met [gedaagden] gesloten. Op grond van die overeenkomst zou [eiser] werkzaamheden voor [gedaagden] verrichten. Die werkzaamheden bestonden uit het adviseren over IE (intellectuele eigendom)-beschermingsmogelijkheden en licentiemogelijkheden voor de Invisio afscheidsmodule, het zoeken naar een investeerder en in het kader daarvan reviseren van het ondernemingsplan dat [gedaagden] hadden opgesteld. [eiser] heeft de afgesproken werkzaamheden uitgevoerd. Met [gedaagden] was [eiser] voor zijn werkzaamheden een uurtarief van € 90,– overeengekomen. Ook als niet vast komt te staan dat dit tarief is afgesproken, zijn [gedaagden] een redelijk loon aan [eiser] verschuldigd (artikel 7:405 lid 2 BW). Ondanks verschillende betalingsherinneringen hebben [gedaagden] de factuur die [eiser] aan hen heeft verstuurd, niet voldaan. Als gevolg daarvan heeft [eiser] buitengerechtelijke incassokosten moeten maken ter hoogte van € 387,95. De vanaf 25 mei 2017 (30 dagen na factuurdatum) tot 31 oktober 2019 vervallen wettelijke handelsrente bedraagt € 451,51.

[gedaagden] hebben het volgende verweer gevoerd. Er is geen schriftelijke of mondelinge overeenkomst tot stand gekomen. Toen [gedaagden] zich gingen oriënteren op de adviseursmarkt, heeft [gedaagde 2] [eiser] naar aanleiding van een advertentie benaderd. De werkzaamheden die [eiser] vervolgens heeft verricht, heeft hij op eigen initiatief uitgevoerd terwijl er geen overeenstemming over het uurtarief bestond en geen opdracht door [gedaagden] was verstrekt. [gedaagde 2] vond dat [eiser] bemoeizuchtig was en steeds maar op details in het ondernemingsplan bleef terugkomen, terwijl er geen investeerder werd aangezocht. Omdat de financiële druk bij [gedaagden] hoog was en een investeerder hard nodig was, hebben [gedaagden] afscheid genomen van [eiser] . Tot verbazing van [gedaagden] stuurde [eiser] vervolgens een factuur.

Op wat partijen voor het overige hebben aangevoerd, wordt hierna voor zover nodig in de beoordeling ingegaan.

Hoe komt een overeenkomst tot stand?

Bij beantwoording van de vraag of tussen [eiser] en [gedaagden] een overeenkomst tot stand is gekomen, stelt de kantonrechter het volgende voorop. Een overeenkomst komt tot stand door aanbod en aanvaarding daarvan (artikel 6:217 BW). Aanbod en aanvaarding zijn wilsverklaringen. Die wilsverklaringen kunnen in elke vorm worden gedaan en ze kunnen ook in een of meer gedragingen besloten liggen (artikel 3:37 BW). Of sprake is van aanbod en aanvaarding, hangt af van wat partijen over en weer hebben verklaard. Het hangt ook af van wat ze uit elkaars verklaringen en gedragingen in de gegeven omstandigheden in redelijkheid mochten afleiden en van wat ze in redelijkheid van elkaar mochten verwachten (artikelen 3:33 en 3:35 BW). Expliciete afspraken zijn dus niet altijd nodig om van een overeenkomst te kunnen spreken. De totstandkoming van een overeenkomst kan ook voortvloeien uit een of meer feitelijke gedragingen, zoals een doen of nalaten.

Tegen die achtergrond overweegt de kantonrechter over de verklaringen en gedragingen van [eiser] en [gedaagden] als volgt.

[gedaagde 2] heeft geen verweer gevoerd tegen het aantal in rekening gebrachte uren (20). De vordering tot betaling van de hoofdsom van € 2.178,– (het factuurbedrag) is daarmee toewijsbaar.

De vordering tot vergoeding van wettelijke handelsrente tot en met 31 oktober 2019 (€ 451,51) is niet weersproken en eveneens toewijsbaar. Dat geldt ook voor de vordering tot betaling van wettelijke handelsrente over het bedrag van € 2.178,– vanaf 1 november 2019 tot aan de dag van betaling.

Het bedrag aan buitengerechtelijke incassokosten dat [eiser] vordert (€ 387,95) is hoger dan het tarief dat in het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten is bepaald. De kantonrechter zal het bedrag toewijzen tot het wettelijke tarief, te weten € 326,70.

Omdat [gedaagden] ongelijk krijgen, moeten zij de proceskosten betalen. Die kosten worden aan de kant van [eiser] begroot op:

• dagvaarding € 112,65

• griffierecht € 231,–

• salaris gemachtigde € 420,– (2 punten x tarief € 210,–)

totaal € 763,65

De kantonrechter:

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk, zodat indien en voor zover de één betaalt ook de ander zal zijn bevrijd, om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 2.629,51, vermeerderd met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119a BW over een bedrag van € 2.178,– vanaf 1 november 2019 tot aan de dag van volledige betaling;

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk, zodat indien en voor zover de één betaalt ook de ander zal zijn bevrijd, om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 326,70 ter zake van buitengerechtelijke incassokosten;

veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk, zodat indien en voor zover de één betaalt ook de ander zal zijn bevrijd, in de proceskosten, aan de zijde van [eiser] begroot op € 763,65;

verklaart deze veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad;

wijst het meer of anders gevorderde af.