Bestuursprocesrecht

Beroep niet tijdig; inmiddels beslist, daarom is dit beroep niet-ontvankelijk; besluit is niet op de juiste…

Rechtbank Overijssel, 3 november 2026

Zaakgegevens

Op 3 november 2026 heeft de Rechtbank Overijssel in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursprocesrecht.

Instantie
Rechtbank Overijssel
Zittingsplaats
Zwolle
Datum uitspraak
3 november 2026
Datum publicatie
3 november 2026
Zaaknummer
ZWO 26/1520
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBOVE:2026:6616
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Beroep niet tijdig; inmiddels beslist, daarom is dit beroep niet-ontvankelijk; besluit is niet op de juiste wijze bekendgemaakt; van rechtswege ontstaan beroep doorgestuurd ter behandeling als bezwaar.

Uitspraak

RECHTBANK OVERIJSSEL

Zittingsplaats Zwolle

Bestuursrecht

zaaknummer: ZWO 26/1520


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

Moonlight Multimedia, uit Enschede, eiser,

(gemachtigde: [gemachtigde]),

en

het college van bestuur van de Universiteit Twente, verweerder,

hierna: het college,

(gemachtigde: mr. H.A. Pasveer).

Samenvatting

Deze uitspraak gaat over het beroep van eiser tegen het niet tijdig beslissen op zijn verzoek op grond van de Wet open overheid. Volgens het college was al voor het indienen van dit beroep een besluit genomen en ook op de juiste manier aan eiser bekendgemaakt. Eiser is het daarmee niet eens. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college het besluit niet op juiste wijze heeft bekendgemaakt aan eiser, maar dat eiser inmiddels wel beschikt over het besluit. Daarom heeft hij geen belang meer bij deze procedure en is zijn beroep tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk. Het beroep is van rechtswege ook gericht tegen het genomen besluit en de rechtbank verwijst dit beroep naar het college om dat als bezwaar te behandelen. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

1. Op 21 mei 2026 heeft eiser beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op zijn op 5 februari 2026 bij het college ingediende verzoek op grond van de Wet open overheid (Woo).

1.1.

Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

1.2.

De rechtbank heeft het beroep op de zitting van 22 september 2026 behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en - namens het college - de gemachtigde en [naam].

Beoordeling door de rechtbank

Wettelijk kader

2. Als een bestuursorgaan niet tijdig beslist op een aanvraag of bezwaarschrift, kan de betrokkene daartegen in beroep gaan. Voordat hij beroep kan instellen, moet de betrokkene per brief aan het bestuursorgaan laten weten dat binnen twee weken alsnog een besluit moet worden genomen op zijn aanvraag of bezwaar (de zogenoemde ingebrekestelling). Als er na die twee weken nog steeds geen besluit is, dan kan de betrokkene beroep bij de rechtbank instellen. Dit staat in artikel 6:12 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).

2.1.

Het bekendmaken van een besluit op een Woo-verzoek gebeurt door dit besluit aan de aanvrager van dat verzoek toe te zenden. Dit volgt uit artikel 3:40 en artikel 3:41 van de Awb.

Wat is er gebeurd?

2.2.

Eiser heeft het college op 5 februari 2026 op grond van de Woo verzocht om openbaarmaking van informatie over het onderzoek naar de vuurwerkramp en de afhandeling van klachten daaromtrent.

2.3.

Bij brief van 30 april 2026 heeft eiser het college in gebreke gesteld wegens het uitblijven van een besluit op zijn Woo-verzoek, waarna hij op 21 mei 2026 beroep bij de rechtbank heeft ingesteld.

2.4.

Het college heeft in zijn verweerschrift gesteld dat op 18 maart 2026 op het Woo-verzoek van eiser is beslist.

2.5.

Eiser heeft bij brief van 19 juni 2026 gereageerd op het verweerschrift en gesteld dat hij dat besluit of de onderliggende stukken niet van het college heeft ontvangen. Hij heeft pas met het doorzenden van de processtukken door de rechtbank op 17 juni 2026 de beschikking gekregen over het besluit van 18 maart 2026.

Heeft eiser nog (proces)belang?

3. De rechtbank beantwoordt eerst de vraag of eiser nog belang heeft bij een uitspraak op zijn beroep.

3.1.

Het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit is een middel om ervoor te zorgen dat in dit geval het college een besluit neemt op het verzoek van eiser. Omdat eiser in ieder geval vanaf medio juni over dat besluit beschikt, is dat doel inmiddels bereikt en heeft eiser geen belang meer bij een uitspraak op dit beroep. Daarom is het beroep gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit op het Woo-verzoek niet-ontvankelijk.

Is er beroep van rechtswege ontstaan?

4. De rechtbank heeft eiser gevraagd of het door het college genomen besluit aanleiding vormt om het beroep tegen het niet tijdig beslissen in te trekken. Bij brief van 29 juni 2026 heeft eiser te kennen gegeven dat hij zijn beroep handhaaft.

4.1.

Op grond van artikel 6:20, derde lid, van de Awb heeft het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit mede betrekking op het alsnog genomen reële besluit. Om vast te stellen of sprake is van een ‘alsnog genomen reëel besluit’, is van belang of het college in gebreke was om tijdig te beslissen op het Woo-verzoek op het moment dat eiser het beroep instelde. In dat kader is van belang of het college het besluit van 18 maart 2026 op de juiste wijze aan eiser heeft bekendgemaakt, want pas dan kan eiser kennisnemen van het besluit.

4.2.

Volgens het college is dit het geval. Het college stelt dat het besluit van 18 maart 2026 via het bedrijf MSG aangetekend naar eiser is verstuurd. Het besluit is op 20 maart 2026 ter verzending bij MSG aangemeld. Op 23 maart 2026 is het besluit aangeboden aan het adres van eiser. Omdat eiser niet thuis was, is er een ‘we hebben je gemist’ e-mail naar hem verzonden. Er is vervolgens telefonisch contact geweest tussen MSG en eiser en gesproken over het maken van een bezorgafspraak. Eiser wilde de brief afhalen en geen bezorgafspraak maken. Omdat MSG geen afhaallocaties heeft, is de verzending retour afzender gegaan. Volgens het college heeft het besluit eiser niet bereikt, omdat hij weigerde een bezorgafspraak te maken. De consequenties van die weigering kunnen niet aan het college worden toegerekend. Het college gelooft niet dat eiser drie dagen thuis moest blijven voor een dergelijke bezorgafspraak, omdat het niet gebruikelijk is dat postbezorgers zo te werk gaan.

4.3.

Eiser stelt dat het college het besluit niet op de juiste wijze aan hem heeft bekend gemaakt. Eiser heeft hierbij toegelicht dat hij een e-mail van MSG heeft ontvangen met de tekst 'We hebben je gemist'. Daarop heeft hij telefonisch contact opgenomen met MSG, omdat hij de zending wilde afhalen. Uit dit telefonisch contact bleek dat MSG geen afhaallocaties heeft en dat eiser drie dagen kon aangeven waarop hij van 8:00 uur tot 23:00 uur beschikbaar zou zijn voor de ontvangst van de zending. Eiser is daarop niet ingegaan, omdat hij moest werken en geen tijd had om drie hele dagen thuis te blijven. De zending is vervolgens retour afzender gegaan en eiser heeft de zending niet ontvangen. Eiser heeft pas op 17 juni 2026 voor het eerst kennisgenomen van het besluit van 18 maart 2026.

4.4.

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft over de bekendmaking van besluiten door middel van verzending via aangetekende post het volgende overwogen:

"Als een stuk van een bestuursorgaan of rechterlijke instantie aangetekend is verzonden en belanghebbende de ontvangst ervan ontkent, moet worden onderzocht of het postvervoerbedrijf het stuk op regelmatige wijze op het adres van belanghebbende heeft aangeboden. Als het interne systeem van het postvervoerbedrijf laat zien dat de bezorger het stuk op het juiste adres heeft uitgereikt of daar een zogenoemd afhaalbericht in de brievenbus heeft achtergelaten, rechtvaardigt dat het vermoeden dat het stuk op regelmatige wijze op dat adres is aangeboden."

4.5.

De rechtbank ziet aanleiding om uit te gaan van de door eiser toegelichte gang van zaken over het maken van een bezorgafspraak, omdat het college daar onvoldoende tegen in heeft gebracht. Het college heeft weliswaar naar voren gebracht dat de door eiser toegelichte gang van zaken niet gangbaar is, maar het college heeft geen navraag gedaan bij het postbedrijf. Het college heeft ook geen verklaring of informatie over de werkwijze overgelegd, terwijl eiser specifiek en consequent over die werkwijze heeft verklaard.

4.6.

De rechtbank overweegt dat van iemand niet kan worden verwacht dat hij drie dagen van 8:00 tot 23:00 uur thuisblijft om een zending in ontvangst te nemen. Het niet maken van een bezorgafspraak komt daarom ook niet voor rekening en risico van eiser. Het besluit van 18 maart 2026 is daarom ook niet op regelmatige wijze aangeboden aan het adres van eiser.

4.7.

Nu het college het besluit van 18 maart 2026 niet op regelmatige wijze heeft aangeboden aan het adres van eiser, is het besluit niet op de juiste wijze aan hem bekendgemaakt. Eiser kon ten tijde van het instellen van het beroep op 21 mei 2026 niet weten dat het college een besluit had genomen op zijn Woo-verzoek.

4.8.

Eiser is hangende beroep alsnog bekend geworden met het besluit van 18 maart 2026 en daarmee is sprake van een alsnog genomen reëel besluit als bedoeld in artikel 6:20, derde lid, van de Awb. Het beroep is daarom van rechtswege gericht tegen dit besluit. In een zaak als deze, waar het gaat om de beoordeling van een Woo-verzoek, acht de rechtbank het wenselijk dat het bestuursorgaan eerst overgaat tot een bestuurlijke heroverweging. Met toepassing van artikel 6:20, vierde lid, van de Awb verwijst de rechtbank het beroep daarom naar het college ter behandeling als bezwaar. Dit betekent dat de rechtbank geen uitspraak doet op het beroep voor zover het is gericht tegen het alsnog genomen besluit.

Heeft eiser recht op vergoeding van het griffierecht en de proceskosten?

5. Eiser heeft het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit niet ten onrechte ingesteld. Uit het voorgaande volgt immers dat eiser niet bekend was met het besluit van verweerder op het moment dat hij het beroep instelde en dat dit het gevolg is van een onjuiste bekendmaking door het college. Het college was in gebreke. Het college moet daarom het griffierecht aan eiser vergoeden.

5.1.

Eiser heeft verder € 24,60 aan proceskosten opgevoerd voor aangetekende verzending. Een proceskostenveroordeling is alleen mogelijk voor kosten zoals bedoeld in artikel 1 van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Kosten voor het aangetekend versturen van brieven vallen hier niet onder. Van overige kosten is niet gebleken. Het verzoek om proceskostenvergoeding wordt daarom afgewezen.

Conclusie en gevolgen

6. Het beroep tegen het niet tijdig beslissen is niet-ontvankelijk. Het van rechtswege ontstane beroep wordt naar het college doorgestuurd ter behandeling als bezwaar. Het college moet het griffierecht aan eiser vergoeden. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank;

- verklaart het beroep, gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit,

niet-ontvankelijk;

- verwijst het beroep tegen het besluit van 18 maart 2026 door naar het college om verder als bezwaarschrift te behandelen;

- bepaalt dat het college het griffierecht van € 200,- aan eiser moet vergoeden;

- wijst het verzoek om een proceskostenvergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. I. Piksen, rechter, in aanwezigheid van mr. H. Richart, griffier. Uitgesproken in het openbaar op

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Zie bijvoorbeeld de uitspraak van 4 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:618.