Omgevingswet. Beroep tegen de weigering van de aanvraag om een omgevingsvergunning voor een…

Zittingsplaats Zwolle

Bestuursrecht

zaaknummer: ZWO 25/3627

hierna: [eiser],

(gemachtigde: mr. W.J. Liebrand),

en

hierna: de korpschef,

(gemachtigde: mr. drs. C.E. Oosterlaken).

1. Deze uitspraak gaat over het beroep van [eiser] tegen de weigering van de korpschef om aan [eiser] een omgevingsvergunning voor een jachtgeweeractiviteit te verlenen. Volgens de korpschef is [eiser] nalatig geweest om te doen wat een goed jager betaamt bij de uitoefening van de jacht door wapens en munitie onbeheerd achter te laten en onveilige wapenhandelingen te verrichten. De korpschef heeft daarom de aanvraag om de omgevingsvergunning geweigerd. [eiser] is het niet eens met deze weigering. Volgens hem is er met het onbeheerd achterlaten van de wapens en munitie geen risicovolle situatie ontstaan. Ook betwist [eiser] dat hij onveilige wapenhandelingen heeft verricht. Bovendien had de korpschef moeten volstaan met het geven van een waarschuwing. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de weigering van de aanvraag.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de korpschef heeft kunnen aannemen dat met het achterlaten van de wapens en munitie er al voldoende grond is om aan te nemen dat [eiser] nalatig is geweest te doen wat een goed jager betaamt bij de uitoefening van de jacht. De korpschef heeft daarom de omgevingsvergunning voor een jachtgeweeractiviteit terecht geweigerd. Het weigeren van de omgevingsvergunning is een gebonden bevoegdheid en daarbij heeft de korpschef geen ruimte te om te volstaan met een waarschuwing. Dat kan alleen in hele bijzondere gevallen en die zijn niet gebleken. [eiser] krijgt dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

2. Op 11 maart 2025 heeft [eiser] bij de korpschef een aanvraag ingediend om een omgevingsvergunning voor een jachtgeweeractiviteit als bedoeld in artikel 5.1, eerste lid, aanhef, en onder f, van de Omgevingswet.

Bij brief van 19 maart 2025 heeft de korpschef het voornemen geuit om de aanvraag van [eiser] te weigeren. Hiertegen heeft [eiser] een zienswijze ingediend.

Bij besluit van 9 mei 2025 heeft de korpschef de aanvraag geweigerd op grond van artikel 8.74t, tweede lid, aanhef, en onder b, van het Besluit kwaliteit leefomgeving (Bkl).

[eiser] heeft bezwaar gemaakt tegen de weigering. De korpschef heeft bij besluit van 3 november 2025 de motivering van het primaire besluit aangevuld en de bezwaren ongegrond verklaard (het bestreden besluit).

[eiser] heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

De korpschef heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 17 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [eiser] en zijn gemachtigde en de gemachtigde van de korpschef.

Totstandkoming bestreden besluit

3. [eiser] was in het bezit van een omgevingsvergunning voor een jachtgeweeractiviteit. Tijdens een gemeenschappelijke controle van politie en zogenoemde groene bijzonder opsporingsambtenaren is [eiser] tijdens de jacht in een jachtveld nabij Olst gecontroleerd. Van deze controle zijn door zowel politieambtenaren als de bijzondere opsporingsambtenaren controlerapporten opgemaakt.

Volgens de korpschef is tijdens deze controle geconstateerd dat [eiser] wapens en munitie onbeheerd in zijn auto heeft achtergelaten door zich in het jachtveld en op afstand van zijn auto te begeven terwijl zich in de auto wapens en munitie bevonden. Daarnaast heeft [eiser] volgens de korpschef tijdens die controle onveilige wapenhandelingen verricht door tweemaal met een zwaaibeweging de loop op een verbalisant te richten terwijl de grendel van dat wapen gesloten was. Door het gesloten grendel kon niet worden gezien of het wapen geladen was.

Naar aanleiding van de feiten en omstandigheden die de korpschef op basis van de controle zijn gebleken, heeft de korpschef, voor zover hier van belang, de nieuwe aanvraag om een omgevingsvergunning voor een jachtgeweeractiviteit geweigerd op grond van artikel 8.74t, tweede lid, aanhef, en onder b, van het Bkl. Volgens de korpschef is er met het onbeheerd achterlaten van wapens en munitie in de auto en het verrichten van onveilige wapenhandelingen grond om aan te nemen dat [eiser] nalatig zal zijn om te doen wat een goed jager betaamt bij de uitoefening van zijn jacht.

Tussen partijen is niet in geschil dat [eiser] in 2025 tijdens een jacht in een jachtveld nabij Olst door een controleteam is gecontroleerd. Tussen partijen is ook niet in geschil dat [eiser] zich tijdens die jacht op enkele minuten loopafstand van zijn auto bevond en dat op dat moment in de kofferbak van zijn auto twee wapens en munitie lagen. De rechtbank gaat hierna uit van die onbetwiste feiten en omstandigheden.

Artikel 8.74t, tweede lid, aanhef, en onder b, van Bkl, is een gebonden bevoegdheid. Dat betekent dat de korpschef de aanvraag om de omgevingsvergunning moet weigeren als aan de toepassingsvoorwaarde van dat artikel wordt voldaan. De korpschef heeft wel beoordelingsruimte bij het beantwoorden van de vraag óf aan die toepassingsvoorwaarde wordt voldaan. Van belang is dus of er grond is om aan te nemen dat de aanvrager nalatig zal zijn om te doen wat een goed jager betaamt bij de uitoefening van zijn jacht.

De korpschef heeft op de zitting toegelicht dat er geen intern toetsings- of beoordelingskader bestaat die invulling geeft aan de beoordelingsruimte die de korpschef toekomt bij de vraag of is voldaan aan de toepassingsvoorwaarde zoals bedoeld onder 5.2.

Het ontbreken van zo’n specifiek kader maakt dat de korpschef op basis van de omstandigheden van het geval moet beoordelen of aan de toepassingsvoorwaarde van voornoemd artikel wordt voldaan. De heeft de korpschef in dit geval ook gedaan. Daarbij heeft de korpschef in dit geval de logische stelregel gehanteerd dat wapens en munitie in beginsel niet onbeheerd worden achtergelaten. De korpschef heeft daarbij ook kunnen oordelen dat het zich op enkele minuten afstand van de auto met daarin wapens en munitie begeven, een reëel veiligheidsrisico oplevert. Het op afstand zicht hebben op de auto en de omgeving van die auto maakt dat niet anders. Ook niet als dat zicht op de auto continu zou zijn. Zoals de korpschef terecht stelt, is er vanaf enkele minuten loopafstand geen controle over de situatie bij de auto. Er kan dan niet op tijd en adequaat bij de auto worden ingegrepen als de situatie daarom vraagt en dat levert een veiligheidsrisico op. Dat de wapens en munitie zich buiten het zicht en in de kofferbak bevonden maakt dat niet anders. Kwaadwillenden kunnen zich immers de toegang verschaffen tot de auto en de kofferbak en daarmee ook tot de wapens en munitie.

Er zijn situaties denkbaar die een uitzondering rechtvaardigen op het uitgangspunt dat wapens niet onbeheerd worden achtergelaten. Dat heeft de korpschef ter zitting ook naar voren gebracht. De korpschef heeft evenwel ook terecht naar voren gebracht dat zo’n situatie hier niet aan de orde is. [eiser] heeft op de zitting toegelicht hij de wapens in de auto liet liggen omdat hij ten behoeve van de jacht en de vraag of hij kon jagen, eerst de situatie in het veld wilde onderzoeken. Dit zijn geen bijzondere omstandigheden die voor de korpschef aanleiding hadden moeten geven om af te wijken van het uitgangspunt dat wapens en munitie niet onbeheerd worden achtergelaten.

De rechtbank concludeert dat de korpschef zich terecht op het standpunt stelt dat met het onbeheerd achterlaten van de wapens en munitie in de auto een veiligheidsrisico is ontstaan die niet is te rechtvaardigen. De korpschef heeft in dit onbeheerd achterlaten alleen al grond mogen zien om aan te nemen dat [eiser] nalatig zal zijn om te doen wat een goed jager betaamt bij de uitoefening van de jacht. Daarmee is aan de toepassingsvoorwaarde van artikel 8.74t, tweede lid, aanhef, en onder b, van het Bkl voldaan. Op de betwiste omstandigheden, zoals de gestelde onveilige wapenhandelingen, gaat de rechtbank daarom hierna niet meer in.

De rechtbank overweegt dat de onder 5. en 5.1. uiteengezette gebonden bevoegdheid maakt dat de korpschef in beginsel geen ruimte heeft om belangen af te wegen, af te zien van het weigeren van de omgevingsvergunning en met een minder ingrijpende maatregel te volstaan als aan de toepassingsvoorwaarde van artikel 8.74t, tweede lid, aanhef, en onder b, van het Bkl wordt voldaan. Een algemene belangenafweging van de betrokken belangen heeft al plaatsgevonden bij het opstellen van dit artikel. Daarbij zijn ook de belangen van de vergunningaanvrager meegewogen. De korpschef, en ook de rechter, kunnen alleen in uitzonderlijke omstandigheden afwijken van dwingendrechtelijke bepalingen en alleen als het toepassen van de regels tot een tot een onevenredige uitkomst leidt. Die bijzondere omstandigheden doen zich hier niet voor. De omstandigheid dat [eiser] al lange tijd in het bezit is van een omgevingsvergunning voor een jachtgeweeractiviteit maakt zijn situatie niet extra bijzonder. Van zo’n omstandigheid zal immers vaker sprake zijn. Dat geldt ook voor de stelling van [eiser] dat er geen aanwijzingen zijn dat hij opnieuw de fout in zal gaan. Dat is immers het uitgangspunt en maakt het weigeren van de omgevingsvergunning dan ook niet onevenredig.

Voor zover [eiser] een beroep doet op het gelijkheidsbeginsel slaagt dat beroep niet. [eiser] verwijst naar een situatie waarbij bij het achterlaten van een alarmpistool in de kofferbak van de auto door de korpschef een waarschuwing zou zijn gegeven. Van een gelijk geval is echter geen sprake, onder andere omdat het in het geval van [eiser] om andere wapens gaat. Het beroep kan alleen daarom al niet slagen.

8. De korpschef heeft de aanvraag om de omgevingsvergunning voor een jachtgeweeractiviteit terecht geweigerd. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de weigering van de omgevingsvergunning voor de jachtgeweeractiviteit in stand blijft. [eiser] krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijg ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. I. Piksen, rechter, in aanwezigheid van

mr. J.J. van Heijningen, griffier en uitgesproken in het openbaar op

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: