Rechtbank Rotterdam · Raadkamer · Bestuursrecht overig

tegen de uitspraak van de rechtbank van 16 maart 1998 in het geding tussen

opposant en het College van Burgemeester en wethouders van de gemeente

Maassluis over zijn besluit van 24 september 1997.

Bij besluit van 24 september 1997 heeft het hiervoor genoemde college (hierna:

verweerder) opposant niet-ontvankelijk verklaard in zijn bezwaar tegen het besluit

van 15 juli 1997 waarbij vergunning is verleend voor het kappen van bomen aan

het […]plantsoen te B ten behoeve van de bouw van een rouwcentrum.

Opposant heeft bij brief van 23 oktober 1997 tegen dit besluit (hierna: het

bestreden besluit) beroep ingesteld.

De rechtbank heeft op 16 maart 1998 bij uitspraak als bedoeld in artikel 8:54 van

de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) het beroep niet-ontvankelijk

verklaard.

Het verzet is behandeld ter zitting van 20 augustus 1999. Opposant was

aanwezig. Namens verweerder is mr. P.H. Harent verschenen.

In deze verzetprocedure moet de rechtbank de vraag beantwoorden of zij bij de

uitspraak van 16 maart 1998 het beroep van opposant terecht met toepassing van

artikel 8:54 van de Awb vereenvoudigd heeft behandeld, omdat zij tot het oordeel

kwam dat het beroep kennelijk niet-ontvankelijk was. Dit oordeel was gebaseerd

op de overweging dat verweerder de kapvergunning inmiddels heeft

geëffec-tueerd en de bomen inmiddels heeft gekapt. Opposant kan daarom niet

meer als belanghebbende worden aangemerkt. De rechtbank heeft daarbij nog

opgemerkt dat niets eiser in de weg stond ter voorkoming van het kappen van de

onderhavige bomen een voorlopige voorziening te vragen.

De rechtbank overweegt dat ter zitting is gebleken dat de kapvergun-ning nog niet

geheel is uitgevoerd. Van de tien bomen, waarop de kapvergunning betrekking

heeft, zijn er negen gekapt.

In zoverre berust het oordeel van de rechtbank niet op een geheel juiste feitelijke

grondslag. Hieraan doet niet af dat namens verweerder ter zitting is verklaard dat

het thans niet meer de bedoeling is de kapvergunning verder te effectueren.

Ook overigens kan in zijn algemeenheid niet zonder meer worden gezegd dat een

belanghebbende bij een besluit omtrent een kapvergun-ning de hoedanigheid van

belanghebbende verliest bij effectuering van de vergunning zonder dat hij een

verzoek om voorlopige voorziening heeft gedaan. Nog daargelaten dat het al dan

niet doen van een dergelijk verzoek niet beslissend is voor het behoud van

belang, kan ook na effectuering van de kapvergunning een belang bij de

beoordeling van de rechtmatigheid van een besluit met betrekking tot de verlening

van de kapvergunning nog gelegen zijn in bijvoorbeeld de vraag of aan de

vergunning een voorwaarde had moeten worden verbonden.

Om deze reden is het verzet gegrond, zodat de uitspraak waartegen verzet was

gedaan vervalt en het onderzoek wordt voortgezet in de stand waarin het zich

bevond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C.W.J. Schoor.

De beslissing is, in tegenwoordigheid van M.B. Van Zantvoort als

griffier, uitgesproken in het openbaar op 22 september 1999