Intellectueel-eigendomsrecht
Vervolg op ECLI:NL:RBROT:2023:13081. Toewijzing hervattingsverzoek in procedure die was aangehouden in…
Rechtbank Rotterdam, 28 oktober 2026
ECLI:NL:RBROT:2026:15271 · Rechtbank Rotterdam · 28 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-rotterdam/civiel-recht/intellectueel-eigendomsrecht/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbrot-2026-15271
Zaakgegevens
Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Rotterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over intellectueel-eigendomsrecht.
- Instantie
- Rechtbank RotterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Datum uitspraak
- 28 oktober 2026
- Datum publicatie
- 3 november 2026
- Zaaknummer
- C/10/712394 / HA ZA 25-1141
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Intellectueel-eigendomsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. A.P. Meijboom, mr. T.S. Jansen, mr. P.A. Josephus Jitta
- ECLI
- ECLI:NL:RBROT:2026:15271
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Vervolg op ECLI:NL:RBROT:2023:13081. Toewijzing hervattingsverzoek in procedure die was aangehouden in afwachting van een vonnis in de Verenigde Staten.
Uitspraak
RECHTBANK Rotterdam
Team handel en haven
Zaaknummer: C/10/712394 / HA ZA 25-1141 (voorheen: C/10/632146 / HA ZA 22-67)
Vonnis van 28 oktober 2026
in de zaak van
de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid
DMARC ADVISOR B.V. (ten tijde van de dagvaarding genaamd DMARCIAN EUROPE B.V.),
gevestigd te Dordrecht,
eiseres,
advocaat: mr. A.P. Meijboom,
tegen
1. de rechtspersoon naar buitenlands recht
DMARCIAN, INC.,
gevestigd te Brevard, North Carolina, Verenigde Staten,
gedaagde,
advocaat: mr. T.S. Jansen,
2. [gedaagde],
wonende te Brevard, North Carolina, Verenigde Staten,
gedaagde,
advocaat: mr. P.A. Josephus Jitta.
Partijen worden hierna dBV, dInc en [gedaagde] genoemd.
1 De verdere procedure
Op 20 december 2023 is een tussenvonnis gewezen. In dat tussenvonnis is de zaak tussen dBV en dInc naar de parkeerrol verwezen in afwachting van de beslissingen in de procedure in de Verenigde Staten. Ook de zaak tussen dBV en [gedaagde] is aangehouden. Over de vorderingen tegen [gedaagde] is al wel een inhoudelijk oordeel gegeven.
dBV heeft bij brief van 23 mei 2024 (met zes producties) verzocht de procedure te hervatten. dInc en [gedaagde] hebben op 7 juni 2024 bezwaar gemaakt tegen het hervattingsverzoek. Op 29 juli 2024 heeft de rechtbank het hervattingsverzoek afgewezen.
Op 24 december 2025 heeft dBV een akte houdende verzoek om hervatting alsmede voorwaardelijke wijziging van eis genomen, met producties 88 tot en met 96-6.
Op 4 februari 2026 heeft dInc een akte houdende bezwaar tegen het hervattingsverzoek genomen. dBV heeft bezwaar gemaakt tegen die akte. De rechtbank heeft de akte van dInc vanwege haar omvang geweigerd en dInc in de gelegenheid gesteld om een nieuwe, kortere, akte in te dienen. dInc heeft dat op 25 februari 2026 gedaan. De aangepaste akte, met producties 131 tot en met 147, maakt deel uit van het procesdossier.
Op 4 februari 2026 heeft ook [gedaagde] een akte houdende bezwaar tegen het hervattingsverzoek genomen.
Naast de hiervoor vermelde processtukken heeft de rechtbank in het kader van het hervattingsverzoek de volgende correspondentie ontvangen van partijen:
-
de e-mail van dInc van 5 februari 2026;
-
de e-mail van dBV van 6 februari 2026, met bijlage;
-
de e-mail van dInc van 10 februari 2026, met twee bijlagen;
-
de e-mail van dBV van 24 februari 2026, met twee bijlagen;
-
de e-mail van dInc van 2 maart 2026.
Op 9 maart 2026 heeft de rechtbank bepaald dat een regiezitting zal worden gehouden. Die regiezitting vond plaats op 1 juli 2026.
Tijdens de regiezitting heeft dInc aangegeven dat het United States Court of Appeals for the Fourth Circuit (hierna: Court of Appeals) op korte termijn uitspraak zou doen in de twee aldaar aanhangige appeals tegen bepaalde beslissingen van de United States District Court for the Western District of North Carolina, Asheville (hierna: District Court). De rechtbank heeft partijen toegestaan om beslissingen uit de Amerikaanse procedure in het geding te brengen, zonder nadere toelichting en/of inhoudelijk commentaar. Aan het einde van de regiezitting heeft de rechtbank bepaald dat vonnis zal worden gewezen, mede op basis van de nog in het geding te brengen stukken.
Na de regiezitting hebben dBV en dInc meerdere aktes genomen, waarmee zij aanvullende producties hebben overgelegd. Het gaat om de producties 99 tot en met 104 van dBV en de producties 148 tot en met 165 van dInc. De rechtbank betrekt alleen de producties 99, 102 en 104 van dBV en de producties 148, 149, 150, 154, 156, 157, 163, 164 en 165 van dInc bij de beoordeling. Voor het overige worden de producties geweigerd. Dit wordt hierna onder 2.11 e.v. toegelicht.
2 De beoordeling van het hervattingsverzoek
Het tussenvonnis van 20 december 2023
De rechtbank heeft zich in een incidenteel vonnis van 14 december 2022 bevoegd verklaard om van de vorderingen van dBV kennis te nemen. In dat incidentele vonnis is ook geoordeeld dat het litispendentieberoep van dInc en van [gedaagde] op grond van artikel 12 Rv faalt. Daarbij ging de rechtbank ervan uit dat de onderhavige procedure eerder aanhangig was dan de procedure in de Verenigde Staten.
In het tussenvonnis van 20 december 2023 is de rechtbank, alleen voor zover het de zaak tegen dInc betreft, teruggekomen op haar beslissing om de zaak niet, vanwege litispendentie, aan te houden. De rechtbank heeft dit als volgt gemotiveerd:
“4.4. De rechtbank komt wel terug op haar beslissing waar het de zaak tegen dInc betreft. Daartoe is het volgende redengevend. Op basis van de mededelingen van de District Court moet als vaststaand worden aangenomen dat, anders dan de rechtbank eerder aannam, de procedure daar eerder is aangevangen dan deze procedure. Dat wordt als volgt toegelicht. Het komt erop aan of op 12 maart 2021 sprake was, zoals de rechtbank eerder aannam, van de inleiding van een procedure die strekt tot voorlopige voorzieningen die uit hun aard niet kunnen leiden tot een beslissing die gezag van gewijsde kan verkrijgen en dan in Nederland executabel is, of juist om de inleiding aan een procedure die wel tot een dergelijke beslissing kan leiden. Uit de uitleg van de District Court moet worden opgemaakt dat op basis van dat inleidende processtuk beslissingen zullen kunnen worden genomen die niet voorlopig van aard zijn in een vonnis ten gronde, dat gezag van gewijsde kan krijgen. Weliswaar bestaat er geen executieverdrag tussen de VS en Nederland, maar aangenomen moet worden dat een door de District Court te wijzen vonnis vermoedelijk aan de criteria uit het Gazprombank-arrest van de Hoge Raad (HR 26 september 2014, ECLI:NL:HR:2014:2838) zal voldoen. Immers, er is sprake van een onafhankelijke overheidsrechter die zich op plausibele gronden bevoegd acht, waar beide partijen gehoord worden en waar overigens voldoende waarborgen voor een behoorlijke rechtspleging gelden. Dat betekent, dat een door die rechter te wijzen vonnis in Nederland naar het zich nu laat aanzien hoogstwaarschijnlijk in aanmerking zal komen voor een quasi-exequatur, dat wil zeggen een vonnis op basis van artikel 431 lid 2 Rv. Het na de zitting gewezen arrest van de HR van 29 september 2023, gepubliceerd onder ECLI:NL:HR:2023:1266, bevestigt dit. (De rechtbank merkt daarbij op dat de uitgebreide aandacht die aan dit punt is besteed op de zitting, waar de conclusie van de AG al wel beschikbaar was, het niet noodzakelijk maakte om partijen nog separaat in de gelegenheid te stellen zich omtrent dat arrest uit te laten.)
In de procedure in de VS zijn, voor wat betreft de wezenlijke geschilpunten aangaande de IE-rechten op de software, dezelfde geschilpunten aan de orde als in deze procedure; de posities daar zijn min of meer het spiegelbeeld van de posities hier. Dat in deze procedure meer wordt gevorderd doet daaraan niet af. In dit geval dreigt dus, als beide procedures worden voortgezet, de situatie te ontstaan dat er, op de cruciale punten van de eigendom van de IE-rechten en de oorspronkelijkheid van de broncode, twee in Nederland executabele rechterlijke uitspraken zijn die mogelijk (geheel of gedeeltelijk) onverenigbaar met elkaar zijn. Dat is de situatie die artikel 12 Rv beoogt te voorkomen.
Daarbij komt dat deze procedure niet gereed is voor het wijzen van een eindvonnis tegen dInc. Daarvoor is nader onderzoek nodig. In de VS wordt inmiddels onderzoek verricht. Het onderzoeken van de broncode, dat daar op relatief korte termijn is gepland en mogelijk inmiddels zelfs is gebeurd, is ook voor de onderhavige procedure in elk geval zinvol en mogelijk zelfs noodzakelijk. dBV heeft er geen rechtens te respecteren belang bij dat dInc (en ook zijzelf) dubbele kosten moet maken om zowel in de Verenigde Staten als in Nederland dat onderzoek te doen verrichten, al dan niet met hulp van deskundigen. Tenslotte zal, als de planning bedoeld in 3.31 wordt gevolgd, in de procedure in de VS vermoedelijk eind 2024 vonnis gewezen kunnen worden. Dat is, in aanmerking nemend de te verwachten noodzakelijke nadere proceshandelingen in deze procedure, waarschijnlijk eerder dan eindvonnis in deze zaak gewezen zal kunnen worden.
De procedure tussen dBV en dInc zal gelet op dit alles worden aangehouden totdat in de VS vonnis is gewezen. Nadien kunnen partijen, onder inbrenging van dat vonnis, de procedure hier voortzetten als zij, althans één van hen, dat geraden acht(en).”
De afwijzing van het eerdere hervattingsverzoek
In de brief van de rechtbank van 29 juli 2024, waarin het eerdere hervattingsverzoek is afgewezen, staat onder meer het volgende:
“Gelet op de verwachting dat er nog dit jaar een beslissing zal worden genomen in de Amerikaanse procedure is het verzoek van dBV prematuur.
Tenzij zich uitzonderlijke ontwikkelingen zullen voordoen, is het de bedoeling dat de zaak wordt hervat als in de Amerikaanse procedure (het Amerikaanse equivalent van) een eindvonnis over de hele linie is gewezen.”
Het standpunt van dBV
dBV legt, verkort weergegeven, aan haar hervattingsverzoek ten grondslag dat de in het tussenvonnis van 20 december 2023 genoemde redenen voor aanhouding van de procedure inmiddels zijn achterhaald. Er is volgens dBV geen risico (meer) op conflicterende uitspraken, omdat de auteursrechtelijke vordering van dInc in de Amerikaanse procedure definitief is afgewezen in de summary judgment van 1 mei 2024. De Nederlandse en Amerikaanse procedure hebben dus niet (langer) hetzelfde onderwerp.
Daarnaast is de in het tussenvonnis bedoelde planning van de Amerikaanse procedure niet juist gebleken. De Amerikaanse procedure in eerste aanleg is geschorst geweest, omdat dBV hoger beroep heeft ingesteld tegen verschillende orders van de Amerikaanse rechter. Onderwerp daarvan waren onder meer de disciplinaire maatregelen van de District Court tegen een van de Amerikaanse advocaten van dBV, en een verzoek tot vervanging van de rechter in eerste aanleg. Omdat deze voor dBV noodzakelijke appelprocedures de nodige tijd in beslag namen was er ten tijde van het hervattingsverzoek nog geen uitzicht op een datum voor de jury trial. Zelfs als de procedure op korte termijn door de District Court wordt hervat is het nog onduidelijk wanneer een einduitspraak in de Amerikaanse procedure kan worden verwacht, aldus dBV.
Volgens dBV is gelet op het voorgaande sprake van uitzonderlijke ontwikkelingen, die meebrengen dat de Nederlandse procedure nu al moet worden hervat. Zij wijst er daarbij ook op dat de discovery in de Amerikaanse procedure is afgerond, zodat in de Nederlandse procedure in beginsel geen uitvoerige bewijsgaring meer hoeft te worden verricht, althans niet over de onderwerpen die aan de orde zijn geweest in de discovery-fase in de Amerikaanse procedure. dBV voert aan dat partijen er recht op en belang bij hebben om binnen een redelijke termijn, zoals bedoeld in artikel 6 EVRM, te weten hoe hun rechtsverhouding wordt beoordeeld bij (eind)vonnis.
Het standpunt van dInc
dInc stelt zich op het standpunt dat het hervattingsverzoek moet worden afgewezen. Volgens dInc doen de redenen voor aanhouding van de zaak zich nog steeds voor en wordt nog steeds voldaan aan de vereisten van artikel 12 Rv. Zij voert daartoe aan dat de eigendom van de IE-rechten en de oorspronkelijkheid van de broncode nog altijd aan de orde zijn in de Amerikaanse procedure. Bovendien is in de Amerikaanse procedure ook de schending van trade secrets door dBV aan de orde, namelijk de stelling dat dBV gebruik zou maken van geheime broncode die eigendom is van dInc. De wezenlijke geschilpunten zijn in beide procedures dus nog steeds hetzelfde.
Volgens dInc is het aan de proceshouding van dBV te wijten dat de jury trial, die aanvankelijk was gepland voor september 2024, nog steeds niet heeft plaatsgevonden. In het hoger beroep in de Amerikaanse procedure heeft een mondelinge behandeling plaatsgevonden op 7 mei 2026. Na de beslissing in hoger beroep zal de inhoudelijke behandeling bij de District Court worden voortgezet. De District Court heeft eerder al aangegeven dat de jury trial spoedig daarna zal plaatsvinden, waarna een einduitspraak zal worden gewezen in lijn met de jury verdict. De verwachting is dat de District Court vervolgens aan het eind van het derde kwartaal of het begin van het vierde kwartaal van 2026 een einduitspraak zal doen.
Omdat de bewijsmiddelen nog onderworpen kunnen worden aan cross-examination tijdens de jury trial, is de bewijsgaring in de Amerikaanse procedure nog niet afgerond. Volgens dInc kan dBV geen beroep doen op artikel 6 EVRM, artikel 20 Rv en de eisen van een goede proceseconomie. De vertraging, meer in het bijzonder de aanhouding van de procedure bij de District Court, is namelijk aan dBV zelf te wijten, onder meer omdat dBV in beroep ging tegen door de rechter genomen disciplinaire maatregelen en een verzoek tot vervanging van de rechter in eerste aanleg aanhangig maakte.
Het standpunt van [gedaagde]
[gedaagde] sluit zich aan bij het standpunt van dInc. Hij acht het van belang om de uitkomst van de Amerikaanse procedure af te wachten, omdat die uitkomst volgens hem bepalend zal zijn voor de (verdere) beoordeling door de rechtbank van zijn aansprakelijkheid en de schade. Volgens hem moet het hervattingsverzoek dan ook worden afgewezen.
De na de zitting van 1 juli 2026 door dBV en dInc overgelegde stukken
dBV en dInc hebben na de regiezitting van 1 juli 2026, in chronologische volgorde, de volgende producties overgelegd:
-
producties 148 tot en met 150 van dInc: twee uitspraken van het Court of Appeals van 10 juli 2026 en een overzicht van de rol (docket) van de District Court;
-
productie 99 van dBV: de notice of judgement van het Court of Appeals van 10 juli 2026;
-
productie 151 van dInc: een brief van haar Amerikaanse advocaat van 20 juli 2026;
-
productie 100 van dBV: een brief van haar Amerikaanse advocaat van 22 juli 2026;
-
productie 152 van dInc: een brief van haar Amerikaanse advocaat van 23 juli 2026;
-
producties 101 en 102 van dBV: een processtuk van dBV en de temporary stay of mandate van het Court of Appeals van 24 juli 2026;
-
productie 153 van dInc: een processtuk van dInc;
-
productie 154 van dInc: een order van het Court of Appeals van 7 augustus 2026;
-
productie 103 dBV: een processtuk van dBV;
-
productie 155 van dInc: een processtuk van dInc;
-
productie 104 van dBV: de temporary stay of mandate van het Court of Appeals van 14 augustus 2026;
-
productie 156 van dInc: een order van het Court of Appeals van 19 augustus 2026;
-
producties 157 tot en met 163 van dInc: een order van de District Court van 28 augustus 2026, processtukken van partijen en de mandate van het Court of Appeals van 26 augustus 2026;
-
producties 164 en 165 van dInc: twee notices van de District Court van 8 september 2026.
Voor zover de bovengenoemde stukken processtukken van partijen of brieven van hun advocaten betreffen, neemt de rechtbank daarvan geen kennis. Op de regiezitting is immers afgesproken dat partijen uitsluitend nog relevante beslissingen (inclusief rolvermeldingen) uit de Amerikaanse procedure zouden overleggen. Voor het overleggen van andere stukken is, gelet op het verhandelde op de regiezitting, uitdrukkelijk geen toestemming gegeven. Voor zover partijen in hun aktes een toelichting op de beslissingen hebben gegeven, wordt ook daaraan voorbijgegaan. Afgesproken is immers dat de beslissingen zouden worden overgelegd zonder nadere toelichting en/of inhoudelijk commentaar.
De producties 99, 102 en 104 van dBV en de producties 148, 149, 154, 156, 157 en 163 van dInc betreffen beslissingen uit de Amerikaanse procedure. Producties 150, 164 en 165 van dInc betreffen stukken van de District Court die gaan over het verloop van de Amerikaanse procedure. Alleen van deze producties neemt de rechtbank dus kennis.
Het verloop van de Amerikaanse procedure
De stand van zaken in de Amerikaanse procedure is dat, na de beslissingen van het Court of Appeals van 10 juli 2026, de inhoudelijke behandeling bij de District Court wordt voortgezet. Op 30 oktober 2026 is de final pretrial conference gepland en op 9 november 2026 begint de jury trial.
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank wijst het hervattingsverzoek toe op de manier zoals in dit vonnis wordt bepaald. Dit oordeel wordt hierna toegelicht.
De rechtbank stelt voorop dat niet vooruitgelopen kan worden op de uitkomst van de Amerikaanse procedure. Op dit moment is nog onduidelijk wat die uitkomst zal zijn en hoe die zich zal verhouden tot de onderhavige procedure. Uitgangspunt blijft dat voorkomen moet worden dat er twee in Nederland executabele rechterlijke uitspraken zijn die mogelijk (geheel of gedeeltelijk) onverenigbaar met elkaar zijn. Het risico op mogelijk tegenstrijdige beslissingen rechtvaardigt, gelet op de hierna toe te lichten omstandigheden van het geval, echter niet dat de onderhavige procedure nu nog langer aangehouden moet blijven in afwachting van de uitkomst van de Amerikaanse procedure.
In het tussenvonnis van 20 december 2023 heeft de rechtbank geoordeeld dat in de procedure in de Verenigde Staten, voor wat betreft de wezenlijke geschilpunten aangaande de IE-rechten op de software en de oorspronkelijkheid van de broncode, dezelfde geschilpunten aan de orde zijn als in deze procedure. Inmiddels zijn de omstandigheden gewijzigd, waardoor het risico op conflicterende beslissingen niet langer aanhouding van de procedure rechtvaardigt. De rechtbank licht dat hierna toe.
Niet in geschil is dat de auteursrechtelijke vordering van dInc in de Amerikaanse procedure definitief is afgewezen in de summary judgment van 1 mei 2024 (een poging van dInc om de grondslag van haar auteursrechtelijke vordering uit te breiden, zodat die niet slechts ziet op de broncode uit 2012 maar ook op die uit 2021, is gestrand). Partijen zijn het er ook over eens dat de eigendom van de broncode uit 2012, die aan de orde is geweest in de Amerikaanse procedure, in de Nederlandse procedure geen rol speelt, althans niet (meer) als grondslag van een vordering op grond van inbreuk op auteursrecht. Vast staat immers dat dBV (hier en in de Verenigde Staten) niet claimt dat zij auteursrechthebbende is van de broncode uit 2012.
Volgens dInc staat de oorsprong van de broncode vanaf 2021 nog wel ter discussie. Zij stelt dat zij in de Amerikaanse procedure bewijs zal overleggen aan de jury waaruit volgt dat de broncode vanaf 2021 is gebouwd met gebruikmaking van en voortbordurend op de code uit 2012, juist omdat dBV die gang van zaken betwist. dInc stelt aan de hand van een voor de regiezitting overgelegde verklaring van haar Amerikaanse advocaat dat dit geschilpunt een hoofdonderwerp in de Amerikaanse procedure zal zijn. Aan de hand van die verklaring betoogt dInc verder dat na de summary judgment nog dertien van haar vijftien vorderingen ter behandeling en beslissing voorliggen, die (los van de afgewezen auteursrechtclaim) inhoudelijk mede zien op IE-rechten op de broncode van de software.
Deze stellingen van dInc brengen niet mee dat er op dit moment een zodanig risico is op tegenstrijdige beslissingen, dat de procedure om die reden nog langer stil moet blijven staan. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat dBV betwist dat de IE-rechten op de 2021-versie van de software en de oorspronkelijkheid van de broncode (nog) aan de orde (kunnen of zullen) komen in de Amerikaanse procedure (zie ook 2.22).
In de Verenigde Staten hebben bewijsverrichtingen plaatsgevonden over de oorsprong van de broncode (namelijk de oorspronkelijke versie uit 2012 en de latere aanpassingen), zoals bedoeld in 4.6 van het tussenvonnis van 20 december 2023. Die bewijsverrichtingen staan echter niet (meer) in de sleutel van een beroep door dInc op auteursrechtinbreuk, zo begrijpt de rechtbank. Ook in zoverre ontbreekt dus een grond voor verdere aanhouding.
Voor zover in de Amerikaanse procedure trade secrets aan de orde zijn, geldt dat schending van bedrijfsgeheimen geen onderwerp van geschil is in de onderhavige procedure. Voor zover er in dit kader toch enige overlap tussen de beide procedures denkbaar is, rechtvaardigt dat onvoldoende dat de onderhavige procedure nu aangehouden blijft.
Wat betreft de in het tussenvonnis genoemde planning van de Amerikaanse procedure kan worden vastgesteld dat de voorspellingen van partijen meerdere keren niet uitgekomen zijn. Wat daarvan de oorzaak is acht de rechtbank in het kader van de beoordeling van het hervattingsverzoek niet relevant. Het is in zijn algemeenheid lastig het verloop van een procedure te voorspellen. Gesteld noch gebleken is dat in dit kader sprake zou zijn van misbruik van procesrecht door dBV, althans van doelbewuste vertraging van de Amerikaanse procedure met het oog op de onderhavige procedure. Inmiddels is duidelijk wanneer de jury trial van start zal gaan, maar nog niet wanneer (het Amerikaanse equivalent van) een eindvonnis over de hele linie zal worden gewezen in de Amerikaanse procedure. Mede gelet op het tijdsverloop van bijna drie jaar na het tussenvonnis van 20 december 2023, acht de rechtbank het gerechtvaardigd om dat eindvonnis niet langer af te wachten, maar verder te gaan met de onderhavige procedure. Wel zal de rechtbank rekening blijven houden met het verdere verloop van de Amerikaanse procedure.
Het verdere verloop van de procedure
Deze procedure wordt dus hervat. Over het verdere verloop van de procedure merkt de rechtbank het volgende op.
dBV heeft in haar akte van 24 december 2025 aangegeven dat zij haar eis voorwaardelijk wenst te wijzigen.
In de dagvaarding heeft zij onder 6. gevorderd:
“met ingang van de datum van het te deze te wijzen vonnis op voet van artikel 3:178 BW de gemeenschap van dInc en dBV ter zake van computerprogramma's waarop zij gemeenschappelijk auteursrecht hebben te verdelen zodat ieder der partijen het volledig auteursrecht heeft om deze computerprogramma's naar eigen inzicht te verveelvoudigen en openbaar te maken in alle landen ter wereld, dan wel op een wijze door de rechtbank in goede justitie te bepalen, en te bepalen dat het vonnis waarbij de verdeling plaatsvindt in de plaats komt van de akte zoals bedoeld in artikel 2 lid 3 Auteurswet”
De voorgestelde eiswijziging van dBV houdt in dat zij, indien en voor zover de rechtbank de hiervoor geciteerde vordering geheel of gedeeltelijk afwijst, subsidiair vordert:
“dInc te verbieden inbreuk te maken op het auteursrecht van DMARC Advisor op software waarvan de code door DMARC Advisor, [naam] , BeLean EOOD en/of dmarcian Bulgaria EOOD is ontwikkeld, inclusief maar niet beperkt tot de software genoemd in alinea’s 6.32, 6.33 en 6.35 van de dagvaarding, waaronder maar niet beperkt tot, door het opnemen
van bedoelde softwarecode in software die zij aan derden in licentie aanbiedt waar ook ter wereld, althans in de Europese Economische Ruimte, althans in Nederland, op straffe van een dwangsom van EUR 250.000 per overtreding en EUR 25.000 per dag (of gedeelte) dat de overtreding voortduurt.”
Omdat de zaak op de parkeerrol stond toen dBV haar akte nam en nog niet beslist was over hervatting kon zij op dat moment haar eis niet wijzigen. De rechtbank zal de zaak naar de rol verwijzen, zodat dBV desgewenst nu haar eis kan wijzigen. Van dBV wordt verwacht dat zij haar eiswijziging behoorlijk toelicht.
Tijdens de regiezitting heeft dInc desgevraagd verklaard dat zij formeel bezwaar wil maken tegen de (aangekondigde) eiswijziging en daarop ook inhoudelijk wil reageren. Nadat dBV haar eis bij akte heeft gewijzigd, zal dInc in de gelegenheid worden gesteld om op de eiswijziging te reageren (dat wil zeggen: bezwaar te maken en/of inhoudelijk te reageren).
[gedaagde] zal, voor zover de gewijzigde eis hem aangaat, ook in de gelegenheid worden gesteld daarop te reageren.
Nadat dBV haar eis heeft gewijzigd en daarop is gereageerd door dInc en eventueel [gedaagde] , zal de rechtbank beslissen op een eventueel bezwaar tegen de eiswijziging. Daarna zal worden beslist over het verdere verloop van de procedure, waarbij tevens in aanmerking zal worden genomen wat op dat moment de stand van zaken is in de Amerikaanse procedure.
Verdere opmerkingen
Ten slotte merkt de rechtbank nog het volgende op.
In haar e-mail van 2 maart 2026 verzoekt dInc primair om de e-mail van dBV van 24 februari 2026 te weigeren en subsidiair om dBV in de gelegenheid te stellen om het bericht opnieuw, als akte, in te dienen en dInc in de gelegenheid te stellen daarop te reageren. De rechtbank gaat aan dit verzoek voorbij. dInc heeft daarbij geen belang, omdat in dit vonnis is beslist op het hervattingsverzoek en de e-mail van dBV van 24 februari 2026 bij die beslissing geen rol heeft gespeeld.
dInc stelt zich op het standpunt dat dBV de waarheids- en volledigheidsplicht heeft geschonden en dat de rechtbank daaruit de gevolgtrekking moet maken die zij geraden acht, waarbij het dInc redelijk voorkomt dat aan haar een volledige proceskostenvergoeding wordt toegekend. De rechtbank is van oordeel dat van schending van artikel 21 Rv op dit moment geen sprake is. Over een proceskostenveroordeling zal hoe dan ook pas bij eindvonnis worden beslist.
De rechtbank ziet geen aanleiding om tussentijds hoger beroep van dit vonnis toe te staan.
Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.
3 De beslissing
De rechtbank
bepaalt dat de procedure wordt hervat,
bepaalt dat de zaak weer op de rol zal komen van woensdag 9 december 2026 voor het nemen van een akte door dBV over wat is vermeld onder 2.27,
houdt iedere verdere beslissing aan.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. P.F.G.T. Hofmeijer-Rutten, mr. W.J.M. Diekman en mr. D.E. Stols en in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026. 1977/106/2502/3605 |
||