Verdachte heeft met een pistool in de richting van een politieagent geschoten. Geen poging tot doodslag, maar…

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie is ten aanzien van feit 1, primair, van mening dat onvoldoende kan worden vastgesteld dat verdachte gericht heeft geschoten op het lichaam van hoofdagent [Slachtoffer] . Gelet op de afstand van ongeveer 30 meter en de schootsrichting schuin omhoog, dient verdachte van de poging tot doodslag dan wel poging tot zware mishandeling vrijgesproken te worden.

Wel kan de bedreiging onder feit 1, subsidiair, wettig en overtuigend bewezen worden, nu verdachte in de richting van de politieauto heeft geschoten.

Ook feit 2 kan wettig en overtuigend bewezen worden, gelet op de bekennende verklaring van verdachte.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is ten aanzien van feit 1, primair, van mening dat verdachte vrijgesproken dient te worden. Gelet op de omstandigheden was er geen aanmerkelijke kans op de dood of zwaar lichamelijk letsel van hoofdagent [Slachtoffer] .

Ook ten aanzien van de bedreiging zoals tenlastegelegd onder feit 1, subsidiair, dient verdachte vrijgesproken te worden. Verdachte had geen opzet op de bedreiging. Bovendien is het de vraag of de strafbepaling van artikel 285 van het Wetboek van Strafrecht niet te ver wordt opgerekt als het enkel geconfronteerd worden met het geluid van schoten voldoende is voor een bedreiging met de dood dan wel zware mishandeling.

Ten aanzien van feit 2 heeft de verdediging zich, gelet op de bekennende verklaring van verdachte, gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

De bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte

Feit 1, subsidiair:

op 11 november 2020 te Breda [Slachtoffer] (zijnde in functie als hoofdagent van de politie, Eenheid Zeeland-West-Brabant) heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht, immers heeft hij, verdachte, met een vuurwapen meermalen in de richting van die [Slachtoffer] geschoten;

2

op 11 november 2020 te Breda een wapen en munitie van categorie III van de Wet wapens en munitie, te weten

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf van 24 maanden waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren en met aftrek van de tijd doorgebracht in voorarrest.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat bij een bewezenverklaring de op het strafblad voorkomende recidive niet als strafverzwarend meegenomen mag worden, omdat de feitelijkheden van die zaken anders waren en er inmiddels ook sprake is van een tijdsverloop. Voor het overige heeft de verdediging zich niet uitgelaten over de strafmaat.

Het oordeel van de rechtbank

Verdachte heeft, terwijl hij op de vlucht was voor de politie, met een pistool meerdere schoten gelost in de richting van verbalisant [Slachtoffer] . Hiermee heeft hij zich schuldig gemaakt aan een ernstige bedreiging met een misdrijf tegen het leven gericht. Verdachte heeft door deze bedreiging het openbaar gezag op onaanvaardbare wijze ondermijnd. Daarbij vindt de rechtbank het gemak waarmee verdachte gebruik maakt van een vuurwapen zeer zorgelijk.

Bij het schieten heeft verdachte gebruik gemaakt van een vuurwapen met daarbij behorende munitie en daarmee dus voorhanden gehad. Vuurwapens worden gebruikt bij het plegen van strafbare feiten en vormen een groot gevaar en een aanzienlijke bedreiging voor de samenleving. Het onbevoegd voorhanden hebben daarvan maakt een ernstige inbreuk op de rechtsorde en leidt tot gevoelens van onveiligheid in de samenleving. Het aanwezig hebben van een vuurwapen leidt daarnaast vaak al te gemakkelijk tot het gebruik daarvan met ernstig lichamelijk letsel of de dood tot gevolg. De rechtbank rekent dit verdachte zwaar aan, temeer nu verdachte met het wapen daadwerkelijk meermalen in een woonwijk heeft geschoten. Dit moet voor de bewoners en ooggetuigen in deze wijk schokkend zijn geweest en de in de maatschappij levende gevoelens van onveiligheid versterken. De rechtbank rekent verdachte dit alles zwaar aan.

De rechtbank neemt bij het bepalen van de straf als uitgangspunt de oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Straf (LOVS). Uitgaande van deze landelijke oriëntatiepunten, wordt doorgaans voor een bedreiging door het tonen van een vuurwapen een gevangenisstraf van 4 maanden opgelegd. Nu er een politieambtenaar bedreigd is, kan dit gelet op voorgaande oriëntatiepunten verhoogd worden met nog eens maximaal 4 maanden. In dit geval is er daarbij daadwerkelijk met een vuurwapen meermalen in een woonwijk geschoten. De rechtbank zal dit, en het gemak waarop verdachte overgaat tot het hanteren van een wapen, als extra strafverzwarend meenemen.

Uitgaande van voormelde oriëntatiepunten wordt voor het bezit van een pistool uitgegaan van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden. . Gelet op de omstandigheden waaronder het vuurwapen is aangetroffen, te weten geladen en gebruikt in het openbaar, neemt de rechtbank in dit geval een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden voor het wapenbezit als uitgangspunt. Ook had verdachte verboden munitie in bezit en gebruikt.

Bij het bepalen van de op te leggen straf houdt de rechtbank zwaar in het nadeel van verdachte rekening met het strafblad van verdachte van 15 januari 2021 waaruit volgt dat hij in 2015 onherroepelijk is veroordeeld voor vuurwapenbezit en in 2018 voor onder andere bedreiging van beroepsbeoefenaars.

Gelet op al het bovenstaande acht de rechtbank een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 20 maanden passend en geboden, met aftrek van de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht. De rechtbank ziet geen omstandigheden in het feit of in de persoon van verdachte op grond waarvan een voorwaardelijk deel moet worden opgelegd.

De teruggave aan verdachte

De rechtbank zal de teruggave gelasten van het hierna in de beslissing genoemde in beslag genomen voorwerp aan verdachte, aangezien dit voorwerp niet vatbaar is voor verbeurdverklaring of onttrekking aan het verkeer en onder verdachte in beslag is genomen.

Het proces-verbaal van aangifte door [Slachtoffer] , pagina 74 e.v. van voornoemd eind-proces-verbaal, inhoudende, zakelijk weergegeven:

Op 11 november 2020 om 20.59 uur hoorde ik via mijn mobilofoon in mijn dienstvoertuig dat een politie-eenheid in Breda een achtervolging met hoge snelheid had op de locatie Backer en Ruebweg te Breda. Ik hoorde dat het voertuig een grijze Seat betrof voorzien van het kenteken [Kenteken] en dat het voertuig in de richting van de Nieuwe Kadijk te Breda reed. Ik begreep ondertussen dat de bestuurder van het voertuig zeer waarschijnlijk onder invloed was van lachgas.

Ik ben via de Kapittelweg gereden in de richting van de Maasdijk te Breda. Bij de aldaar

gesitueerde rotonde zag ik voor mij van rechts een grijze Seat Leon in de richting

van de rotonde rijden. Ik zag dat het voertuig, naar mijn beleving toen de bestuurder van het voertuig mijn dienstauto zag, zijn snelheid verhoogde. (…) Ik zag dat de route vervolgens rechtsaf de Joris Nempestraat was en direct links de Jacob Franckaertstraat in. Mij was bekend dat aldaar halverwege de straat paaltjes gesitueerd zijn en dat de straat doodloopt. Ik zag kort hierop dat de Seat een paal ramde. Ik zag direct hierna dat het bestuurdersportier open ging. Ik zag daarna een persoon uit het voertuig komen en direct in de richting van het aldaar gelegen fietspad rende. Deze persoon werd voor mij als verdachte aangemerkt inzake artikel 8 van de Wegenverkeerswet. Ik zag dat de verdachte in zuidelijke richting rende. Ik heb

vervolgens mijn voertuig stilgezet, ben uitgestapt en zag de verdachte nog rennen. Op

dat moment had de duisternis al ingetreden en was er ter plaatse verlichting door

aldaar gesitueerde straatlantaarns. Ik riep direct op luide en niet mis te verstane

wijze "Politie, staan blijven". Ik zag dat de verdachte hier niet aan voldeed en in zuidelijke

richting bleef rennen. Daar mijn zicht op dat moment enigszins belemmerd werd door de

gesitueerde rietkraag ben ik achter de verdachte aan gaan rennen. Direct hierop

hoorde ik, in mijn beleving, drie schoten. Ik bemerkte direct dat dit schoten als

zijnde schoten uit een vuurwapen waren en niet bijvoorbeeld vuurwerk. Ik hoorde dat

de schoten zeer dicht bij mijn positie werden gelost door het harde geluid ervan. Ik

wist direct dat ik beschoten werd. Op dat moment was de afstand tussen mij en de

verdachte naar schatting een 30-tal meters. Ik begreep direct dat het menens was en

ik voelde direct dat ik in een soort overlevingsmodus terecht kwam. Ik bedacht me dat

ik op dit moment wel eens zwaar gewond zou kunnen raken of deze situatie niet zou

overleven. Ik was er van overtuigd dat er net op mij was geschoten en dat de

verdachte er alles aan deed om weg te komen. Ik heb vervolgens de achtervolging

direct gestaakt en heb een veilige dekking gezocht achter mijn dienstvoertuig.

Het proces-verbaal van verhoor van getuige [Naam] , pagina 50 e.v. van voornoemd eind-proces-verbaal, inhoudende, zakelijk weergegeven:

A: Ik kwam uit de Willem van de Bruynstraat, ik was op de kruising met de Cornelis Florisstraat, ik keek daar naar rechts en ik zag in de C.Florisstraat een auto aan komen racen en ik zag daarachter gelijk zwaailichten. Toen kwam er een donker grijze Seat Leon voorbij racen en daarachter dus de politieauto.

De auto probeerde af te remmen, maar raakte de paaltjes toch, dat is dus de donker grijze Seat. De bestuurder stapte uit, maar de auto rolde nog naar achteren, waardoor de bestuurder viel. De politie auto stond al achter hem, met zijn lampen vol op hem.

Ik zag dat de persoon weer overeind kwam. Toen de persoon op was gestaan, ging die meteen rennen, naar de zuidelijke richting naar de straat Tussen de Dijken, dit is een steegje/fietspad, richting de Groenedijk. Ik zag de verdachte richting het zuidelijke gedeelte lopen, richting het winkelcentrum [Naam winkelcentrum] . Ik zag nog wel voordat hij uit het zicht verdween dat hij drie schoten loste tijdens het rennen. Deze waren achteruit gericht, naar de politieauto, maar het was meer in de lucht. Het had te maken met zijn snelheid hij was aan het rennen.

Ik ben toen gelijk naar de politieagent gegaan, die achter de auto was. Ik gaf hem gelijk het signalement op. Ik had niet het idee dat dit bij de politieman binnen kwam, hij stond echt te shaken achter zijn auto, dat begrijp ik heel goed.

V: Het schieten, wat kan u daar over vertellen?

A: Hij haalde het wapen uit zijn linker jaszak. De jas hing over zijn heupen heen, het was een strakke langere jas, dus geen bomberjack en hij haalde met zijn linkerhand het pistool uit zijn linker jaszak. Het was ook geen dikke man, het was een slank figuur.

Het leek alsof hij ongecontroleerd schoot, het was geen natuurlijke houding, hij schoot met zo'n kromme arm, wat naar achteren, al rennend in de lucht.

V: Kan u zeggen hoe de loop van het wapen gericht was?

A: Tussen horizontaal en verticaal in, maar het was echt wel richting die politieagent.

V: U zei dat hij 3x schoot.

A: Ja, dat weet ik 100 % zeker, ik zag het vuur bij het einde van de loop.

De verklaring van verdachte, afgelegd op de zitting van 19 februari 2021, inhoudende, zakelijk weergegeven:

Ik reed weg. De politie wilde mij controleren vanwege ballonnen. Dat was ook zo. Ik had inderdaad lachgas gebruikt terwijl ik reed. In verband met een bedreiging had ik een vuurwapen bij mij. Ik wist dat ik achtervolgd werd door de politie. Ik had het vuurwapen op mijn lichaam. Er zaten kogels in het vuurwapen. Ik begon te rennen. De agent riep “stop”. Ik deed dat niet. Ik wilde niet gestopt worden. Ik heb toen de schoten gelost om de agent af te schrikken. Ik wist dat als schoten gelost worden, de politie de achtervolging staakt. Ik heb in de lucht geschoten tijdens het rennen.

Kort daarvoor had ik naar achteren gekeken en de politieman bij de auto zien staan. Misschien drie seconden daarna heb ik geschoten. Het klopt dat mijn houding van het schieten was, zoals weergegeven op pagina 49 van het eindproces-verbaal. Ik schoot schuin in de lucht. Op het moment van schieten wist ik wat ik deed.

Feit 2:

Verdachte heeft dit feit bekend, daarom wordt volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen. De rechtbank acht het feit wettig en overtuigend bewezen op grond van: