Vrijspraak opzetverkrachting en -aanranding. Overtuiging ontbreekt. Benadeelde partij niet-ontvankelijk.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan kwalificeerde opzetverkrachting en opzetaanranding. De verklaringen van [aangeefster] zijn betrouwbaar en het dossier bevat voldoende steunbewijs.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen en heeft daartoe aangevoerd dat ondersteunend bewijs voor de verklaringen van [aangeefster] ontbreekt en dat er juist feiten en omstandigheden in het dossier aanwezig zijn die deze verklaringen weerspreken. Het aantreffen van DNA van [aangeefster] op de onderzijde van de linkerhand van verdachte is verklaarbaar nu zij op dezelfde gang wonen en dezelfde deurklinken gebruiken.

Het oordeel van de rechtbank

Wettig bewijs

Bij de beoordeling van deze zaak heeft de rechtbank allereerst gekeken of zich voldoende wettig bewijs in het dossier bevindt om tot een bewezenverklaring van de ten laste gelegde feiten te komen. Naast de verklaringen van [aangeefster] is in het dossier steunbewijs aanwezig, te weten het proces-verbaal van bevindingen van [verbalisant] en de verklaringen van getuigen [getuige 1] en [getuige 2] over haar gemoedstoestand, en het op de onderzijde van de linkerhand van verdachte aangetroffen DNA van [aangeefster] . Op grond hiervan is de rechtbank van oordeel dat er voldoende wettig bewijs is voor een bewezenverklaring van de ten laste gelegde feiten.

Overtuigend bewijs

De vraag is vervolgens of de rechtbank aan de inhoud van de voornoemde bewijsmiddelen ook de overtuiging kan ontlenen om tot een veroordeling te komen. Uit de door [aangeefster] afgelegde verklaringen, die naar het oordeel van de rechtbank inconsistenties bevatten, is gebleken dat verdachte haar kamer is binnengekomen, een mes op haar keel heeft gezet en haar heeft bedreigd door te zeggen dat hij haar zou vermoorden indien zij zou schreeuwen. Omdat verdachte en [aangeefster] niet dezelfde taal spraken zou verdachte hun gesprek, en dus ook deze bedreiging hebben laten vertalen via Google Translate. Vervolgens heeft verdachte [aangeefster] betast door haar overal aan te raken. Hij heeft haar borsten, penis, billen en anus betast en heeft haar (op de mond) gekust. Daarnaast heeft hij aan haar oren en borsten gelikt en in haar borsten gebeten. Verder heeft [aangeefster] verklaard dat verdachte haar heeft verkracht door zijn vingers in haar anus te brengen. Na de vermeende seksuele handelingen heeft [aangeefster] niet gedoucht en ook haar tanden niet gepoetst.

Zowel het lichaam en ondergoed van [aangeefster] als het lichaam van verdachte zijn op meerdere plekken bemonsterd op DNA. Deze bemonsteringen zijn door het NFI onderworpen aan een vergelijkend DNA-onderzoek. Op basis van het onderzoek van het NFI, in samenhang met de rest van het dossier, stelt de rechtbank vast dat de bemonstering van de onderzijde van de linkerhand van verdachte het DNA van [aangeefster] bevat. Nu het belastende DNA-spoor zich beperkt tot de onderzijde van de linkerhand van verdachte biedt het rapport van het NFI onvoldoende steun om vast te stellen dat [aangeefster] is verkracht en/of aangerand door verdachte. Bij het DNA-onderzoek dat vrijwel direct na de vermeende feiten heeft plaatsgevonden is op haar lichaam immers geen DNA van verdachte aangetroffen, terwijl dat wel te verwachten was gelet op de aard en omvang van de door [aangeefster] gestelde seksuele handelingen.

De omstandigheid dat er een mes is aangetroffen in de kamer van verdachte, vindt de rechtbank evenmin voldoende onderscheidend om als steunbewijs te dienen. Daarin weegt mee dat [aangeefster] in dat verband enkel aan de politie heeft bevestigd dat zij hetzelfde soort mes heeft als het inbeslaggenomen mes.

Ten slotte is van belang dat er geen nader onderzoek is verricht naar de telefoon van verdachte en de bedreigingen die hij via Google Translate zou hebben geuit. De uitkomst van een dergelijk onderzoek had mogelijk relevante informatie kunnen opleveren.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen kan de rechtbank niet met voldoende zekerheid tot de conclusie komen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan opzetverkrachting en/of opzetaanranding. De overtuiging die hiervoor nodig is, ontbreekt. De rechtbank zal verdachte daarom vrijspreken.