Verlof verleend tot tenuitvoerlegging in Nederland van de beslissing van de "Liverpool Crown Court" van 8…

Strafrecht

Zittingsplaats: Breda

parketnummer: 02-059219-26 (WOTS-zaak)

Beslissing op de vordering tot het verlenen van verlof tot tenuitvoerlegging ex artikel 18 lid 1 van de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen (WOTS)

In de zaak onder het voormelde parketnummer tegen:

[veroordeelde]

geboren op [geboortedag] 1942 in [geboorteplaats] (Verenigd Koninkrijk)

wonende te [woonadres] ,

heeft de officier van justitie de tenuitvoerlegging in Nederland gevorderd van een in het Verenigd Koninkrijk aan veroordeelde opgelegde straf. De rechtbank heeft hierop als volgt overwogen en beslist.

De rechtbank heeft de gedingstukken gezien en de zaak onderzocht ter terechtzitting op 17 juni 2026. Zij heeft de officier van justitie gehoord alsmede de veroordeelde en zijn raadsman, mr. A.S. Sewgobind, advocaat te Eindhoven.

Krachtens de wettelijke bepalingen is de rechtbank bevoegd van de vordering kennis te nemen. De rechtbank heeft de identiteit van veroordeelde ter terechtzitting onderzocht. Vastgesteld is dat aan degene die voor de rechtbank is verschenen, de hierboven genoemde straf is opgelegd. Bij het onderzoek ter terechtzitting zijn geen omstandigheden gebleken die aan de ontvankelijkheid van de officier van justitie in de weg staan. De officier van justitie kan dus in haar vordering worden ontvangen.

Bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat de mogelijkheid tot overdracht van de tenuitvoerlegging is gecreëerd bij het Europees Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen (hierna: VOGP). Veroordeelde is Nederlandse, het vonnis is onherroepelijk, toen het verzoek werd ontvangen bestond nog een formeel strafrestant van meer dan zes maanden, veroordeelde stemt in met de overdracht van de tenuitvoerlegging en aan het vereiste van de dubbele strafbaarheid van de feiten waarvoor zij is veroordeeld is voldaan. Het gaat om een feit dat naar de Nederlandse wet onder artikel 251 van het Wetboek van Strafrecht valt. De beide betrokken staten stemmen eveneens in met de overdracht van de tenuitvoerlegging. Aan de vereisten van artikel 3 VOGP is derhalve voldaan.

Ook aan de voorwaarden van de artikelen 2 en 3 WOTS is voldaan en in deze zaak doet zich geen beletsel, genoemd in de artikelen 4, 5, 6 en 7 van die wet, voor.

Ook de bepalingen van artikel 30 WOTS staan niet aan de toelaatbaarheid van de tenuitvoerlegging in de weg.

De tenuitvoerlegging zal dus toelaatbaar worden verklaard.

De rechtbank dient, gelet op artikel 31 lid 1 WOTS, een straf op te leggen die, met inachtneming van het daaromtrent in het toepasselijke verdrag voorgeschrevene, op het overeenkomstige feit naar Nederlands recht is gesteld. Zij verstaat dit aldus dat bij het opleggen van de straf de in het Verenigd Koninkrijk opgelegde sanctie, zonder de duur of de omvang daarvan te overschrijden, in beginsel dient te worden vervangen door een straf of maatregel die naar Nederlandse maatstaven en opvattingen geacht wordt te beantwoorden aan de ernst van het feit, de omstandigheden waaronder het is gepleegd en de persoon van de dader, zij het dat de rechtbank bij die vervanging tevens rekening dient te houden met internationale opvattingen over straf en strafmaat. In dat kader overweegt de rechtbank het volgende.

Veroordeelde heeft een kind van vijftien jaar ertoe aangezet om via Skype naar hem te kijken, terwijl hij seksuele handelingen verrichtte. Dit heeft grote gevolgen gehad voor het slachtoffer en haar familie.

Hoewel in Nederland voor dit feit maximaal een gevangenisstraf van acht jaar kan worden opgelegd, worden in vergelijkbare zaken als de onderhavige doorgaans lagere straffen opgelegd. Aannemelijk is dat de aan veroordeelde opgelegde straf hoger is dan in Nederland aan hem zou zijn opgelegd, nu het een eenmalige gedraging is geweest en veroordeelde geen strafblad heeft. Bovendien is veroordeelde een man op leeftijd.

Alles afwegend is de rechtbank van oordeel dat een gevangenisstraf voor de duur van drie maanden, met aftrek, en een vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht voor de duur van vijf jaar in overeenstemming is met de ernst van het feit, de omstandigheden waaronder het is begaan en de persoon en de persoonlijke omstandigheden van veroordeelde, zoals daarvan uit het dossier is gebleken. De rechtbank ziet aanleiding om deze maatregel dadelijk uitvoerbaar te verklaren.

Zij verleent verlof tot tenuitvoerlegging in Nederland van deze beslissing.

Zij legt aan veroordeelde, ter zake van het in dat vonnis te zijnen laste bewezen verklaarde feit, op

Zij beveelt dat de tijd gedurende welke veroordeelde in de vreemde staat, in casu het Verenigd Koninkrijk, ter uitvoering van de hem aldaar opgelegde sanctie, met het oog op zijn overbrenging naar Nederland en uit hoofde van de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen, van zijn vrijheid beroofd is geweest, bij de uitvoering van die straf geheel in mindering zal worden gebracht.

Deze beslissing is gegeven door mr. C.H.W.M. Sterk, voorzitter, en mr. H. Skalonjic en mr. B. Akdikan, rechters, in tegenwoordigheid van mr. S.E. van Wijk, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting op 1 juli 2026.

De griffier in niet in staat deze beslissing mede te ondertekenen.