Ontuchtige handelingen jegens een 14-jarige jongen. Verdachte heeft via Whatsapp en Facetime die jongen…

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie is van mening dat wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het plegen van ontuchtige handelingen, zoals ten laste gelegd onder feit 1 primair. Ook kan wettig en overtuigend bewezen worden verklaard dat verdachte kinderporno heeft vervaardigd, zoals onder feit

2 ten laste is gelegd.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat voor een bewezenverklaring van het onder feit 1 primair ten laste gelegde sprake moet zijn van een relevante interactie. Die interactie kan niet bewezen worden op basis van het dossier. Voorts kwam het initiatief van [slachtoffer] . Verdachte moet dan ook vrijgesproken worden van dit feit. Het gegeven dat het initiatief van [slachtoffer] kwam, maakt dat de rechtbank ook voor feit 1 subsidiair niet tot een bewezenverklaring kan komen en dat verdachte van dat feit eveneens vrijgesproken moet worden.

Ten aanzien van feit 2 refereert de verdediging zich aan het oordeel van de rechtbank.

De bijzondere overwegingen met betrekking tot het bewijs

De bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte

persoon die kennelijk de leeftijd van 18 jaar nog niet had bereikt en/of
- het geheel of gedeeltelijk naakt (laten) poseren door een persoon die kennelijk de leeftijd van 18 jaar nog niet had bereikt, waarbij deze persoon poseert in een erotisch getinte houding op een wijze die niet bij zijn leeftijd past en de uitsnede van de foto’s en films nadrukkelijk het ontblote geslachtsdeel in beeld gebracht wordt waarbij de afbeelding aldus telkens een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en strekt tot seksuele prikkeling.

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf van vier maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar en met daaraan gekoppeld de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd. Verder vordert de officier van justitie een taakstraf van 120 uren, bij niet verrichten te vervangen door 60 dagen hechtenis.

Het standpunt van de verdediging

Uitgaande van enkel een bewezenverklaring van feit 2 zou een voorwaardelijke gevangenisstraf niet aan de orde zijn. Volstaan kan dan worden met een lichtere taakstraf dan door de officier van justitie geëist. Mocht de rechtbank komen tot een bewezenverklaring van beide feiten dan is de strafeis van de officier van justitie redelijk.

Het oordeel van de rechtbank

Bij de bepaling van de op te leggen straf heeft de rechtbank acht geslagen op de aard en ernst van de bewezenverklaarde feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en de persoon van verdachte.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan ontuchtige handelingen jegens een toen 14-jarige jongen. Gedurende meerdere Whatsapp-gesprekken en FaceTime-contacten heeft verdachte het slachtoffer ertoe aangezet om zijn penis te tonen en op beeld te masturberen. Verdachte gaf daarbij aanwijzingen over wat het slachtoffer moest doen.

Daarnaast heeft verdachte van die handelingen afbeeldingen en films vervaardigd en verworven door het slachtoffer aan te sturen de handelingen op te nemen en aan verdachte te sturen. Op die beelden is de penis van het slachtoffer te zien. Ook is te zien dat het slachtoffer zijn eigen penis betast.

Met dit handelen heeft verdachte op ernstige wijze inbreuk gemaakt op de lichamelijk en seksuele integriteit van het slachtoffer. Dat slachtoffer was ten tijde van de feiten slechts

14 jaar oud. Op die leeftijd bevindt een jongen zich nog midden in zijn persoonlijke, emotionele en seksuele ontwikkeling. Jeugdigen van die leeftijd zijn dan ook bijzonder kwetsbaar voor beïnvloeding door anderen en in het bijzonder door volwassenen. De wet biedt minderjarigen daarom bijzondere bescherming tegen seksueel gedrag van volwassenen. Verdachte heeft deze bescherming miskend en enkel vanuit zijn eigen belevingswereld gehandeld, zonder zich rekenschap te geven van de mogelijke gevolgen van zijn handelen voor het slachtoffer.

De rechtbank weegt mee dat sprake was van een groot leeftijdsverschil tussen verdachte en het slachtoffer. Juist van een volwassene mag worden verwacht dat hij de grenzen bewaakt en verantwoordelijkheid neemt voor een veilige omgang met jongeren onder de zestien. Dit heeft verdachte niet gedaan. Verdachte heeft aangegeven dat hij niet uit was op bevrediging van zijn gevoelens maar dat hij slechts iemand wilde helpen bij het ontdekken van diens gevoelens. De hulp die hij als jongere zegt node te hebben gemist. De rechtbank acht deze insteek verwerpelijk en ongeloofwaardig. Verdachte is kennelijk steeds uitgegaan van datgene wat hij zegt zelf in zijn eigen jeugd te hebben meegemaakt en heeft volgens zijn eigen maatstaf gehandeld en heeft zich op geen moment en geen enkele wijze om de belangen van de minderjarige bekommerd. Ook op de zitting geeft verdachte er blijk van niet verder te kijken dan zijn eigen ervaringen en ideeën. De rechtbank is van oordeel dat hij hiermee geen oog heeft gehad voor de kwetsbare positie van [slachtoffer] . Het slachtoffer heeft via zijn advocaat op de zitting laten weten dat hij last heeft van wat is gebeurd en dat hij vreest dat zijn foto’s en films op internet blijven circuleren.

De rechtbank rekent het verdachte verder aan dat geen sprake is geweest van een enkel incident. De contacten vonden juist plaats tijdens meerdere gesprekken, op verschillende momenten. Verdachte heeft dus telkens opnieuw de keuze gemaakt het contact voort te zetten en het slachtoffer tot seksuele handelingen aan te zetten. Dat aan het gebeuren een einde is gekomen, is bovendien niet aan verdachte te danken, maar aan het ingrijpen door de moeder van [slachtoffer] .

Uit het strafblad van verdachte blijkt verder dat hij eerder voor een soortgelijke zaak veroordeeld is. Hoewel dit in 2002 was, heeft te gelden dat verdachte een gewaarschuwd mens was. Die eerdere veroordeling had hem er juist van moeten weerhouden opnieuw dergelijk gedrag te laten zien. Deze eerdere veroordeling maakt ook mede dat de verklaring van verdachte, dat hij geen eigen belang nastreefde, ongeloofwaardig.

Ook de houding van verdachte weegt de rechtbank mee in het nadeel van verdachte. Verdachte heeft slechts in beperkte mate verantwoordelijkheid genomen voor zijn handelen. Hij heeft aangegeven dat het initiatief van het slachtoffer zou zijn gekomen en niet van hem. Zijn opstelling komt op de rechtbank halfslachtig over en getuigt van onvoldoende inzicht in het kwalijke van zijn handelen en de impact daarvan op [slachtoffer] .

In het voordeel van verdachte houdt de rechtbank rekening met de matige gezondheid van verdachte. Daarnaast neemt de rechtbank in aanmerking dat sprake is van een oudere zaak en dat verdachte sindsdien niet opnieuw met politie en justitie in aanraking is gekomen.

De rechtbank stelt vast dat artikel 22b van het Wetboek van Strafrecht (taakstrafverbod) van toepassing is. De officier van justitie heeft echter niet gerekwireerd tot toepassing van deze bepaling. De rechtbank is van oordeel dat toepassing van deze bepaling, gelet op de omstandigheden van deze zaak, geen enkel redelijk doel dient.

Tot slot slaat de rechtbank acht op het rapport van de reclassering van 29 juni 2026. Ook in dit rapport wordt benoemd dat niet ingeschat kan worden of verdachte daadwerkelijk inziet dat zijn gedrag negatieve impact heeft gehad op [slachtoffer] en dat hij een strafrechtelijke grens heeft overschreden vanwege de jonge leeftijd van [slachtoffer] . De reclassering geeft verder aan dat de eigen ervaringen van verdachte van invloed lijken te zijn op zijn denkpatronen en gedrag. Positief is dat verdachte zijn praktische leefgebieden op orde lijkt te hebben. Er is sprake van stabiele huisvesting, voldoende inkomen, een fijne relatie en een steunend sociaal netwerk. Het risico op recidive wordt ingeschat als laag-gemiddeld.

Geadviseerd wordt de oplegging van een (deels) voorwaardelijke straf met de bijzondere voorwaarden van meldplicht, ambulante behandeling en vermijden van digitale omgevingen seksueel kindermisbruik. Ook is de reclassering van mening dat verdachte in staat is om een taakstraf uit te voeren, mits rekening wordt gehouden met de gezondheidsklachten van verdachte.

Alles afwegende, acht de rechtbank een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden met een proeftijd van twee jaren met de bijzondere voorwaarden, zoals door de reclassering geadviseerd, passend en geboden. Daarnaast zal de rechtbank een taakstraf van 120 uren opleggen. De voorwaardelijke gevangenisstraf is hoger dan de eis van de officier, omdat de rechtbank de omstandigheden waaronder de feiten zijn gepleegd zwaarder weegt dan de officier van justitie. Daarbij acht zij met name de halfslachtige houding van verdachte en het gegeven dat het gebeuren slechts is gestopt door ingrijpen van de moeder van het slachtoffer mede bepalend.

De teruggave

Ten aanzien van het in beslag genomen voorwerp, de telefoon van verdachte, wordt een last gegeven tot teruggave aan verdachte, mits de kinderpornografische afbeeldingen eerst verwijderd worden.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering ten aanzien van de gestelde immateriële schade toegewezen dient te worden. Daarbij heeft de officier van justitie verzocht om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en de wettelijke rente.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank heeft hiervoor overwogen dat bewezen kan worden verklaard dat verdachte dit feit heeft gepleegd. Dit betekent ook dat verdachte onrechtmatig heeft gehandeld tegenover de benadeelde partij en dat hij verplicht is de schade van de benadeelde partij te vergoeden.

De door de benadeelde gevorderde schadevergoeding acht de rechtbank toewijsbaar tot een bedrag van € 500,- aan immateriële schade. Deze schade staat ook in een voldoende verband met het bewezenverklaarde handelen van verdachte, zodat ook sprake is van schade die een rechtstreeks gevolg is van het bewezenverklaarde feit.

Voor het overige is de rechtbank van oordeel dat voldoende verband met het bewezenverklaarde handelen van verdachte ontbreekt, zodat geen sprake is van schade die een rechtstreeks gevolg is van het bewezenverklaarde feit. De benadeelde partij zal daarom niet-ontvankelijk worden verklaard in dat deel van de vordering. De benadeelde partij kan dit deel van haar vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen,

Tevens zal de gevorderde wettelijke rente worden toegewezen vanaf het tijdstip waarop het feit werd gepleegd, te weten 21 februari 2024.

De rechtbank zal tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen tot betaling van het toegekende schadebedrag. Dit betekent dat het CJIB de inning zal verzorgen en dat bij niet betaling gijzeling kan worden toegepast als dwangmiddel.