Vrijspraak verkrachting in vereniging. Onvoldoende steunbewijs.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan. Er is sprake van een nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en [medeverdachte] , waarbij beiden seksuele handelingen hebben verricht bij aangeefster.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen. Het dossier bevat onvoldoende bewijs voor het aannemen van de (voorwaardelijke) opzet op de dwang. Verdachte mocht er redelijkerwijs van uitgaan dat er sprake was van vrijwillige seksuele interactie. Daarbij kan ook niet worden vastgesteld dat er sprake was van een nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en [medeverdachte] .

Het oordeel van de rechtbank

Op grond van artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering kan het bewijs dat verdachte de ten laste gelegde feiten heeft gepleegd niet uitsluitend worden gebaseerd op grond van de verklaring van één getuige. In zedenzaken, waarin het vaak gaat om het woord van aangever tegen dat van verdachte, betekent dit dat er sprake moet zijn van steunbewijs afkomstig van een andere bron dan aangever. Niet is vereist dat het misbruik als zodanig bevestiging vindt in ander bewijsmateriaal, maar dat het afdoende is wanneer die verklaring op bepaalde punten bevestiging vindt in andere bewijsmiddelen. Daar staat tegenover dat tussen de verklaring en het overige bewijsmateriaal een niet te ver verwijderd verband mag bestaan. Dit betekent dat de rechtbank moet beoordelen of de belastende verklaring van aangeefster betrouwbaar is en in voldoende mate wordt ondersteund door andere bewijsmiddelen in het dossier.

De rechtbank is van oordeel dat er geen aanleiding is om te twijfelen aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster die zij heeft afgelegd tijdens het informatief gesprek zeden en haar aangifte. Aangeefster heeft consistent en gedetailleerd verklaard over de aard van de seksuele handelingen en de omstandigheden waaronder deze hebben plaatsgevonden.

Vervolgens moet de rechtbank beoordelen of het dossier voldoende steunbewijs bevat voor de verklaringen van aangeefster.

Op basis van de verklaringen van aangeefster, verdachte en [medeverdachte] stelt de rechtbank vast dat er sprake is geweest van een trio tussen hen. Het staat dan ook niet ter discussie dat er seksuele handelingen hebben plaatsgevonden. Echter, verdachte en [medeverdachte] verklaren beiden dat er geen sprake is van dwang. Daarmee bevat het dossier onvoldoende steunbewijs voor de dwang aangezien dit enkel volgt uit de verklaring van aangeefster. Het enkele leeftijdsverschil is daarvoor onvoldoende.

Gelet op de bovenstaande overwegingen is naar het oordeel van de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan verdachte is ten laste gelegd, zodat verdachte van het ten laste gelegde feit zal worden vrijgesproken.