Vrijspraak verkrachting in vereniging. Onvoldoende steunbewijs.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de verkrachting van aangeefster tezamen en in vereniging met medeverdachte [medeverdachte] heeft begaan. Er is sprake van een nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en de medeverdachte, ondanks dat de medeverdachte zelf geen seksuele handelingen heeft gepleegd. Voor een dergelijke nauwe en bewuste samenwerking is namelijk niet vereist dat alle medeplegers uitvoeringshandelingen verrichten, indien de samenwerking intensief is geweest. Daarvan is in dit geval sprake, aangezien de medeverdachte het trio geregisseerd heeft en daarna heeft gekeken hoe verdachte en aangeefster seks hadden.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen. Allereerst omdat er geen seksuele handelingen hebben plaatsgevonden tussen verdachte en aangeefster. Indien de rechtbank van oordeel is dat hier wel sprake van is, dan volgt uit het dossier onvoldoende steunbewijs voor de verklaring van aangeefster dat er sprake is van dwang.

Het oordeel van de rechtbank

Op grond van artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering kan het bewijs dat verdachte de ten laste gelegde feiten heeft gepleegd niet uitsluitend worden gebaseerd op grond van de verklaring van één getuige. In zedenzaken, waarin het vaak gaat om het woord van aangever tegen dat van verdachte, betekent dit dat er sprake moet zijn van steunbewijs afkomstig van een andere bron dan aangever. Niet is vereist dat het misbruik als zodanig bevestiging vindt in ander bewijsmateriaal, maar dat het afdoende is wanneer die verklaring op bepaalde punten bevestiging vindt in andere bewijsmiddelen. Daar staat tegenover dat tussen de verklaring en het overige bewijsmateriaal een niet te ver verwijderd verband mag bestaan. Dit betekent dat de rechtbank moet beoordelen of de belastende verklaring van aangeefster betrouwbaar is en in voldoende mate wordt ondersteund door andere bewijsmiddelen in het dossier.

De rechtbank is van oordeel dat er geen aanleiding is om te twijfelen aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster die zij heeft afgelegd tijdens het informatief gesprek zeden en haar aangifte. Aangeefster heeft consistent en gedetailleerd verklaard over de aard van de seksuele handelingen en de omstandigheden waaronder deze hebben plaatsgevonden.

Vervolgens moet de rechtbank beoordelen of het dossier voldoende steunbewijs bevat voor de verklaringen van aangeefster.

Aangeefster en medeverdachte [medeverdachte] hebben verklaard dat er een trio tussen hen en verdachte heeft plaatsgevonden. Aangeefster heeft daarbij verklaard dat deze handelingen onder dwang hebben plaatsgevonden. Medeverdachte [medeverdachte] heeft verklaard dat aangeefster hiermee heeft ingestemd. Volgens verdachte heeft er nooit een trio plaatsgevonden. Op basis van de verklaringen van aangeefster en medeverdachte [medeverdachte] stelt de rechtbank vast dat er seksuele handelingen hebben plaatsgevonden waar verdachte ook aan heeft deelgenomen. Aangeefster is echter de enige die heeft verklaard dat daarbij sprake is geweest van dwang. Het enkele leeftijdsverschil is daarvoor ontoereikend. Het dossier bevat dan ook onvoldoende steunbewijs hiervoor.

Gelet hierop is naar het oordeel van de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het laste gelegde feit heeft gepleegd zodat verdachte hiervan zal worden vrijgesproken.