Zoekresultaten

Hoge Raad|26 maart 2002|ECLI:NL:HR:2002:AD7805Aangehaald in 28 uitspraken

EVRM." 3.3. Het middel faalt, reeds omdat het miskent dat - anders dan ingevolge art. 511f Sv ten aanzien van de schatting van het bedrag van het wederrechtelijk verkregen voordeel het geval

Hoge Raad|28 mei 2002|ECLI:NL:HR:2002:AE1182Aangehaald in 58 uitspraken

uitgebracht na 1 maart 1993 is wat betreft de schatting van het voordeel art. 511f Sv toepasselijk (vgl. HR 28 november 1995, NJ 1996, 383). Dat artikel luidt als volgt: "De rechter

Parket bij de Hoge Raad|12 november 2002|ECLI:NL:PHR:2002:ZE0001

omstandigheid dat verzoeker is veroordeeld voor een strafbaar feit, op grond van artikel 511f Sv slechts ontleend mag worden aan de inhoud van de wettige bewijsmiddelen" en dat "[o]p grond hiervan … geheel ander probleem betrekking. De omvang van het wederrechtelijk verkregen voordeel moet ingevolge art. 511f Sv uit de gebezigde bewijsmiddelen kunnen worden ontleend, maar dat verzoeker is veroordeeld voor strafbare feiten

Hoge Raad|12 november 2002|ECLI:NL:HR:2002:ZE0001

hoofdzaak, vindt geen steun in het recht en met name niet in art. 511f Sv. Deze bepaling heeft immers slechts betrekking op de basis van de schatting van het op geld waardeerbare

Parket bij de Hoge Raad|28 mei 2002|ECLI:NL:PHR:2002:AE1182

plaatsvinden aan de hand van een schatting, die gebaseerd is op wettige bewijsmiddelen. In art. 511f Sv is het volgende bepaald: "De rechter kan de schatting van het op geld waardeerbare voordeel

Parket bij de Hoge Raad|26 maart 2002|ECLI:NL:PHR:2002:AD7805

volgens de raadsman de bewijsvoering niet in overeenstemming is met het bepaalde in art. 511f Sv omdat daarin een vermoeden is opgenomen. Die klacht acht ik niet gegrond. Gelezen in samenhang