85-jarige man veroordeeld voor ontucht

De verdachte pleegde in december 2012 en januari 2013 meerdere keren ontucht met een destijds twaalfjarige jongen. De man erkent de ontucht, maar tijdens de zitting betwistte hij de periode en de frequentie daarvan. Volgens de man was de periode korter en is het minder vaak gebeurd dan het slachtoffer zegt. De rechtbank vindt de verklaringen van het slachtoffer en diens moeder betrouwbaar en gaat daarvan uit.

Kwetsbaar slachtoffer

Volgens de rechtbank maakte de man zich schuldig aan het meermalen plegen van ontucht met een jongen die zich in een afhankelijke positie van hem bevond. Het slachtoffer was kwetsbaar en weinig weerbaar. De man wist dit en maakte daar ernstig misbruik van. Hiermee maakte hij grote inbreuk op de persoonlijke levenssfeer en de lichamelijke integriteit van het slachtoffer. Daar trok de verdachte zich echter niets van aan. De man is inmiddels uit Mierlo verhuisd vanwege de ontstane onrust in die gemeenschap.
Bij het bepalen van de straf houdt de rechtbank er rekening mee dat de man misbruik maakte van het vertrouwen dat het slachtoffer in hem stelde. Ook ziet de verdachte het door hem aangedane leed onvoldoende in. In het voordeel van de verdachte weegt de rechtbank mee dat uit een reclasseringsrapport blijkt dat het recidivegevaar laag-gemiddeld is en dat hij verminderd toerekeningsvatbaar is. Daarnaast liet de man zich vrijwillig onder behandeling stellen voor zijn problematiek.

Gezondheidstoestand

De rechtbank acht de consequenties van detentie voor de verdachte dermate vergaand dat zij geen onvoorwaardelijke celstraf oplegt, zonder daarbij afbreuk te willen doen aan het leed dat het slachtoffer is aangedaan. De rechtbank houdt daarbij rekening met de hoge leeftijd van de verdachte, zijn gezondheidstoestand en het daaraan gekoppelde advies van de psycholoog om geen detentie op te leggen, maar alternatief te straffen.

Vrijspraak

De verdachte werd vrijgesproken van het plegen van ontucht met een ander meerderjarig slachtoffer. Dit slachtoffer kent de nodige geestelijke beperkingen. Op basis van het dossier blijkt weliswaar dat er voldoende bewijs is dat de tenlastegelegde seksuele handelingen hebben plaatsgevonden, maar uit de stukken blijkt niet dat deze beperkingen betekenen dat het slachtoffer niet of onvoldoende in staat was om zijn wil omtrent de seksuele handelingen te bepalen of daartegen weerstand te bieden. De rechtbank moet de verdachte bij gebrek aan bewijs van dit cruciale onderdeel van de tenlastelegging vrijspreken.

De verdachte moet de twaalfjarige jongen een schadevergoeding betalen van bijna 4000 euro.