Vernietiging van het vonnis van de rechtbank, verdachte wordt vrijgesproken van feit 5 en het hof komt tot…

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 3 maart 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.

De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en de raadsvrouw naar voren hebben gebracht.

De verdachte is door de rechtbank vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 1 primair, 1 subsidiair, 1 meer subsidiair, 2 primair, 2 subsidiair en 2 meer subsidiair is tenlastegelegd. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissingen tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor de verdachte tegen deze beslissingen geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraken.

Aan de verdachte is, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen, tenlastegelegd dat:

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.

Het vonnis waarvan beroep, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen, zal worden vernietigd, omdat het hof tot vrijspraak van feit 5 en tot een andere strafoplegging komt dan de rechtbank.

Naar het oordeel van het hof is niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen de verdachte onder 5 primair en 5 subsidiair is tenlastegelegd, zodat de verdachte hiervan moet worden vrijgesproken. Gelet op de ter terechtzitting in hoger beroep ingenomen standpunten, behoeft dit oordeel geen nadere motivering.

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 3 en 4 primair tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

-‘s middags omstreeks 15.50 uur met forse snelheid te rijden over de Dam en Damrak en Stationsplein en waar zich op dat moment veel voetgangers bevonden en waardoor meerdere voetgangers opzij moesten springen,

door welke verkeersgedragingen van verdachte levensgevaar of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor anderen te duchten was.

Hetgeen onder 3 en 4 primair meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.

Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het onder 3 en 4 primair bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.

Het onder 3 bewezenverklaarde levert op:

overtreding van artikel 7, eerste lid, onderdeel b van de Wegenverkeerswet 1994.

Het onder 4 primair bewezenverklaarde levert op:

overtreding van artikel 5a van de Wegenverkeerswet 1994.

De verdachte is strafbaar, omdat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het onder 3 en 4 primair bewezenverklaarde uitsluit.

De rechtbank heeft de verdachte voor het in eerste aanleg onder feit 3, feit 4 primair en feit 5 subsidiair bewezenverklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden met aftrek van voorarrest en een ontzegging van de rijbevoegdheid voor de duur van 18 maanden.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder feit 3 en feit 4 primair tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 10 maanden met aftrek van voorarrest en een ontzegging van de rijbevoegdheid voor de duur van 18 maanden.

De verdediging heeft verzocht om, gelet op de opgelegde straffen in vergelijkbare zaken en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, aan de verdachte een gevangenisstraf op te leggen die gelijk is aan de duur van het voorarrest.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straffen bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

De verdachte heeft zonder geldig rijbewijs met zeer hoge snelheid dwars door het centrum van Amsterdam, waaronder over het Rembrandtplein en het Stationsplein, gereden om aan de politie te ontkomen. Dit heeft hij ook nog eens op een zondagmiddag gedaan, wanneer alle gebieden waar hij reed druk bezocht worden. De verdachte heeft verklaard dat hij steeds op zo'n manier reed dat hij een ongeluk kon voorkomen, maar op de camerabeelden is te zien dat hij met zeer hoge snelheid rakelings langs allerlei voetgangers reed die soms op het laatste moment moesten wegspringen. Het scheelde dus niet veel of er waren doden of gewonden gevallen. Op een gegeven moment kregen de politieauto's die hem volgden zelfs de opdracht de achtervolging te staken omdat het te gevaarlijk was geworden. Uiteindelijk heeft hij ook daadwerkelijk ongelukken veroorzaakt door met zijn auto een politievoertuig en twee taxi’s met inzittenden te raken. Kennelijk was de verdachte bereid al deze risico's te nemen alleen maar omdat hij anders een boete zou krijgen voor het rijden zonder geldig rijbewijs. Hij is pas met deze dollemansrit gestopt toen zijn auto door de botsing met de twee taxi’s zo beschadigd was dat de politie hem kon klemrijden. De politie moest hem taseren om te voorkomen dat hij er met zijn auto weer vandoor zou gaan. Het hof rekent dit alles de verdachte zwaar aan.

Blijkens een de verdachte betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 17 februari 2026 is hij (in Nederland) niet eerder strafrechtelijk veroordeeld.

Gelet op de ernst van de feiten kan niet anders worden gereageerd dan met het opleggen van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Bij het bepalen van de hoogte van de gevangenisstraf heeft het hof ook gekeken naar de straffen die in vergelijkbare zaken zijn opgelegd. Alles afwegende acht het hof een gevangenisstraf voor de duur van negen maanden, met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht, en een ontzegging van de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen voor de duur van 2 jaren, passend en geboden.

De op te leggen straffen zijn gegrond op artikel 57 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 5a, 7, 176 en 179 van de Wegenverkeerswet 1994.

Het hof:

Verklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 1 primair, 1 subsidiair, 1 meer subsidiair, 2 primair, 2 subsidiair en 2 meer subsidiair tenlastegelegde.

Vernietigt het vonnis waarvan beroep voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen en doet in zoverre opnieuw recht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 5 primair en 5 subsidiair tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 3 en 4 primair tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 3 en 4 primair bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 9 (negen) maanden.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Ontzegt de verdachte ter zake van het onder 3, 4 primair bewezenverklaarde de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van 2 (twee) jaren.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. J.W.H.G. Loyson, mr. H.A. Stalenhoef en mr. V.J.M. Goldschmeding, in tegenwoordigheid van mr. R. Ras, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van

17 maart 2026.

[…]

.