Diefstal met braak en drie diefstallen. Voorwaardelijke straf, waaraan bijzondere voorwaarden zijn gekoppeld.

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 30 juli 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.

De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en de raadsman naar voren hebben gebracht.

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.

Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, omdat het hof tot een iets andere bewezenverklaring komt dan de politierechter.

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1, 2, 3 en 4 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

Hetgeen onder 1, 2, 3 en 4 meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte wordt hiervan vrijgesproken.

Nu de verdachte de ten laste gelegde feiten ter zitting van het hof heeft bekend en door of namens hem geen vrijspraak is bepleit, volstaat het hof met de navolgende opsomming van de bewijsmiddelen, als bedoeld in artikel 359, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering:

Ten aanzien van het onder 1, 2, 3 en 4 bewezenverklaarde

Ten aanzien van het onder 1 bewezenverklaarde

Ten aanzien van het onder 2 en 3 bewezenverklaarde

Ten aanzien van het onder 2 bewezenverklaarde

Ten aanzien van het onder 3 bewezenverklaarde

Ten aanzien van het onder 4 bewezenverklaarde

De hiervoor vermelde bewijsmiddelen zijn – ook in hun onderdelen – telkens gebezigd tot het bewijs van het feit of de feiten, waarop zij blijkens hun inhoud betrekking hebben en, voor zover het een geschrift als bedoeld in artikel 344, eerste lid, aanhef, onder 5° van het Wetboek van Strafvordering betreft, telkens slechts gebezigd in verband met de inhoud van de andere bewijsmiddelen.

Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het onder 1, 2, 3 en 4 bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.

Het onder 1 bewezenverklaarde levert op:

diefstal, waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft door middel van braak.

Het onder 2, 3 en 4 bewezenverklaarde levert op:

telkens:

diefstal.

De verdachte is strafbaar, omdat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het onder 1, 2, 3 en 4 bewezenverklaarde uitsluit.

De politierechter heeft de verdachte voor het in eerste aanleg onder 1, 2, 3 en 4 bewezenverklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van zes weken, met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder 1, 2, 3 en 4 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van vier weken, met een proeftijd van twee jaren.

De raadsvrouw heeft verzocht een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen, en daaraan bijzondere voorwaarden, zoals opgenomen in het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 17 juli 2026 op naam van de verdachte, te koppelen.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een diefstal met braak en drie diefstallen, waarbij hij een rugzak (met inhoud), een regenjas, een koptelefoon en een computertas met daarin onder andere AirPods, een MacBook Air en een iPad Pro heeft weggenomen. Met zijn handelen heeft de verdachte er blijk van gegeven geen respect te hebben voor andermans eigendommen. Bovendien heeft de verdachte schade en overlast bezorgd aan de slachtoffers.

Blijkens een de verdachte betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 15 juli 2026 is hij eerder ter zake van vermogensdelicten onherroepelijk veroordeeld, hetgeen in zijn nadeel weegt.

Uit de door de verdediging overgelegde stukken en het verhandelde ter terechtzitting komt naar voren dat de verdachte is aangemeld voor een afkickkliniek om daar een behandeltraject te starten voor zijn drugsverslaving. De verdachte staat momenteel op een wachtlijst voor een opname in de kliniek en is zeer gemotiveerd om met het traject te beginnen. De oplegging van een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf kan ertoe leiden dat de behandeling een latere aanvangsdatum heeft, of dat de verdachte zijn plaats op de wachtlijst verliest. Het hof acht het, in het bijzonder gelet op de (recente) informatie in het reclasseringsrapport van 14 juli 2026, van groot belang dat de verdachte na zijn huidige detentie zo spoedig mogelijk kan starten met het behandeltraject in de afkickkliniek. Een eventuele stillegging of doorkruising van de ingezette positieve ontwikkeling die de verdachte doormaakt (door de oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf) is, ook maatschappelijk, onwenselijk.

Het hof acht, alles afwegende, een voorwaardelijke gevangenisstraf van na te melden duur passend en geboden. Anders dan de advocaat-generaal acht het hof de oplegging van bijzondere voorwaarden, zoals geadviseerd door de Verslavingsreclassering GGZ Inforsa in het rapport van 14 juli 2026, van belang. Het hof realiseert zich dat deze voorwaarden in een andere strafzaak door de politierechter in de rechtbank Amsterdam bij vonnis van 17 juli 2026 aan de verdachte zijn opgelegd. Gelet op de zeer recente uitspraakdatum is echter onduidelijk wanneer de beslissingen onherroepelijk zullen worden. Ook is nog onzeker of de opgelegde voorwaarden in geval van hoger beroep in stand zullen blijven.

De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 1.579,00. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep toegewezen tot een bedrag van € 465,00. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering.

De advocaat-generaal heeft gevorderd de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren in de vordering.

De raadsvrouw heeft zich gerefereerd aan het oordeel van het hof.

Materiële schade

Uit het onderzoek ter terechtzitting en de stukken in het dossier is het hof voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het onder 4 bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks schade heeft geleden, doordat goederen die aan de benadeelde partij toebehoorden zijn weggenomen. De goederen komen in aanmerking voor vergoeding van de dagwaarde. De verdachte is tot vergoeding van die schade, € 465,00, gehouden zodat de vordering tot dat bedrag zal worden toegewezen.

Voor het overige is het hof van oordeel dat behandeling van de vordering een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. In zoverre kan de benadeelde partij daarom thans in de vordering niet worden ontvangen en kan de vordering slechts bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Het hof zal de schadevergoedingsmaatregel opleggen op de hierna te noemen wijze om te bevorderen dat de schade door de verdachte wordt vergoed.

Immateriële schade

Artikel 6:106, aanhef en onder b, van het Burgerlijk Wetboek (BW) brengt mee dat de benadeelde partij onder meer recht heeft op een naar billijkheid vast te stellen immateriële schadevergoeding indien zij ten gevolge van het strafbare feit op ‘andere wijze in haar persoon is aangetast’. Van aantasting in de persoon 'op andere wijze' in de zin van artikel 6:106 BW is in ieder geval sprake als de benadeelde partij geestelijk letsel (psychische schade) heeft opgelopen. Het bestaan van geestelijk letsel moet naar objectieve maatstaven zijn of kunnen worden vastgesteld.

De benadeelde partij stelt ‘behoorlijk wat stress’ te hebben ondervonden maar heeft dit niet nader toegelicht. Bij het ontbreken van objectieve stukken kan het hof niet naar objectieve maatstaven vaststellen dat de benadeelde partij geestelijk letsel heeft opgelopen door het handelen van de verdachte. Naar het oordeel van het hof brengen de aard en de ernst van de normschending in dit geval niet mee dat de in dit verband nadelige gevolgen voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon 'op andere wijze' kan worden aangenomen.

Het hof verklaart de benadeelde partij daarom niet-ontvankelijk in de vordering. De benadeelde partij kan de vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen.

De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 1.200,00. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep toegewezen tot een bedrag van € 775,00. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering.

De advocaat-generaal heeft gevorderd een bedrag van € 558,18 toe te wijzen en de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk te verklaren in de vordering.

De raadsvrouw heeft zich gerefereerd aan het oordeel van het hof.

Uit het onderzoek ter terechtzitting en de stukken in het dossier is het hof voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het onder 4 bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks schade heeft geleden, doordat goederen die aan de benadeelde partij toebehoorden zijn weggenomen. De goederen komen in aanmerking voor vergoeding van de dagwaarde. De verdachte is tot vergoeding van die schade, € 775,00, gehouden zodat de vordering tot dat bedrag zal worden toegewezen.

Voor het overige is het hof van oordeel dat behandeling van de vordering een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. In zoverre kan de benadeelde partij daarom thans in de vordering niet worden ontvangen en kan de vordering slechts bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Het hof zal de schadevergoedingsmaatregel opleggen op de hierna te noemen wijze om te bevorderen dat de schade door de verdachte wordt vergoed.

De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 972,00. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep toegewezen tot een bedrag van € 744,00. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering.

De advocaat-generaal heeft gevorderd een bedrag van € 583,20 toe te wijzen en de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk te verklaren in de vordering.

De raadsvrouw heeft zich gerefereerd aan het oordeel van het hof.

Uit het onderzoek ter terechtzitting en de stukken in het dossier is het hof voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het onder 4 bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks schade heeft geleden, doordat goederen die aan de benadeelde partij toebehoorden zijn weggenomen. De goederen komen in aanmerking voor vergoeding van de dagwaarde. De verdachte is tot vergoeding van die schade, € 744,00, gehouden zodat de vordering tot dat bedrag zal worden toegewezen.

Voor het overige is het hof van oordeel dat behandeling van de vordering een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. In zoverre kan de benadeelde partij daarom thans in de vordering niet worden ontvangen en kan de vordering slechts bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Het hof zal de schadevergoedingsmaatregel opleggen op de hierna te noemen wijze om te bevorderen dat de schade door de verdachte wordt vergoed.

De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 36f, 57, 63, 310 en 311 van het Wetboek van Strafrecht.

Het openbaar ministerie heeft gevorderd de tenuitvoerlegging van de bij vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 3 juli 2024 opgelegde voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van vier weken, met een proeftijd van twee jaren. Deze vordering is in hoger beroep opnieuw aan de orde.

Het hof zal de vordering tot tenuitvoerlegging, overeenkomstig de vordering van de advocaat-generaal en het verzoek van de verdediging, afwijzen.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1, 2, 3 en 4 tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 1, 2, 3 en 4 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 4 (vier) weken.

Bepaalt dat de gevangenisstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt dan wel gedurende de proeftijd de hierna te noemen bijzondere voorwaarde(n) niet heeft nageleefd.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Stelt als bijzondere voorwaarden dat de verdachte:

Van rechtswege gelden hierbij als voorwaarden dat de verdachte:

Geeft opdracht dat de reclassering toezicht houdt op de naleving van de voorwaarden en de verdachte ten behoeve daarvan begeleidt.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 1]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde partij 1] ter zake van het onder 4 bewezenverklaarde tot het bedrag van € 465,00 (vierhonderdvijfenzestig euro) ter zake van materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering en bepaalt dat de benadeelde partij in zoverre de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde partij 1] , ter zake van het onder 4 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 465,00 (vierhonderdvijfenzestig euro) als vergoeding voor materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 4 (vier) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële schade op 11 juli 2024.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 2] BV

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde partij 2] BV ter zake van het onder 4 bewezenverklaarde tot het bedrag van € 775,00 (zevenhonderdvijfenzeventig euro) ter zake van materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering en bepaalt dat de benadeelde partij in zoverre de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde partij 2] BV, ter zake van het onder 4 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 775,00 (zevenhonderdvijfenzeventig euro) als vergoeding voor materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 7 (zeven) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële schade op 11 juli 2024.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 3] BV

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde partij 3] BV ter zake van het onder 4 bewezenverklaarde tot het bedrag van € 744,00 (zevenhonderdvierenveertig euro) ter zake van materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering en bepaalt dat de benadeelde partij in zoverre de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde partij 3] BV, ter zake van het onder 4 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 744,00 (zevenhonderdvierenveertig euro) als vergoeding voor materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 7 (zeven) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële schade op 11 juli 2024.

Wijst af de vordering van het openbaar ministerie van 7 augustus 2024, strekkende tot tenuitvoerlegging van de bij vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 3 juli 2024, parketnummer 13-117714-24, voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf voor de duur van vier weken, met een proeftijd van twee jaren.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. H.A. Stalenhoef, mr. M.F.J.M. de Werd en mr. J.F.C. Schnitzler, in tegenwoordigheid van mr. S. den Hartog, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 13 augustus 2026.

mr. M.F.J.M. de Werd en mr. J.F.C. Schnitzler zijn buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.