Belastingrecht

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Hoger beroep · Belastingrecht

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 27 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 27 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over belastingrecht.

Instantie
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden
Zittingsplaats
Arnhem
Datum uitspraak
27 oktober 2026
Datum publicatie
30 oktober 2026
Zaaknummer
25/2401
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:GHARL:2026:7023
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

IB/PVV. Hoogte aanslag.

Procesgang

  1. Rechtbank Gelderland · 12 september 2025

    ECLI:NL:RBGEL:2025:10232
  2. Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 27 oktober 2026deze uitspraak

    ECLI:NL:GHARL:2026:7023

    (Gedeeltelijke) vernietiging en zelf afgedaan

Uitspraak

GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN

locatie Arnhem

nummer BK-ARN 25/2401

uitspraakdatum: 27 oktober 2026

Uitspraak van de vijfde meervoudige belastingkamer

op het hoger beroep van

de inspecteur van de Belastingdienst/Kantoor Amsterdam (hierna: de Inspecteur)

en het incidentele hoger beroep van

[belanghebbende] te [woonplaats] (hierna: belanghebbende)

tegen de uitspraak van de Rechtbank Gelderland van 12 september 2025, nummer AWB 24/6606, ECLI:NL:RBGEL:2025:10232, in het geding tussen de Inspecteur en belanghebbende

1 Ontstaan en loop van het geding

1.1.

Aan belanghebbende is voor het jaar 2022 een aanslag in de inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen opgelegd.

1.2.

De Inspecteur heeft bij uitspraak op bezwaar het bezwaar ongegrond verklaard.

1.3.

Belanghebbende is tegen die uitspraak in beroep gekomen bij de rechtbank Gelderland (hierna: de Rechtbank). De Rechtbank heeft het beroep gegrond verklaard, de uitspraak van de Inspecteur vernietigd en de aanslag vernietigd.

1.4.

De Inspecteur heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld. Belanghebbende heeft een verweerschrift ingediend en incidenteel hoger beroep ingesteld. De Inspecteur heeft het incidentele hoger beroep beantwoord.

1.5.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 9 september 2026. Daarbij zijn verschenen en gehoord [naam1] namens de Inspecteur, bijgestaan door [naam2] , en mr. drs. J.R.P.M. Nielen, als de gemachtigde van belanghebbende, bijgestaan door de echtgenoot van belanghebbende. Van de zitting is een proces-verbaal opgemaakt, dat bij deze uitspraak is gevoegd.

2 Vaststaande feiten

2.1.

Belanghebbende heeft op 1 april 2022 de AOW-gerechtigde leeftijd bereikt.

2.2.

Aan belanghebbende is met dagtekening 15 januari 2022 een voorlopige teruggaaf van € 723 verleend. Deze is berekend op 3/12 van de algemene heffingskorting van € 2.888. Op het aanslagbiljet staat vermeld:

‘U bereikt in april de AOW-leeftijd. U krijgt in maart de laatste termijn van de voorlopige aanslag uitbetaald. Omdat u in april de AOW-leeftijd bereikt, gaat de Belastingdienst ervan uit dat u vanaf dat moment een AOW-uitkering krijgt. Bij de inhouding van loonheffing op die uitkering houdt de Sociale Verzekeringsbank al rekening met de algemene heffingskorting.’

2.3.

Belanghebbende heeft voor het onderhavige jaar als volgt aangifte gedaan:

AOW

€ 8.238

Belastbare inkomsten uit eigen woning

€ 91

Aftrek wegens geen of geringe eigenwoningschuld

-/- € 79

Belastbaar inkomen uit werk en woning

€ 8.250

2.4.

De echtgenoot van belanghebbende heeft voor het onderhavige jaar als volgt aangifte gedaan:

Inkomsten uit tegenwoordige arbeid

€ 17.525

Inkomsten uit vroegere arbeid

€ 35.640

Belastbare inkomsten uit eigen woning

nihil

Belastbaar inkomen uit werk en woning

€ 53.165

2.5.

De gezamenlijke rendementsgrondslag van belanghebbende en haar echtgenoot bedraagt voor het onderhavige jaar € 83.853. Omdat dit minder is dan het heffingsvrije vermogen, is het belastbare inkomen uit sparen en beleggen nihil.

2.6.

Aan belanghebbende is in overeenstemming met de aangifte een aanslag in de inkomstenbelasting/‌premie volksverzekeringen opgelegd van € 723, als volgt berekend:

Inkomstenbelasting box 1

€ 777

‌Premie volksverzekeringen

€ 1.173

€ 1.950

Af: Toegepaste heffingskortingen

€ 1.950

Inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen

€ 0

Bij: Eerder verleende voorlopige teruggave

€ 723

Te betalen

€ 723

Bij de aanslag is het verzamelinkomen vastgesteld op € 8.250.

2.7.

Aan de echtgenoot is in overeenstemming met de aangifte een aanslag in de inkomstenbelasting/‌premie volksverzekeringen opgelegd van € 1.381, als volgt berekend:

Inkomstenbelasting box 1

€ 9.899

‌Premie volksverzekeringen

€ 3.458

Af: Toegepaste heffingskortingen

€ 1.805

Inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen

€ 11.552

Loonheffing

€ 10.171

Te betalen

€ 1.381

2.8.

In de beroepsfase hebben belanghebbende en haar echtgenoot gezamenlijk verzocht de inkomsten uit eigen woning geheel toe te rekenen aan de echtgenoot.‍ De gewijzigde toerekening brengt mee dat het belastbare inkomen uit werk en woning, tevens verzamelinkomen, van belanghebbende € 8.238 wordt.

3 Geschil

3.1.

In het principale hoger beroep is in geschil of aan belanghebbende terecht een aanslag van € 723 is opgelegd.

3.2.

Belanghebbende stelt zich op het standpunt dat artikel 9.4, derde lid, onderdeel a, en vierde lid, van de Wet inkomstenbelasting 2001 (Wet IB 2001) meebrengt dat aan haar geen aanslag met een te betalen bedrag wordt opgelegd.

3.3.

De Inspecteur stelt zich primair op het standpunt dat de uitzondering van artikel 9.4, derde lid, onderdeel a, van de Wet IB 2001 toepassing mist omdat ten tijde van het opleggen van de aanslag het verzamelinkomen van belanghebbende niet uitsluitend bestond uit een AOW-uitkering en dat daarin geen wijziging komt doordat naderhand de overige bestanddelen van het verzamelinkomen zijn toegerekend aan de echtgenoot.

Subsidiair stelt de Inspecteur dat deze uitzondering toepassing mist omdat bij de voorlopige teruggaaf ten onrechte een verhoging van de gecombineerde heffingskorting in aanmerking is genomen.

Meer subsidiair stelt de Inspecteur dat de Rechtbank de aanslag ten onrechte heeft vernietigd, omdat in elk geval aan belanghebbende een aanslag moet worden opgelegd op grond van artikel 9.4, eerste lid, onderdeel b of c, van de Wet IB 2001, zij het dat deze aanslag op grond van het vijfde lid nihil bedraagt.

3.4.

In het incidentele hoger beroep is de proceskostenvergoeding in geschil.

4 Beoordeling van het geschil

Het primaire standpunt van de Inspecteur

4.1.

De Inspecteur stelt zich primair op het standpunt dat de uitzondering van artikel 9.4, derde lid, onderdeel a, van de Wet IB 2001 toepassing mist, omdat ten tijde van het opleggen van de aanslag het verzamelinkomen van belanghebbende niet uitsluitend bestond uit een AOW-uitkering en dat daarin geen wijziging komt doordat naderhand de overige bestanddelen van het verzamelinkomen zijn toegerekend aan de echtgenoot.

4.2.

Op grond van artikel 2.17, vierde lid, van de Wet IB 2001 kunnen een belastingplichtige en zijn partner gezamenlijk de toerekening van gemeenschappelijke inkomensbestanddelen wijzigen. Niet in geschil is dat belanghebbende en haar echtgenoot tijdig hebben verzocht de inkomsten uit eigen woning volledig toe te rekenen aan de echtgenoot. Na een dergelijke wijziging wordt de aanslag in overeenstemming gebracht met de gewijzigde toerekening door hetzij vermindering van de belastingaanslag, hetzij oplegging van een navorderingsaanslag. Het Hof ziet niet in waarom de regels voor het opleggen van een aanslag daarvan zouden moeten worden uitgezonderd. Met andere woorden: op basis van de gewijzigde toerekening moet aan de hand van artikel 9.4 van de Wet IB 2001 (opnieuw) worden bepaald of een aanslag wordt opgelegd en, zo ja, tot welk bedrag. Het Hof verwerpt daarom het primaire standpunt van de Inspecteur.

Het subsidiaire standpunt van de Inspecteur

4.3.

De Inspecteur stelt zich subsidiair op het standpunt dat op grond van artikel 9.4, vierde lid, van de Wet IB 2001 de uitzondering van artikel 9.4, derde lid, van de Wet IB 2001 niet van toepassing is, zodat een (definitieve) aanslag wordt vastgesteld op grond van artikel 9.4, eerste lid, onderdeel a, van de Wet IB 2001.

4.4.

De regeling van artikel 9.4, vierde lid, van de Wet IB 2001 vindt zijn oorsprong in het Besluit van de staatssecretaris van Financiën van 18 juni 2003, nr. CPP2003/1571M, BNB 2003/303.‍ Dit Besluit luidt, voor zover hier van belang, als volgt:

‘a. Wordt in het jaar waarin iemand 65 wordt bij de berekening van een (…) voorlopige teruggaaf de heffingskorting tegen het ‘mengtarief’ van artikel 2 Uitvoeringsregeling premieheffing volksverzekeringen 1990 vergolden?

b. Wordt bij de berekening van een dergelijke voorlopige teruggaaf rekening gehouden met de AOW uitkering die de belastingplichtige ontvangt vanaf de maand waarin hij 65 jaar wordt?

c. Wordt er een verplichte aanslag opgelegd als door de berekeningswijze van de voorlopige teruggaaf een te hoge teruggaaf is verleend?

Antwoord

a. Nee, om te voorkomen dat de betrokkene tijdelijk met negatieve inkomenseffecten wordt geconfronteerd wordt de heffingskorting toegepast zoals die geldt voor belastingplichtigen die jonger zijn dan 65 jaar. Bij het vaststellen van de hoogte van de heffingskortingen wordt dus ook de heffingskorting voor de algemene ouderdomsverzekering verleend.

b. Nee, bij de berekening van de voorlopige teruggaaf wordt geen rekening gehouden met de AOW-uitkering die de belastingplichtige in het kalenderjaar zal gaan ontvangen. De voorlopige teruggaaf stopt per de maand waarin de belastingplichtige een AOW-uitkering zal gaan ontvangen.

c. Ja, op grond van artikel 9.4, eerste lid, onderdeel b, van de wet in samenhang met het vierde lid van dat artikel dient een aanslag te worden vastgesteld indien de voorlopige teruggaaf tot een te hoog bedrag of ten onrechte is genoten. De aanslaggrens geldt dan niet.

Goedkeuring

Ik keur goed dat geen aanslag wordt vastgesteld indien een te hoge voorlopige teruggaaf uitsluitend is verleend in verband met verhoging van de gecombineerde heffingskorting volgens artikel 8.9 van de wet als aan beide hierna genoemde voorwaarden wordt voldaan:

- de belastingplichtige heeft in het kalenderjaar de leeftijd van 65 jaar bereikt; en

- het verzamelinkomen bestaat uitsluitend uit een uitkering volgens de AOW.

Deze goedkeuring geldt niet als de onjuiste verhoging van de gecombineerde heffingskorting is veroorzaakt door de maximering van artikel 8.9, tweede lid, van de wet. Ook geldt deze goedkeuring niet voor ten onrechte verleende voorlopige teruggaven.’

4.5.

Artikel 9.4, vierde lid, van de Wet IB 2001 is met terugwerkende kracht tot 1 januari 2005 ingevoegd.‍ In de memorie van toelichting bij het desbetreffende wetsontwerp staat – voor zover hier van belang – het volgende:

‘Met het Belastingplan 2005 (…) is het gehele vierde lid van artikel 9.4 zoals dat luidde voor 1 januari 2005 vervallen. Bij nader inzien, zou dit lid samen met het Besluit van de Staatssecretaris van Financiën van 18 juni 2003 (nr. CPP2003/1571M) voor de beperkte groep die genoemd is in het derde lid, onderdeel a, wel haar werking moeten behouden. Dit punt is hersteld door invoeging van een nieuw vierde lid, waarin tevens het betreffende Besluit is verwerkt. Het nieuwe vierde lid regelt, dat in het jaar van 65 worden de aanslagdrempel genoemd in het eerste lid, onderdeel a, van toepassing is als de belastingplichtige een voorlopige teruggaaf heeft ontvangen (…) waarbij geheel of gedeeltelijk ten onrechte of tot een hoger bedrag dan in artikel 8.9, tweede lid, is aangeduid, een verhoging van de gecombineerde heffingskorting volgens artikel 8.9 in aanmerking is genomen. Met het geheel ten onrechte in aanmerking nemen wordt gedoeld op de situatie dat de belastingplichtige in het geheel geen recht had op de verhoging van de gecombineerde heffingskorting bijvoorbeeld omdat de belastingplichtige in het kalenderjaar niet gedurende meer dan zes maanden dezelfde partner heeft. Het kan ook voorkomen dat een belastingplichtige weliswaar recht had op verhoging van de algemene heffingskorting, maar dat aan hem ten onrechte ook een andere korting (bijvoorbeeld de kinderkorting) is toegekend. In deze situatie heeft de belastingplichtige de verhoging van de gecombineerde heffingskorting gedeeltelijk ten onrechte genoten. Het gedeeltelijk ten onrechte genieten ziet niet op de situatie dat de omvang van de verhoging niet juist is. Voor de situaties dat de omvang niet juist is, bijvoorbeeld omdat de verschuldigde inkomensheffing bij de partner minder hoog was dan verwacht, is de verwijzing naar artikel 8.9, tweede lid, opgenomen. Alleen in situaties waarin de omvang zodanig onjuist is dat het in artikel 8.9, tweede lid, aangegeven maximum wordt overschreden, kan een verplichte aanslag volgen.’

4.6.

De door belanghebbende verschuldigde inkomensheffing bedraagt € 1.947.‍ De gecombineerde heffingskorting van belanghebbende bedraagt € 1.842. Daaruit volgt dat de gecombineerde heffingskorting niet wordt beperkt door de werking van artikel 8.8 van de Wet IB 2001. Dan kan niet op grond van artikel 8.9 van de Wet IB 2001 de gecombineerde heffingskorting worden verhoogd. De Inspecteur leidt daaruit af dat bij de voorlopige aanslag ten onrechte een verhoging van de gecombineerde heffingskorting in aanmerking is genomen. Artikel 9.4, vierde lid, van de Wet IB 2001 brengt mee dat alsdan de uitzondering van artikel 9.4, derde lid, van de Wet IB 2001 niet van toepassing is, zodat een (definitieve) aanslag wordt vastgesteld op grond van artikel 9.4, eerste lid, onderdeel a, van de Wet IB 2001, aldus de Inspecteur.

4.7.

Uit het hiervoor onder 4.4 aangehaalde Besluit volgt dat destijds aan de belastingplichtige die de AOW-gerechtigde leeftijd bereikt in dat jaar een voorlopige teruggave wordt verleend zonder rekening te houden met de AOW-uitkering die de belastingplichtige zal gaan ontvangen en dat de voorlopige teruggaaf stopt per de maand waarin de belastingplichtige een AOW-uitkering zal gaan ontvangen. Aldus wordt aan de belastingplichtige een teruggaaf verleend van een gedeelte van de teruggave die hij zou ontvangen als hij geen AOW-uitkering zou gaan ontvangen. Het gedeelte is tijdsevenredig aan het gedeelte van het jaar waarin hij nog geen AOW-uitkering ontvangt. Uit het antwoord op vraag a blijkt dat deze berekeningswijze wordt toegepast om tijdelijke negatieve inkomenseffecten te voorkomen. Deze wijze van berekening staat niet onder het kopje ‘goedkeuring’. Daaruit leidt het Hof af dat dit naar de mening van de staatssecretaris een juiste toepassing is van de wettelijke bepalingen en niet een daarvan afwijkende toepassing op grond van de hardheidsclausule. Een dergelijke teruggaaf is dus ook niet ‘ten onrechte’ verleend. Het terugdraaien van deze teruggaaf bij de definitieve aanslag zou bovendien in strijd zijn met de bedoeling negatieve inkomenseffecten te voorkomen.

4.8.

De invoering van de wettelijke regeling van artikel 9.4, vierde lid, van de Wet IB 2001 is naar de bedoeling van de wetgever een voortzetting van de in het Besluit neergelegde regeling.‍ De aan belanghebbende verleende voorlopige teruggaaf is daarmee in overeenstemming. Naar het oordeel van het Hof geldt nog steeds dat een dergelijke teruggaaf niet ‘ten onrechte’ is verleend. Het andersluidende standpunt van de Inspecteur is onjuist.

Het meer subsidiaire standpunt van de Inspecteur

4.9.

De Inspecteur stelt zich meer subsidiair op het standpunt dat de Rechtbank de aanslag ten onrechte heeft vernietigd. Als aan belanghebbende niet een aanslag wordt opgelegd op grond van artikel 9.4, eerste lid, onderdeel a, van de Wet IB 2001 wordt aan haar een aanslag opgelegd op grond van artikel 9.4, eerste lid, onderdeel b en/of c, van de Wet IB 2001. Deze aanslag wordt op grond van het vijfde lid vastgesteld op nihil, zonder verrekening van de voorheffingen en de voorlopige teruggaven. Belanghebbende wijst erop dat deze bepaling niet leidt tot een andere of hogere aanslag. Naar het oordeel van het Hof heeft de Inspecteur hier gelijk in. Het Hof zal de uitspraak van de Rechtbank op dit punt vernietigen en de aanslag verminderen naar nihil, zonder verrekening van de voorheffingen en de voorlopige teruggaven.

Het incidentele hoger beroep

4.10.

In het incidentele hoger beroep stelt belanghebbende dat voor de bezwaarfase ten onrechte geen proceskostenvergoeding is toegekend. De Rechtbank heeft geoordeeld dat voor een vergoeding van de in de bezwaarfase gemaakte kosten geen aanleiding bestaat, omdat pas in beroep door de gevraagde herverdeling van de inkomsten uit eigen woning een andere situatie is ontstaan, die in bezwaar nog niet aan de orde was. Daardoor is geen sprake van herroeping van het besluit wegens een aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid.‍ Het Hof sluit zich aan bij deze beslissing van de Rechtbank en de daarvoor gegeven motivering. Daar komt bij dat belanghebbende niet vóór de uitspraak op bezwaar heeft verzocht om deze vergoeding. Ook dat maakt dat zij daarop geen recht heeft.

4.11.

Belanghebbende stelt voorts dat de Rechtbank ten onrechte geen proceskostenvergoeding heeft toegekend voor een door haar als ‘conclusie van repliek’ aangeduid stuk van 14 januari 2025. De rechter kan de indiener van een beroepschrift in de gelegenheid stellen een conclusie van repliek in te dienen.‍ Belanghebbende heeft niet verzocht een conclusie van repliek te mogen indienen. De Rechtbank heeft belanghebbende niet in de gelegenheid gesteld een conclusie van repliek in te dienen, ook niet naar aanleiding van de indiening van het stuk van 14 januari 2025. Integendeel: ter zitting heeft de Rechtbank meegedeeld dat stuk niet aan te merken als repliek. Dit vindt bevestiging in de omstandigheid dat de Rechtbank de Inspecteur niet in de gelegenheid heeft gesteld schriftelijk te dupliceren. Daaruit volgt dat dit stuk terecht niet is aangemerkt als conclusie van repliek en daarvoor terecht geen proceskostenvergoeding is toegekend.

Het verzamelinkomen

4.12.

Het bezwaar en het (hoger) beroep worden geacht mede betrekking te hebben op het verzamelinkomen.‍ De Rechtbank heeft ten onrechte niet beslist over het verzamelinkomen. Het vorenoverwogene brengt mee dat het verzamelinkomen van belanghebbende € 8.238 bedraagt. Het Hof zal alsnog het verzamelinkomen op dit bedrag vaststellen.

Slotsom

Op grond van het vorenstaande is het principale hoger beroep gegrond en het incidentele hoger beroep ongegrond.

5 Griffierecht en proceskosten

Nu de Inspecteur in het principale hoger beroep hoofdzakelijk in het ongelijk is gesteld, ziet het Hof aanleiding de Inspecteur te veroordelen in de kosten die belanghebbende voor de behandeling van het principale hoger beroep heeft moeten maken. Het Hof ziet geen aanleiding voor het toekennen van een proceskostenvergoeding in het incidentele hoger beroep.

Het Hof stelt de kosten die belanghebbende in verband met de behandeling van het principale hoger beroep heeft moeten maken overeenkomstig het Besluit proceskosten bestuursrecht vast op € 1.868 (2 punten (verweerschrift, bijwonen zitting) × wegingsfactor 1 x € 934).

6 Beslissing

Het Hof:

– vernietigt de uitspraak van de Rechtbank voor zover daarbij de aanslag is vernietigd,

– bevestigt de uitspraak van de Rechtbank voor het overige,

– vermindert de aanslag tot nihil zonder verrekening van de voorheffingen en de voorlopige teruggaven,

– vermindert het verzamelinkomen tot € 8.238,

– veroordeelt de Inspecteur in de proceskosten van belanghebbende tot een bedrag van € 1.868.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J. van de Merwe, voorzitter, mr. M.G.J.M. van Kempen en mr. F. van Horzen, in tegenwoordigheid van mr. T.W.J. van Loon als griffier.

De beslissing is op 27 oktober 2026 in het openbaar uitgesproken.

De griffier, De voorzitter,

(T.W.J. van Loon) (J. van de Merwe)

Deze uitspraak is in Mijn Rechtspraak geplaatst. Indien u niet digitaal procedeert wordt een afschrift aangetekend per post verzonden.

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.

Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).

Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd;

2 - ( alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;

3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:

a. de naam en het adres van de indiener;

b. de dagtekening;

c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

d. de gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.

Dit is geen onderdeel van de belastbare inkomsten uit eigen woning, maar een daarnaast staande aftrekpost; zie artikel 3.2, tweede lid, onderdelen e en h, en artikel 3.123a van de Wet IB 2001. En daarmee de aftrek wegens geen of geringe eigenwoningschuld; zie artikel 3.123a, derde lid, van de Wet IB 2001. Zie artikel 9.4, vierde lid, van de Wet IB 2001. Zie de hierna onder 4.5 geciteerde memorie van toelichting. Wet van 28 april 2005 tot wijziging van de Invorderingswet 1990 en van de Wet inkomstenbelasting 2001, Stb. 2005, 227. Kamerstukken II, 29.944, nr. 3, blz. 4-5. 23,645% van € 8.238. Zie de hiervoor onder 4.5 geciteerde memorie van toelichting. Artikel 7:15, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Artikel 7:15, derde lid, van de Awb. Artikel 8:43, eerste lid, van de Awb. Vgl. Hoge Raad 15 mei 2020, ECLI:NL:HR:2020:866. Artikel 24a, tweede lid, artikel 26b, tweede lid, en artikel 27h, tweede lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen. Zie 2.8.