Het hof oordeelt dat de inspecteur bij het opleggen van de navorderingsaanslagen IB/PVV en Zvw terecht een…

Uitspraak op het hoger beroep van

[belanghebbende] ,

wonend in [woonplaats] ,

hierna: belanghebbende,

tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant (hierna: de rechtbank) van 10 april 2025, nummers BRE 23/2518 en 23/2519, in het geding tussen belanghebbende en

de inspecteur van de Belastingdienst,

hierna: de inspecteur.

De inspecteur heeft navorderingsaanslagen inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (hierna: IB/PVV) 2014 en inkomensafhankelijke bijdrage zorgverzekeringswet (hierna: Zvw) 2014 (hierna tezamen: de navorderingsaanslagen) opgelegd. Tevens is bij beschikkingen belastingrente in rekening gebracht.

Belanghebbende heeft bezwaar gemaakt. De inspecteur heeft uitspraak op bezwaar gedaan en de bezwaren ongegrond verklaard.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de rechtbank hoger beroep ingesteld bij het hof. De inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.

Het hof heeft aan het einde van de zitting het onderzoek gesloten.

Belanghebbende was in de onderhavige jaren bestuurder en enig aandeelhouder van [bedrijf 1] B.V. (hierna: [bedrijf 1] ). Daarnaast was hij bestuurder en enig aandeelhouder van [bedrijf 2] B.V. (hierna: [bedrijf 2] ). Deze rechtspersoon is bestuurder en enig aandeelhouder van [bedrijf 3] B.V. (hierna: [bedrijf 3] ).

[bedrijf 3] heeft in de periode van 15 januari 2014 tot en met 23 april 2015 een Ferrari 412 op naam (hierna: de auto). De auto is gekocht voor € 21.000. De datum eerste toelating van de auto is 20 juni 1986.

Belanghebbende heeft voor het jaar 2014 aangiften IB/PVV en Zvw ingediend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 31.873 en een bijdrage-inkomen van € 44.000. Bij het vaststellen van de aanslagen IB/PVV en Zvw 2014 heeft de inspecteur de ingediende aangiften gevolgd.

De inspecteur heeft op 11 januari 2019 een onderzoek aangekondigd naar de aanvaardbaarheid van de aangiften IB/PVV voor de jaren 2014 tot met 2017. Van het onderzoek is een rapport opgemaakt met dagtekening 27 maart 2020. In het controlerapport concludeert de inspecteur onder meer dat belanghebbende in 2014 ten onrechte geen bijtelling voor privégebruik voor de in 2.2 genoemde aan hem ter beschikking gestelde auto in aanmerking heeft genomen. De inspecteur heeft de bijtelling voor het jaar 2014 berekend op € 7.350 (hierna: de bijtelling privégebruik auto).

Naar aanleiding van de bevindingen in het boekenonderzoek ten aanzien van het privégebruik van de auto heeft de inspecteur de navorderingsaanslagen aan belanghebbende opgelegd.

De navorderingsaanslag IB/PVV 2014 is opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 39.223. De navorderingsaanslag Zvw is opgelegd naar een extra bijdrage-inkomen van € 7.350.

Het geschil betreft het antwoord op de vraag of de inspecteur bij het opleggen van de navorderingsaanslagen terecht een bijtelling privégebruik auto in aanmerking heeft genomen.

Belanghebbende beantwoordt deze vraag ontkennend, de inspecteur bevestigend.

Vooraf

Zoals volgt uit de onder 1.5 vermelde verklaring is de uitnodiging voor de zitting bij het hof op 6 augustus 2026 in Mijn Rechtspraak geplaatst. Op die dag is een e-mail verstuurd naar het e-mailadres [email adres] . [gemachtigde] , advocaat, heeft zich namens belanghebbende aangemeld bij Mijn Rechtspraak en daarbij dit e-mailadres opgegeven. Dit is daarom het e-mailadres waar het systeem (Mijn Rechtspraak) de notificaties heen stuurt. Het hof gaat er daarom vanuit dat de e-mail met de notificatie aan het juiste e-mailadres is verstuurd. Op grond hiervan is het hof van oordeel dat belanghebbende op de juiste wijze is uitgenodigd om op de zitting te verschijnen.

De rechtbank heeft geoordeeld dat de inspecteur bij het opleggen van de navorderingsaanslagen terecht een bijtelling in aanmerking heeft genomen en heeft daartoe als volgt overwogen:

Tussen partijen is niet in geschil dat de auto aan belanghebbende ter beschikking is gesteld in 2014. Dat brengt mee dat sprake is van het wettelijk vermoeden van privégebruik, zodat het aan belanghebbende is om overtuigend aan te tonen dat de auto’s op jaarbasis voor niet meer dan 500 kilometer voor privédoeleinden zijn gebruikt.

Belanghebbende stelt dat de bijtelling niet van toepassing is. Hij voert daartoe aan dat de auto niet of hooguit voor een trip naar een belangrijke (zakelijke) meeting of event is gebruikt. Dat zou volgens belanghebbende te herleiden zijn uit de twee tassen met diverse documentatie, waaronder een tas vol treintickets, die hij tijdens het boekenonderzoek heeft overgelegd aan de controleambtenaar. Verder voert belanghebbende aan dat de auto niet geschikt is voor dagelijks gebruik en dat de auto is aangeschaft als appeltje voor de dorst.

De inspecteur stelt dat belanghebbende niet heeft doen blijken dat de auto niet voor meer dan 500 kilometer voor privédoeleinden is gebruikt. De door belanghebbende overgelegde administratieve bescheiden zijn door de controleambtenaar teruggegeven met het verzoek deze te ordenen aan welk verzoek belanghebbende geen gehoor heeft gegeven.

Vast staat dat belanghebbende geen rittenregistratie heeft overgelegd. Uit hetgeen belanghebbende heeft aangevoerd begrijpt de rechtbank dat belanghebbende stelt dat hij zijn zakelijke ritten nagenoeg geheel met openbaar vervoersbewijzen kan onderbouwen. De rechtbank stelt voorop dat belanghebbende in dat verband geen enkel stuk heeft overgelegd. Reeds daarom slaagt de stelling van belanghebbende niet. De rechtbank stelt vast dat belanghebbende ook geen stukken heeft overgelegd waaruit het totaal met de auto verreden kilometers en het met de auto verreden zakelijke kilometers blijkt. Dat betekent dat niet is vast te stellen dat de auto in 2014 voor niet meer dan 500 kilometer voor privédoeleinden is gebruikt. De rechtbank is daarom van oordeel dat belanghebbende niet in de op hem rustende bewijslast is geslaagd. De stellingen dat de auto als belegging is aangeschaft en dat de auto niet geschikt is voor dagelijks gebruik maken dat oordeel niet anders, aangezien ook daarvoor geen enkel bewijs is geleverd. De inspecteur heeft daarom terecht een correctie in aanmerking genomen voor het gebruik van de auto voor privédoeleinden. Voor dat geval is de hoogte van de correctie op dit punt niet in geschil. Dit betekent dat de navorderingsaanslag IB/PVV voor het jaar 2014 en de navorderingsaanslag Zvw in verband met het privégebruik van de auto terecht en niet tot de hoge bedragen zijn vastgesteld.”

Het hof acht deze overwegingen juist en op goede gronden gegeven en maakt de overwegingen tot de zijne. Het hof voegt hier aan toe dat ook al zou het hof belanghebbende volgen in zijn stelling dat de auto als belegging is aangeschaft en bovendien niet geschikt is voor dagelijks gebruik, dit nog geen overtuigend bewijs oplevert dat de auto op jaarbasis niet meer dan 500 kilometer voor privédoeleinden is gebruikt. Ook in hoger beroep heeft belanghebbende geen enkel stuk overgelegd die zijn stelling onderbouwt dat een bijtelling wegens privégebruik auto in onderhavig jaar achterwege moet blijven.

De slotsom is dat het hoger beroep ongegrond is.

Het hof ziet geen aanleiding om het griffierecht te laten vergoeden.

Het hof oordeelt dat er geen redenen zijn voor een veroordeling in de proceskosten als bedoeld in artikel 8:75 Algemene wet bestuursrecht.

Het hof:

De uitspraak is gedaan door C.W.M.M. Verkoijen, voorzitter, M.E. Smorenburg en J.M. van der Vegt, in tegenwoordigheid van E.A.D. Dockx, als griffier.

De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026 en een afschrift van de uitspraak is op die datum in Mijn Rechtspraak geplaatst.

De uitspraak is alleen door de voorzitter ondertekend aangezien de griffier is verhinderd deze te ondertekenen.

De griffier, De voorzitter,

E.A.D. Dockx C.W.M.M. Verkoijen

Het aanwenden van een rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.

Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).

Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad.

In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de andere partij te veroordelen in de proceskosten.