Bestuursstrafrecht

De betrokkene stelt dat de kantonrechter op de zitting heeft toegezegd het sanctiebedrag verder te zullen…

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 19 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 19 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over bestuursstrafrecht.

Instantie
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden
Zittingsplaats
Leeuwarden
Datum uitspraak
19 oktober 2026
Datum publicatie
19 oktober 2026
Zaaknummer
Wahv 200.359.555/01
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:GHARL:2026:6709
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

De betrokkene stelt dat de kantonrechter op de zitting heeft toegezegd het sanctiebedrag verder te zullen matigen. In het dossier ontbreekt het proces-verbaal van de zitting en de griffier van de rechtbank heeft verzuimd om het aan de griffier van het hof te verstrekken. Het hof kan dus niet vaststellen wat de kantonrechter op de zitting precies heeft gezegd. Om de betrokkene daarvan niet de dupe te laten worden, matigt het hof het sanctiebedrag verder.

Uitspraak

GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN

zittingsplaats Leeuwarden

Zaaknummer

: Wahv 200.359.555/01

CJIB-nummer

: 255330475

Uitspraak d.d.

: 19 oktober 2026

Arrest op het hoger beroep inzake de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften (Wahv) tegen de beslissing van de kantonrechter van de rechtbank Rotterdam van 7 augustus 2025, betreffende

[betrokkene] (hierna: de betrokkene),

wonende te [woonplaats].

Het tussenarrest

De inhoud van het tussenarrest van 30 juni 2026 wordt hier overgenomen.

Het verdere procesverloop

De griffier van de rechtbank is in de gelegenheid gesteld om het proces-verbaal van de zitting van de kantonrechter te verstrekken. Van deze gelegenheid is geen gebruik gemaakt.

De beoordeling

1. Het hof stelt vast dat, ondanks het verzoek daartoe, geen proces-verbaal van de behandeling van de zaak door de kantonrechter op 24 juli 2025 is verstrekt. Dit betekent dat is gehandeld in strijd met artikel 13, tweede en derde lid, van de Wahv juncto artikel 12 van de Wahv. Dat brengt mee dat de beslissing van de kantonrechter niet in stand kan blijven. Het hof zal de beslissing van de kantonrechter vernietigen. Het hof zal vervolgens het beroep tegen de beslissing van de officier van justitie beoordelen. Het beroep tegen de inleidende beschikking is ongegrond verklaard.

2. Tegen de beslissing van de officier van justitie heeft de betrokkene aangevoerd dat het onjuist is dat hij niet gehoord wilde worden. In de toevoeging op zijn bezwaar heeft hij laten weten dat hij gehoord wil worden, maar niet inhoudelijk wil ingaan op zijn bezwaarschrift. Hij heeft zelfs zijn telefoonnummer opgegeven voor contact.

3. De betrokkene heeft in het administratief beroepschrift verzocht om te worden gehoord. Uit het dossier blijkt dat de betrokkene vervolgens op 4 februari 2024 in reactie op het verzoek om een telefoonnummer voor een telefonisch hoorgesprek schrijft dat hij bereid is om telefonisch contact te hebben, maar niet inhoudelijk wil ingaan op zijn bezwaar. De betrokkene geeft zijn telefoonnummer op, mocht de officier van justitie telefonisch contact willen hebben. Naar het oordeel van het hof had de officier van justitie gelet op wat de betrokkene heeft geschreven kunnen en mogen afzien van het horen van de betrokkene. Tijdens een hoorzitting wordt een betrokkene de gelegenheid geboden om het beroep toe te lichten. Het is, anders dan de betrokkene kennelijk wenst, niet bedoeld om een telefonische reactie van de officier van justitie op de bezwaren te ontvangen. Uit de mededeling dat de betrokkene niet inhoudelijk wil ingaan op zijn bezwaarschrift, kon de officier van justitie redelijkerwijs begrijpen dat de betrokkene geen gebruik meer wenste te maken van de gelegenheid om tijdens een hoorzitting te worden gehoord.

4. Het hof stelt vast dat de betrokkene niettemin per brief van 27 februari 2024 is uitgenodigd voor een telefonisch hoorgesprek op 8 april 2024. Niet blijkt dat de betrokkene na deze uitnodiging heeft laten weten af te zien van een hoorgesprek. Evenmin blijkt uit het dossier dat een hoorgesprek heeft plaatsgevonden en uit de beslissing van de officier van justitie volgt dat de betrokkene niet is gehoord, omdat hij in een nadere aanvulling heeft aangegeven dat hij niet meer gehoord hoeft te worden. Nu de betrokkene toch is uitgenodigd voor een telefonisch hoorzitting, die kennelijk niet heeft plaatsgevonden terwijl ook uit het dossier niet blijkt dat deze is afgezegd, komt het hof tot het oordeel dat de hoorplicht is geschonden. Daarom wordt het beroep gegrond verklaard en de beslissing van de officier van justitie vernietigd.

5. Het hof zal het beroep tegen de inleidende beschikking beoordelen. Aan de betrokkene is bij inleidende beschikking een sanctie opgelegd van € 440,- voor: “39 km per uur harder rijden dan mag op een autosnelweg buiten de bebouwde kom (verkeersbord A1)”. Deze gedraging zou zijn verricht op 24 januari 2023 om 17.10 uur op de A15 in Barendrecht met het voertuig met het kenteken [kenteken].

6. De betrokkene beaamt te hard te hebben gereden, maar de juistheid van de meting is niet correct. De gemeten snelheid is hoger dan hij daadwerkelijk heeft gereden. De meting is niet nauwkeurig uitgevoerd en onbetrouwbaar. De betrokkene heeft berekend dat de meting 13 seconden heeft geduurd, maar volgens de Concept voorschriften meetmiddelen politie moet dit minimaal

16 seconden zijn.

7. Dat de gedraging is verricht, moet voldoende blijken uit de beschikbare gegevens. Of van de juistheid van deze gegevens kan worden uitgegaan, is ervan afhankelijk of de betrokkene argumenten heeft aangevoerd die leiden tot twijfel aan de juistheid van (delen van) die gegevens dan wel het dossier daar aanleiding toe geeft.

8. De gegevens waarop de ambtenaar zich bij de oplegging van de sanctie heeft gebaseerd, zijn opgenomen in het zaakoverzicht. Dit zaakoverzicht bevat de informatie die in de inleidende beschikking is vermeld en daarnaast onder meer de volgende gegevens:

“De werkelijke gemiddelde snelheid stelde ik vast met behulp van een voor de meting geteste, goedgekeurde en op de voorgeschreven wijze gebruikte mobiele snelheidsmeter op basis van de factoren tijd en afstand. Dit houdt in dat de tijdmeting werd gestart op het moment dat de voorzijde van het doelvoertuig een referentiepunt passeerde en dat de afstandmeting werd gestart op het moment dat de achterzijde van het meetvoertuig hetzelfde referentiepunt passeerde. Vervolgens werd, na tenminste de volgens de instructie van de fabrikant minimaal voorgeschreven tijdsduur, de tijd meting gestopt op het moment dat de instructie van de fabrikant minimaal voorgeschreven tijdsduur, de tijdmeting gestopt op het moment dat de achterzijde van het doelvoertuig een volgend referentiepunt passeerde. De afstandmeting werd gestopt op het moment dat de voorzijde van het meetvoertuig hetzelfde referentiepunt passeerde. De meting werd op dusdanige wijze uitgevoerd dat in het voordeel van het doelvoertuig werd gemeten. Derhalve kan gesteld worden dat het doelvoertuig met tenminste de gemeten gemiddelde snelheid heeft gereden.
Afgelegde wegafstand: 1136 m.
Gebruikte tijd: 28,35 sec.
Gemeten (afgelezen) gemiddelde snelheid: 144.
Werkelijke (gecorrigeerde) gemiddelde snelheid: 139.
Toegestane snelheid: 100.
Overschrijding met: 39.
Tussenafstand start meting: 38,00 m.
Tussenafstand einde meting: 55,00 m.”

9. Het hof wijst de betrokkene er op dat de Concept voorschriften meetmiddelen politie waar hij naar verwijst, voorschriften bevat ten aanzien van het testen en goedkeuren van de meetapparatuur die de politie gebruikt. Het voorschrift dat de betrokkene noemt bepaalt - kort samengevat - dat de meetapparatuur zo moet zijn ingericht dat die metingen van te korte duur verhindert. In het dossier bevindt zich een NMi-verklaring waaruit volgt dat dat de gebruikte apparatuur voldoet aan de voorschriften. De ambtenaren verklaren dat zij de trajectsnelheidsmeter op de voorgeschreven wijze hebben gebruikt. Daarnaast was de gebruikte tijd van de meting 28,35 seconden. Het hof ziet dan ook ook geen aanleiding om aan te nemen dat de meting niet nauwkeurig is. De berekening die de betrokkene eerder heeft gemaakt geeft geen aanleiding om daar aan te twijfelen, omdat hij bij die berekening een start- en eindpunt voor de meting gebruikt die een korter traject opleveren en daarbij vervolgens de gecorrigeerde snelheid als uitgangspunt neemt. Daardoor zullen de uitkomsten altijd anders zijn. De gedraging kan worden vastgesteld.

10. Het hof stelt vast dat de redelijke termijn van berechting als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) in eerste aanleg is overschreden. Gelet hierop zal het hof het bedrag van de sanctie matigen met 25 procent (vgl. het arrest van het hof van 28 juli 2023, vindplaats op rechtspraak.nl: ECLI:NL: GHARL:2023:6369).

11. De schending van de hoorplicht door de officier van justitie is geen reden om het bedrag van de sanctie te matigen. Dat de betrokkene wel is uitgenodigd voor een hoorzitting, maar niet is gehoord betreft niet een structurele schending die aanleiding geeft om het sanctiebedrag te matigen (vgl. het arrest van het hof van 22 november 2022, vindplaats op rechtspraak.nl: ECLI:NL: GHARL:2022:9934).

12. Op basis van vaste rechtspraak van het hof bestaat geen aanleiding om het bedrag van de sanctie verder te matigen dan € 330,-. De betrokkene heeft echter aangevoerd dat de kantonrechter op de zitting heeft toegezegd het sanctiebedrag te zullen matigen tot € 220,-. Het hof heeft geen proces-verbaal van de zitting ontvangen en kan dus niet vaststellen wat op de zitting is besproken dan wel toegezegd. De advocaat-generaal heeft weliswaar zittingsaantekeningen van de griffier opgevraagd, maar deze kunnen niet als kenbron dienen van wat ter zitting is voorgevallen. Het hof leidt uit die zittingsaantekeningen af dat de kantonrechter gezegd zou kunnen hebben dat de sanctie € 220,- moet bedragen, maar zonder proces-verbaal zijn deze aantekeningen niet eenduidig te beoordelen. Nu de griffier van de rechtbank heeft verzuimd om een proces-verbaal van de zitting aan het dossier toe te voegen, kan het hof niet vaststellen wat de kantonrechter op de zitting precies heeft gezegd. Om de betrokkene daarvan niet de dupe te laten worden, zal het hof sanctiebedrag matigen tot € 220.-.

13. Het voorgaande leidt tot onderstaande beslissing.

De beslissing

Het gerechtshof:

vernietigt de beslissing van de kantonrechter;

verklaart het beroep tegen de beslissing van de officier van justitie gegrond en vernietigt die beslissing;

verklaart het beroep tegen de inleidende beschikking gedeeltelijk gegrond;

wijzigt de inleidende beschikking in zoverre dat het sanctiebedrag wordt gewijzigd in € 220,-;

bepaalt dat als de betrokkene op grond van artikel 11 van de Wahv teveel zekerheid heeft gesteld, het meerdere door de advocaat-generaal wordt gerestitueerd.

Dit arrest is gewezen door mr. Wijma, in tegenwoordigheid van mr. Wijmenga als griffier, en op een openbare zitting uitgesproken.