Nepagentfraude. Het hof formuleert een oriëntatiepunt voor de op te leggen straf. Het hof legt een…

geboren op [geboortedag] 2002 in [geboorteplaats] ,

wonende op het adres [adres 1] .

De officier van justitie heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank.

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van het hof van 14 augustus 2026 en het onderzoek op de terechtzitting van de rechtbank.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal. Deze vordering is na voorlezing aan het hof overhandigd.

Verder heeft het hof kennisgenomen van wat is aangevoerd door de verdachte en haar raadsvrouw, mr. V.H. Hammerstein.

De rechtbank heeft (kort gezegd) bewezen verklaard dat de verdachte:

De rechtbank heeft die feiten als volgt juridisch gekwalificeerd:

De rechtbank heeft de verdachte daarvoor veroordeeld tot:

? een gevangenisstraf van 240 dagen, waarvan 193 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar en met (naast de algemene voorwaarde) een aantal bijzondere voorwaarden en

? een taakstraf van 150 uur.

Verder heeft de rechtbank benadeelde partij [benadeelde] niet-ontvankelijk verklaard in de vordering tot schadevergoeding.

Oordeel hof

Het hof bevestigt het vonnis van de rechtbank wat betreft:

? de bewezenverklaring;

? de juridische kwalificatie en strafbaarheid van het bewezenverklaarde;

? de strafbaarheid van de verdachte en

? de beslissing op de vordering van de benadeelde partij.

Het hof bevestigt (die onderdelen van) het vonnis met overneming van gronden, met uitzondering van de bewezenverklaring. Dat onderdeel van het vonnis wordt bevestigd met verbetering van gronden. De gronden van het hof voor de bewezenverklaring staan onder het kopje ‘Bewijsoverwegingen’.

Het hof vernietigt het vonnis wat betreft de opgelegde (deels voorwaardelijke) gevangenisstraf en taakstraf. Naar het oordeel van het hof wordt met de straffen zoals opgelegd door de rechtbank geen recht gedaan aan de ernst van het bewezenverklaarde. Verder heeft de rechtbank niet beslist op de in beslag genomen telefoons die zijn vermeld op de beslaglijst van 7 november 2025. In zoverre doet het hof opnieuw recht.

Bewijsoverwegingen

Feit 1 en 2

De verdachte heeft op de terechtzitting van het hof van 14 augustus 2026 bekend het onder 1 en 2 bewezenverklaarde te hebben begaan. De raadsvrouw heeft voor die feiten geen vrijspraak bepleit. Het hof volstaat daarom voor de onderbouwing van de bewezenverklaring met onderstaande opgave van de gebruikte bewijsmiddelen (conform de tweede volzin van artikel 359, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering).

Feit 1

? Het proces-verbaal van de aangifte van [benadeelde] (pagina 349-359 van het politiedossier).

? Het proces-verbaal van de aangifte van [slachtoffer 1] (pagina 386-392 van het politiedossier).

? Het proces-verbaal van de aangifte van [slachtoffer 2] (pagina 393-396 van het politiedossier).

Feit 2

Feit 3

Het hof komt tot een bewezenverklaring van het onder 3 tenlastegelegde op basis van het volgende.

De verdenking houdt kort gezegd in dat de verdachte in of omstreeks de periode van 5 juni 2024 tot en met 28 oktober 2024 heeft deelgenomen aan een criminele organisatie (als bedoeld in artikel 140 van het Wetboek van Strafrecht (Sr)), bestaande uit haarzelf en [medeverdachte] , waarbij die criminele organisatie tot oogmerk had het plegen van oplichting en diefstal.

Van een ‘organisatie’ als bedoeld in artikel 140 Sr is sprake als het gaat om een samenwerkingsverband, met een zekere duurzaamheid en structuur, tussen de verdachte en ten minste één andere persoon (in dit geval [medeverdachte] ). Van ‘deelneming’ aan een organisatie als bedoeld in artikel 140 Sr kan slechts dan sprake zijn als de betrokkene behoort tot het samenwerkingsverband en een aandeel heeft in gedragingen dan wel gedragingen ondersteunt die strekken tot of rechtstreeks verband houden met de verwezenlijking van het in dat artikel bedoelde oogmerk.

Uit het onder 1 en 2 bewezenverklaarde (en de bewijsmiddelen waarop die bewezenverklaring is gebaseerd) blijkt dat de verdachte heeft deelgenomen aan:

? de oplichting van aangever [benadeelde] op 15 augustus 2024;

? de oplichting van aangever [slachtoffer 1] op 16 augustus 2024;

? de oplichting van aangever [slachtoffer 2] op 22 augustus 2024;

? de diefstal bij aangever [slachtoffer 3] op 26 augustus.

Bij die incidenten is telkens min of meer dezelfde werkwijze (modus operandi) toegepast, die in de kern het volgende inhoudt. Het slachtoffer wordt gebeld door iemand die zich voordoet als politieagent. In die telefoongesprekken wordt het slachtoffer verteld dat in de buurt van diens woning een inbraak heeft plaatsgevonden of wordt beraamd, althans dat er aanwijzingen zijn dat een inbraak zal worden gepleegd in de woning van het slachtoffer. Degene die zich voordoet als politieagent zegt tegen het slachtoffer dat een collega zal langskomen om het slachtoffer te beschermen tegen die dreigende inbraak. In sommige gesprekken zou die bescherming worden geboden door waardevolle goederen veilig te stellen, in andere gesprekken door het hang- en-sluitwerk te controleren. In die gesprekken wordt ook gevraagd welke waardevolle goederen het slachtoffer in huis heeft. Een korte tijd later verschijnt iemand (anders) bij de woning van het slachtoffer. In een aantal gevallen draagt die persoon een kledingstuk dat overeenkomsten vertoont met ambtskleding van de politie. Uiteindelijk vertrekt die persoon met (waardevolle) goederen van het slachtoffer.

In het geval van aangever [slachtoffer 3] is over dat telefoongesprek niet alleen bekend wat het slachtoffer daarover heeft verklaard in de aangifte, maar is dat telefoongesprek ook afgeluisterd door de politie. Bij dat incident is door de dader(s) gebruikgemaakt van een telefoon met het IMEI-nummer [nummer] . Dat telefoongesprek met de aangever begon (op 26 augustus 2024) om 17.38 uur. Diezelfde dag om 16.20 uur heeft de politie (door middel van een IMSI-catcher) bepaald dat die telefoon zich hoogstwaarschijnlijk bevond in de woning op het adres [adres 2] . Diezelfde dag om 17.55 uur betrad de politie die woning. Daar trof de politie de verdachte en [medeverdachte] aan, die op bed zaten met rondom hen meerdere telefoons. Onder de telefoons in die woning bevond zich de telefoon met het genoemde IMEI-nummer [nummer] .

De politie heeft geconcludeerd dat een andere telefoon die is aangetroffen in de woning (in beslag genomen onder het kenmerk 3278835 en onderzocht onder ‘goednr digi’ 3333333). waarschijnlijk in gebruik was bij [medeverdachte] , onder meer omdat de telefoon is aangetroffen bij de verdachte en de medeverdachte en daarnaast op die telefoon het e-mailadres [e-mailadres] is aangetroffen als ‘user account’. Het hof volgt die conclusie van de politie. Daarnaast is op die telefoon in de applicatie Apple Maps:

Verder is in die telefoon (3333333) het Snapchataccount ‘ [accountnaam 1] ’ aangetroffen als ‘user account’.

De verdachte heeft in een politieverhoor verklaard dat het Snapchat-account ‘ [accountnaam 2] ’ van haar is.

Op 22 augustus 2024 stuurde Snapchataccount ‘ [accountnaam 2] ’ het volgende bericht naar ‘ [accountnaam 1] ’:

oude ketting

Goude arm bandje

Goude munt niet zeker of t echt is

Schakel armband goude vijfje

2 goude kettingkjes

Goud ketting zilver en witgoudof zilver met driehoekje

Schakel armband met kinderkopjes

Goudenring met briljantjes van dr moeder

2’gouden hanger

Houde ketting zelf om

Kleine ketting met schakel

Armbandje zelf om

2 canadese munten

Goude ring

Goude ring met blauwe steen

Goud met zilver ring met 3 steentjes

Goude pink ring steentjes zelf om

Goude ring gedelede zilver zelf om

Op 26 augustus 2024 stuurden ‘ [accountnaam 2] ’ en ‘ [accountnaam 1] ’ de volgende berichten naar elkaar:

Standpunt advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf van 24 maanden, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar en met (naast de algemene voorwaarde) de bijzondere voorwaarden zoals geadviseerd door de reclassering.

Standpunt verdediging

De raadsvrouw heeft bepleit dat het hof dezelfde straf zal opleggen als de rechtbank, namelijk dat de duur van het onvoorwaardelijk deel van de op te leggen gevangenisstraf gelijk is aan de duur van het voorarrest. Ter onderbouwing daarvan heeft de raadsvrouw onder meer aangevoerd dat het onder 3 bewezenverklaarde op een zodanige manier samenhangt met het onder 1 en 2 bewezenverklaarde dat het onder 3 bewezenverklaarde niet nog zelfstandig bijdraagt aan de ernst van het bewezenverklaarde. Daarnaast het de raadsvrouw gewezen op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte.

Oordeel hof

Bij het bepalen van de straf houdt het hof rekening met de aard en de ernst van het bewezenverklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte.

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan deelneming aan nepagentfraude, een vorm van criminaliteit waarbij valselijk de hoedanigheid van de politie wordt gebruikt om het slachtoffer sieraden en/of geld afhandig te maken. De slachtoffers werden eerst telefonisch benaderd door iemand die zich voordeed als politieagent en het slachtoffer bang maakte met de boodschap dat er aanwijzingen waren dat bij het slachtoffer thuis een woninginbraak zou worden gepleegd. De politie zou het slachtoffer zogenaamd bescherming bieden, door thuis langs te komen om waardevolle goederen veilig te stellen of in die woning het hang- en sluitwerk te controleren. Vervolgens verscheen een mededader bij die woning, zogenaamd een collega van de politieagent door wie het slachtoffer gebeld was, die uiteindelijk vertrok met sieraden en/of geld van het slachtoffer. Om het vertrouwen van de slachtoffers te winnen, werd onder meer gebruikgemaakt van de naam en het dienstnummer van echte politieagenten en werd ook (nep)politiekleding gebruikt. Als het lukte om dat vertrouwen te winnen – in het telefoongesprek werd afgetast of het slachtoffer meeging in het verhaal – werd daar dus op een uiterst brutale wijze misbruik van gemaakt door het slachtoffer kostbare goederen en/of geld afhandig te maken.

De verdachte is betrokken geweest bij vier voltooide gevallen van nepagentfraude, telkens gepleegd bij een slachtoffer van meer dan 70 jaar oud. De bijdrage van de verdachte bestond onder meer uit het bellen van het slachtoffer. In dergelijke gesprekken heeft de verdachte glashard leugens verteld om het slachtoffer op het verkeerde been te zetten en afgetast of het slachtoffer meeging in dat verhaal.

Het plegen van nepagentfraude gebeurde echter in een georganiseerd verband, waarbij die organisatie erop gericht was op een grotere schaal slachtoffers te maken. Zo heeft de verdachte nog veel meer mensen gebeld dan de personen bij wie het gesprek daadwerkelijk heeft geleid tot oplichting of diefstal. Anders dan de raadsvrouw heeft bepleit is het hof daarom van oordeel dat ook de deelneming aan die criminele organisatie nog zelfstandig bijdraagt aan de ernst van het bewezenverklaarde. Het hof houdt er rekening mee dat de verdachte binnen die organisatie niet de drijvende kracht is geweest.

Nepagentfraude is om meerdere redenen bijzonder kwalijk. Er wordt een inbreuk mee gemaakt op het eigendomsrecht van het slachtoffer. Daarbij richtten de daders zich onder meer op sieraden, die voor de eigenaar vaak ook een sterke emotionele waarde hebben, bijvoorbeeld als tastbare herinnering aan een overleden dierbare. Verder is nepagentfraude voor het slachtoffer doorgaans een nare en mogelijk ook beangstigende ervaring, die bovendien heeft plaatsgevonden in de eigen woning. Ook is er bij deze vorm van oplichting, net als in onderhavige zaak, vaak sprake van slachtoffers op hoge leeftijd, die extra kwetsbaar zijn en waar de gevolgen groter zijn. Ten slotte heeft nepagentfraude potentieel bredere negatieve maatschappelijke gevolgen. Doordat de hoedanigheid van politiegent wordt ingezet met het doel om mensen te benadelen, werkt deze vorm van criminaliteit in de hand dat het vertrouwen in de politie wordt aangetast. Dit leidt tot een verstoring van de werkzaamheden van de politie, bijvoorbeeld doordat politieambtenaren vaker te maken hebben met wantrouwende burgers, die bijvoorbeeld minder geneigd zijn de deur te openen voor politieagenten of bij een onverwacht bezoek van politieagenten zelfs 112 bellen.

Binnen de rechtspraak zijn oriëntatiepunten voor de straftoemeting ontwikkeld. Het doel daarvan is bijdragen aan een consistent landelijk straftoemetingsbeleid. Die oriëntatiepunten kunnen dienen als vertrekpunt bij het bepalen van de op te leggen straf. Er is geen oriëntatiepunt voor nepagentfraude. Wel is er een oriëntatiepunt voor een delict dat overeenkomsten heeft met dit feit, namelijk een woninginbraak. Daarbij gaat het ook om een vermogensmisdrijf dat plaatsvindt in de woning van het slachtoffer. Het oriëntatiepunt voor een woninginbraak is een gevangenisstraf van drie maanden. Het hof ziet redenen om nepagentfraude zwaarder te bestraffen aangezien deze vorm van criminaliteit (zaaksoverstijgende) negatieve gevolgen heeft voor het vertrouwen in de politie en er een geraffineerde werkwijze wordt toegepast om het vertrouwen van het slachtoffer te winnen. Alles overziende is het hof van oordeel dat het passend is om nepagentfraude te bestraffen met een gevangenisstraf van vijf maanden (per incident).

Gelet op het aantal incidenten waarbij de verdachte betrokken is geweest en daarnaast haar deelneming aan de criminele organisatie die zich met nepagentfraude bezighield, is het hof van oordeel dat de ernst van het bewezenverklaarde rechtvaardigt dat een gevangenisstraf wordt opgelegd voor de duur van 24 maanden.

Het hof heeft kennisgenomen van een recent strafblad van de verdachte (het uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 17 juli 2026). Daaruit blijkt dat de verdachte eerder is veroordeeld voor het plegen van strafbare feiten. Gelet op de aard en ouderdom daarvan hebben die eerdere veroordelingen geen invloed op de op te leggen straf. Dat strafblad bevat geen aantekeningen die betrekking hebben op (een verdenking van) een strafbaar feit dat is gepleegd na het bewezenverklaarde.

Verder houdt het hof bij het bepalen van de op te leggen straf rekening met het volgende. In het reclasseringsadvies van 16 juli 2025 staat dat de verdachte is opgegroeid in een ‘zeer gespannen opvoedingssituatie’ en dat zij op haar vijftiende uit huis is geplaatst en sindsdien altijd op zichzelf heeft gewoond, al dan niet met begeleiding. In het kader van de schorsing van de voorlopige hechtenis, die inging op 27 december 2024, heeft de verdachte een tijd onder toezicht gestaan van de reclassering, die op 16 juli 2025 heeft gerapporteerd voldoende aanknopingspunten te zien om dat toezicht voort te zetten. Tijdens die schorsing is de verdachte onder meer begonnen met een behandeling bij [instelling 1] . Op dit moment woont de verdachte in een voorziening voor begeleid of beschermd wonen van [instelling 2] . Haar woonbegeleider heeft beschreven dat de verdachte een positieve ontwikkeling heeft doorgemaakt, haar afspraken consequent nakomt, zich begeleidbaar opstelt en zich actief inzet voor haar persoonlijke ontwikkeling. De verdachte laat zien bewuste keuzes te maken en zet zich blijvend in voor een stabiele en maatschappelijk verantwoorde toekomst.

Uit de informatie van de reclassering en [instelling 2] leidt het hof af dat de verdachte in een moeilijke situatie is opgegroeid en sinds haar invrijheidstelling in december 2024 een positieve ontwikkeling heeft doorgemaakt en stappen vooruit heeft gezet om stabiliteit te bewerkstelligen op belangrijke leefgebieden. Om die reden volgt het hof het advies van de reclassering in zoverre dat een deel van de op te leggen gevangenisstraf voorwaardelijk wordt opgelegd en dat aan dat voorwaardelijke strafdeel bijzondere voorwaarden worden verbonden die betrekking hebben op een ambulante behandeling, begeleid/beschermd wonen, dagbesteding en schuldhulpverlening. De straf die het hof oplegt heeft echter wel tot gevolg dat de verdachte opnieuw zal worden gedetineerd. Het hof beseft dat dit negatieve gevolgen heeft voor wat de verdachte de afgelopen maanden heeft opgebouwd, maar naar het oordeel van het hof is het bewezenverklaarde zodanig ernstig dat daaraan geen recht zou worden gedaan als een gevangenisstraf zou worden opgelegd waarvan het onvoorwaardelijke deel gelijk is aan de duur van het voorarrest (47 dagen).

Alles overziende veroordeelt het hof de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. Aan het voorwaardelijke strafdeel verbindt het hof (naast de algemene voorwaarde) de bijzondere voorwaarden die de reclassering heeft geadviseerd in het adviesrapport van 16 juli 2025 (met uitzondering van het geadviseerde contactverbod).

De tenuitvoerlegging van het onvoorwaardelijke deel van die gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting.

Het hof beslist tot verbeurdverklaring van de in beslag genomen telefoons die worden genoemd op de beslaglijst van 7 november 2025. De juridische grond voor die verbeurdverklaring is dat voor elk van die telefoons kan worden vastgesteld dat (een deel van) het bewezenverklaarde met behulp van die telefoon is begaan of voorbereid. Dit wordt als volgt onderbouwd.

[kenmerk 1] , [kenmerk 2] , [kenmerk 3] en [kenmerk 4] (aangetroffen op 26 augustus 2024)

De telefoons met het kenmerk [kenmerk 1] , [kenmerk 2] , [kenmerk 3] of [kenmerk 4] zijn aangetroffen op 26 augustus 2024 in de woning op het adres [adres 2] . De politie is die dag in die woning binnengetreden omdat (door middel van een IMSI-catcher was bepaald dat) dit hoogstwaarschijnlijk de locatie was van de mobiele telefoon met het IMEI-nummer [nummer] . Die telefoon was bij de politie in beeld gekomen doordat die telefoon op 20 augustus 2024 was gebruikt bij een poging tot oplichting waarbij de aangeefster en haar man werden gebeld door iemand die zei van de politie te zijn en waarbij later een mededader bij de woning verscheen om sieraden en geld op te halen om dat (zogenaamd) veilig te stellen. Toen de politie op 26 augustus 2024 binnentrad in de woning op het adres [adres 2] trof de politie daar de verdachte en [medeverdachte] aan terwijl zij op bed zaten. Rondom hen op het bed en op een bijzettafel lagen in totaal vier telefoons. Daarnaast lag een telefoon op de grond. Die was voor het oog van de politie op de grond gegooid door [medeverdachte] . Op of rondom dat bed zijn dus vijf telefoons aangetroffen, waaronder de vier telefoons met de genoemde kenmerken ( [kenmerk 1] , [kenmerk 2] , [kenmerk 3] en [kenmerk 4] ).

Onder die aangetroffen telefoons bevond zich de telefoon met het IMEI-nummer [nummer] , die in beslag is genomen onder het kenmerk [kenmerk 1] . Uit het politiedossier blijkt dat die telefoon is gebruikt om telefonisch contact te leggen met aangever [slachtoffer 3] in het kader van het onder 2 bewezenverklaarde. Met andere woorden: het onder 2 bewezenverklaarde is met behulp van die telefoon begaan.

Van de telefoon die in beslag is genomen onder het kenmerk [kenmerk 3] stelt het hof vast dat het onder 1 bewezenverklaarde met behulp van die telefoon is begaan of voorbereid. Onder 1 is onder meer bewezen verklaard dat de verdachte als medepleger betrokken is bij de oplichting van [benadeelde] . Die oplichting vond plaats op 15 augustus 2024, waarbij aangever [benadeelde] om 14.04 uur en 14.11 uur is gebeld door iemand die vertelde politieagent te zijn en de naam gebruikte van een wijkagent in [plaats 7] . Vervolgens verscheen om 14.45 uur iemand met een politieshirt bij de woning van de aangever om waardevolle spullen op te halen. In de telefoon met het kenmerk [kenmerk 3] is op 15 augustus 2024 om 14.11 uur in Apple Maps gezocht naar het adres [benadeelde] en is kort daarna via Safari gezocht op ‘wijkagent [plaats 1] ’.

Uit het politiedossier blijkt dat de politie heeft geconcludeerd dat de telefoon met het kenmerk [kenmerk 3] toebehoort aan [medeverdachte] . Daarvan uitgaande ligt het in de rede dat [medeverdachte] op 15 augustus 2024 de gebruiker was van de telefoon en dus wist van het gebruik van die telefoon in verband met het onder 1 bewezenverklaarde.

Van de telefoon die in beslag is genomen onder het kenmerk [kenmerk 2] stelt het hof vast dat het onder 3 bewezenverklaarde met behulp van die telefoon is begaan. Op 13 augustus 2024 is een bewoner van een adres in [plaats 8] gebeld door een persoon die zich voordeed als wijkagent [naam 1] . Met de telefoon met het kenmerk [kenmerk 3] is diezelfde een webpagina van de politie bezocht over diezelfde wijkagent. Daarnaast is diezelfde dag met de telefoon met het kenmerk [kenmerk 3] in Apple Maps gezocht naar het betreffende adres in [plaats 8] .

Van de telefoon die in beslag is genomen onder het kenmerk [kenmerk 5] stelt het hof vast dat het onder 2 bewezenverklaarde met behulp van die telefoon is begaan of voorbereid. Met die telefoon is op 26 augustus 2024 om 15.19 uur gezocht naar ‘politie [plaats 4] ’ en ‘wijkagent [plaats 4] ’. Diezelfde dag om 17.38 uur werd aangever [slachtoffer 3] gebeld door iemand zich voordeed als medewerker van de politie [plaats 4] en in dat gesprek tegen de aangever zei dat een wijkagent zou langskomen, waarbij een naam en dienstnummer van die wijkagent werden genoemd.

[kenmerk 6] (aangetroffen op 11 november 2024)

De telefoon met het kenmerk [kenmerk 6] is op 11 november 2024 aangetroffen bij de verdachte tijdens haar aanhouding. Het hof stelt vast dat het onder 3 bewezenverklaarde met behulp van die telefoon is begaan. Met die telefoon zijn namelijk op 19 en 24 oktober 2024 codes voor het opwaarderen van beltegoed gestuurd naar een contact dat was opgeslagen onder naam ‘ [naam 2] ’, wat volgens de politie een Arabisch woord is dat onder meer ‘ [woord] ’ betekent. De verdachte had (ook) toen een romantische relatie met [medeverdachte] . De verdachte heeft verklaard dat haar bijdrage aan de nepagentfraude onder meer bestond uit het opwaarderen van beltegoed. Verder is in die telefoon onder meer de volgende zoekterm aangetroffen: ‘wijkagent [plaats 9] ’.

De straffen die het hof oplegt zijn gebaseerd op de artikelen 14a, 14b, 14c, 33, 33a, 57, 140, 311 en 326 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast zoals zij golden op het moment van het bewezenverklaarde.

Het hof:

Vernietigt het vonnis van de rechtbank ten aanzien van de gevangenisstraf en de taakstraf en doet in zoverre opnieuw recht.

Deels voorwaardelijke gevangenisstraf

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 (vierentwintig) maanden.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 8 (acht) maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte:

? zich vóór het einde van een proeftijd van 3 (drie) jaar aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt of

? tijdens de proeftijd niet heeft meegewerkt aan het nemen van één of meer vingerafdrukken of geen geldig identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage heeft aangeboden of

? tijdens de proeftijd geen medewerking heeft verleend aan het reclasseringstoezicht als bedoeld in artikel 14c van het Wetboek van Strafrecht, waaronder het meewerken aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zolang als de reclassering dat noodzakelijk vindt, of

? tijdens de proeftijd de hierna te noemen bijzondere voorwaarden niet heeft nageleefd.

Geeft Reclassering Nederland de opdracht om toezicht te houden op de naleving van de voorwaarden en om de verdachte ten behoeve daarvan te begeleiden.

Verbeurdverklaring telefoons

Verklaart verbeurd de in beslag genomen en nog niet teruggegeven telefoons met de volgende kenmerken: [kenmerk 1] , [kenmerk 2] , [kenmerk 3] , [kenmerk 4] en [kenmerk 6] .

Bevestiging vonnis (voor het overige)

Bevestigt het vonnis van de rechtbank voor het overige.

Dit arrest is gewezen door mr. R.D.J. Visschers, mr. E.C.M. Wolfert en mr. I. Augusteijn, in aanwezigheid van de griffier mr. D. van der Geld en is uitgesproken op de openbare zitting van het hof van 28 augustus 2026.

Mr. Augusteijn en de griffier zijn buiten staat dit arrest te ondertekenen.