Veroordeling voor mishandeling - in casu bijten in de arm - en vernieling van een mobiele telefoon tot een…

Parketnummer: 24-001266-10

Parketnummer eerste aanleg: 19-605376-09

[verdachte],

geboren op [1976] te [geboorteplaats],

wonende te [woonplaats], [adres],

Het vonnis waarvan beroep

De politierechter in de rechtbank Assen heeft de verdachte bij het vonnis wegens misdrijven veroordeeld tot een straf, zoals in dat vonnis omschreven.

Gebruik van het rechtsmiddel

De verdachte is op de voorgeschreven wijze en tijdig in hoger beroep gekomen.

Het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep, alsmede het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg.

De vordering van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof verdachte ter zake het haar onder

1 en 2 ten laste gelegde zal veroordelen tot een voorwaardelijke geldboete van 500 euro, subsidiair 10 dagen vervangende hechtenis, met een proeftijd van twee jaren.

De beslissing op het hoger beroep

Het hof zal het vonnis vernietigen en opnieuw recht doen.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is ten laste gelegd, dat:

1.

zij op of omstreeks 8 februari 2009 in de gemeente [gemeente] opzettelijk mishandelend een persoon (te weten [slachtoffer]), heeft gebeten, waardoor deze letsel heeft bekomen en/of pijn heeft ondervonden;

2.

zij op of omstreeks 8 februari 2009 in de gemeente [gemeente] opzettelijk en wederrechtelijk een gsm, in elk geval enig goed, geheel of ten dele toebehorende aan

[slachtoffer], in elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte, heeft vernield en/of beschadigd en/of onbruikbaar gemaakt.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat:

1.

zij op 8 februari 2009 in de gemeente [gemeente] opzettelijk mishandelend een persoon, te weten [slachtoffer], heeft gebeten, waardoor deze letsel heeft bekomen en pijn heeft ondervonden;

2.

zij op 8 februari 2009 in de gemeente [gemeente] opzettelijk en wederrechtelijk een gsm, toebehorende aan [slachtoffer], heeft vernield.

Kwalificatie

Het bewezen verklaarde levert respectievelijk op de misdrijven:

Strafbaarheid

Ten aanzien van het onder 1 ten laste gelegde en door het hof bewezenverklaarde feit heeft verdachte ter terechtzitting aangevoerd dat zij heeft gehandeld uit noodweer. Zij zou, zo begrijpt het hof, door aangever [slachtoffer] in haar nek zijn gebeten en daarop zou verdachte, als een verdedigende reactie, aangever [slachtoffer] hebben gebeten. Uit de stukken en het verhandelde ter terechtzitting leidt het hof het volgende af:

Er heeft zich op 8 februari 2009 een incident voorgedaan tussen aangever [slachtoffer] enerzijds en verdachte en haar vriendin [naam] anderzijds. Daarbij heeft verdachte de mobiele telefoon van [slachtoffer] afgenomen. In een poging van [slachtoffer] om zijn mobiele telefoon van verdachte terug te pakken, ontstaat er een handgemeen tussen [naam] en aangever [slachtoffer]. Blijkens de aangifte van [slachtoffer] is hij daarop door verdachte in zijn linkerhand gebeten. Aangever reageerde hierop door verdachte in haar nek te bijten.

Vervolgens heeft verdachte de mobiele telefoon van aangever opzettelijk op straat kapot gegooid. Naar het oordeel van het hof is niet aannemelijk geworden dat zich op enig moment een ogenblikkelijke wederrechtelijk aanranding van verdachte door aangever heeft voorgedaan, waartegen verdachte zich moest verdedigen. Het hof verwerpt het beroep op noodweer nu niet aannemelijk is gemaakt of geworden dat op het moment dat de verdachte aangever beet sprake was van een dusdanige vorm van geweld of een dusdanige dreiging van aangever tegen de verdachte dat de noodzakelijke verdediging van de verdachte daartegen geboden was.

Strafmotivering

Het hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de aard en ernst van de feiten, de omstandigheden waaronder de feiten zijn begaan en de persoon van verdachte. Daarbij heeft het hof in het bijzonder het navolgende in aanmerking genomen.

Toepassing van wetsartikelen

Het hof heeft gelet op de artikelen 14a, 14b, 14c, 23, 24, 24c, 57, 300 en 350 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze artikelen golden ten tijde van het bewezen verklaarde.

De uitspraak

HET HOF,

RECHT DOENDE OP HET HOGER BEROEP: