Belastingrecht
Belasting van personenauto's en motorrijwielen; art. 8, lid 4, Uitvoeringsregeling belasting van…
Hoge Raad, 13 november 2026
ECLI:NL:HR:2026:1761 · Hoge Raad · 13 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/hoge-raad/bestuursrecht/belastingrecht/cassatie/ecli-nl-hr-2026-1761
Zaakgegevens
Op 13 november 2026 heeft de Hoge Raad in cassatie uitspraak gedaan in een zaak over belastingrecht.
- Instantie
- Hoge RaadHoge RaadDe hoogste rechter van Nederland in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Hij beoordeelt zaken in cassatie.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 13 november 2026
- Datum publicatie
- 29 oktober 2026
- Zaaknummer
- 25/00624
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Belastingrecht
- Procedure
- CassatieCassatieHet laatste rechtsmiddel: de Hoge Raad beoordeelt alleen of het recht goed is toegepast en of de uitspraak voldoende is gemotiveerd. De feiten staan dan vast.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:HR:2026:1761
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Belasting van personenauto's en motorrijwielen; art. 8, lid 4, Uitvoeringsregeling belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992 in samenhang gelezen met onderdeel 3.5 (tekst 2020) van bijlage I bij die regeling; art. 110 VWEU; personenauto met meer dan normale gebruiksschade; vaststelling effect van schade op afschrijving; diverse klachten over schending van het Unierecht.
Procesgang
Gerechtshof Den Haag · 16 januari 2025
ECLI:NL:GHDHA:2025:494Hoge Raad · 13 november 2026deze uitspraak
ECLI:NL:HR:2026:1761
Uitspraak
HOGE RAAD DER NEDERLANDEN
BELASTINGKAMER
Nummer 25/00624
Datum 13 november 2026
ARREST
in de zaak van
[X] (hierna: belanghebbende)
tegen
1. de STAATSSECRETARIS VAN FINANCIËN
2. de STAAT (de MINISTER VAN JUSTITIE EN VEILIGHEID)
op het beroep in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Den Haag van 16 januari 2025, nr. BK-23/902, op het hoger beroep van belanghebbende tegen een uitspraak van de Rechtbank Den Haag (nr. SGR 22/4068) betreffende een aan belanghebbende opgelegde naheffingsaanslag in de belasting van personenauto's en motorrijwielen.
1 Geding in cassatie
Belanghebbende, vertegenwoordigd door A.F.M.J. Verhoeven, heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
Zowel de Staatssecretaris, vertegenwoordigd door [P1], als de Staat, vertegenwoordigd door [P2], heeft een verweerschrift ingediend.
Belanghebbende heeft een conclusie van repliek ingediend.
2 Beoordeling van de middelen
Verenigbaarheid van de Nederlandse regeling inzake proceskostenvergoeding in het bestuursrecht met het Unierecht
Middel I ten dele en middel II richten zich tegen de hoogte van de door het Hof aan belanghebbende toegekende vergoedingen van kosten van de in deze procedure beroepsmatig verleende rechtsbijstand ter zake van de behandeling van het bezwaar, het beroep respectievelijk het hoger beroep. Deze middelen betogen dat de regeling voor het vergoeden van kosten van beroepsmatig verleende rechtsbijstand, zoals uitgewerkt in het Besluit proceskosten bestuursrecht, in strijd is met het Unierecht en ook dat belanghebbende – vanwege gekwalificeerde schendingen van het Unierecht die volgens deze middelen hebben plaatsgevonden – aan het Unierecht rechtstreeks het recht kan ontlenen op een volledige vergoeding van kosten van de in deze procedure beroepsmatig verleende rechtsbijstand.
De Hoge Raad heeft de klachten beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van de uitspraak van het Hof. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Op de gronden die zijn vermeld in de rechtsoverwegingen 4.8.1 tot en met 4.12.5 van het arrest van de Hoge Raad van 17 juli 2026, ECLI:NL:HR:2026:1244, ziet de Hoge Raad wat dit geschilpunt betreft geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen.
Hoogte van de vergoeding van immateriële schade bij overschrijding van de redelijke termijn
Het Hof heeft belanghebbende een schadevergoeding toegekend omdat de termijn van twee jaar die volgens de door de Hoge Raad gegeven uitgangspunten als redelijk wordt beschouwd voor het behandelen van een zaak in de fase van eerste aanleg, was overschreden met zes maanden. De in verband daarmee toe te kennen vergoeding van immateriële schade heeft het Hof vastgesteld op € 500.
Middel I voor het overige betoogt dat op grond van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie bij overschrijding van de redelijke termijn van berechting zonder meer aanspraak kan worden gemaakt op een hoger bedrag aan vergoeding van immateriële schade dan het door het Hof toegekende bedrag, dat is gebaseerd op een vergoeding van € 500 per half jaar of een gedeelte daarvan waarmee die redelijke termijn is overschreden.
De Hoge Raad heeft de klachten beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van de uitspraak van het Hof. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Op de gronden die zijn vermeld in de rechtsoverwegingen 2.3.2 tot en met 2.4.6 van het arrest van de Hoge Raad van 18 september 2026, ECLI:NL:HR:2026:1415, ziet de Hoge Raad wat dit geschilpunt betreft geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen.
Eerbiediging van de rechten van de verdediging
Middel IV bestrijdt het oordeel van het Hof dat de Inspecteur ten aanzien van belanghebbende niet het Unierechtelijke verdedigingsbeginsel heeft geschonden. Aan dat oordeel heeft het Hof ten grondslag gelegd het – in cassatie niet bestreden – feit dat belanghebbende in de fase voorafgaand aan het opleggen van de naheffingsaanslag naar behoren is uitgenodigd voor een gesprek, maar daarvan geen gebruik heeft gemaakt. Het middel steunt op de opvatting dat het in het Unierecht verankerde recht van eenieder om te worden gehoord voordat een besluit wordt genomen dat zijn belangen op nadelige wijze kan beïnvloeden, betekent dat het bestuursorgaan niet eerder mag beslissen dan nadat de belanghebbende zijn zienswijze mondeling naar voren heeft gebracht. Het middel klaagt erover dat de Hoge Raad bij het arrest van 22 maart 2019, ECLI:NL:HR:2019:393, deze opvatting heeft verworpen zonder het stellen van een prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie van de Europese Unie of dat oordeel in overeenstemming is met het recht van de Unie.
De Hoge Raad heeft de klachten beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van de uitspraak van het Hof. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Op de gronden die zijn vermeld in de rechtsoverwegingen 2.6.1 tot en met 2.6.4 van het arrest van de Hoge Raad van 18 september 2026, ECLI:NL:HR:2026:1494, ziet de Hoge Raad wat dit geschilpunt betreft geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen.
Verenigbaarheid van toepassing van de artikelen 19 en 20 AWR met artikel 110 VWEU op de markt van tweedehands motorvoertuigen
Middel V klaagt over het oordeel van het Hof dat het Unierecht zich niet ertegen verzet dat indien eenmaal het belastbare feit van registratie van een vanuit een andere lidstaat naar Nederland overgebracht tweedehands motorvoertuig heeft plaatsgevonden, naheffing op de voet van artikel 20 AWR plaatsvindt.
De Hoge Raad heeft de klachten beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van de uitspraak van het Hof. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Op de gronden die zijn vermeld in rechtsoverwegingen 4.2 tot en met 4.4 van het arrest van de Hoge Raad van 17 juli 2026, ECLI:NL:HR:2026:1244, ziet de Hoge Raad wat dit geschilpunt betreft geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen.
Bevoegdheid van de nationale rechter om het Unierecht uit te leggen en toe te passen
Middel VI klaagt over het oordeel van het Hof dat het bevoegd is het Unierecht uit te leggen en toe te passen en over het oordeel van het Hof dat het niet verplicht is om in deze zaak waarin vragen over de uitlegging van Unierecht aan de orde zijn, prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie voor te leggen, ook niet als belanghebbende daarom verzoekt.
De Hoge Raad heeft de klachten beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van de uitspraak van het Hof. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Op de gronden die zijn vermeld in rechtsoverwegingen 3.7.2 en 3.7.3 van het arrest van de Hoge Raad van 12 juni 2026, ECLI:NL:HR:2026:915, ziet de Hoge Raad wat dit geschilpunt betreft geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen.
Betaling van vaste griffierechten als voorwaarde voor het verkrijgen van toegang tot de rechter
Middel VII klaagt over het oordeel van het Hof dat de wijze waarop in belastingzaken griffierechten worden geheven (te weten: vooraf) alsook de hoogte van die griffierechten niet in strijd is met het Unierecht.
De Hoge Raad heeft de klachten beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van de uitspraak van het Hof. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Op de gronden die zijn vermeld in rechtsoverwegingen 3.1.1 tot en met 3.4 van het arrest van de Hoge Raad van 12 juni 2026, ECLI:NL:HR:2026:915, ziet de Hoge Raad wat dit geschilpunt betreft geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen.
Verenigbaarheid van het bepaalde in onderdeel 3.5 van Bijlage I bij de Uitvoeringsregeling belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992 (tekst 2020) met het Unierecht
Met het oog op toepassing van artikel 10, leden 1 en 2, van de Wet op de belasting van personenauto’s en motorrijwielen (tekst 2020; hierna: de Wet) heeft de Rechtbank voor het vaststellen van de handelsinkoopwaarde van de gebruikte personenauto waarop de onderhavige naheffingsaanslag in de belasting van personenauto's en motorrijwielen (hierna: bpm) betrekking heeft, die personenauto aangemerkt als een personenauto met meer dan normale gebruiksschade zoals bedoeld in artikel 10, lid 8, letter a, van de Wet in samenhang gelezen met artikel 2, aanhef en letter c, van de Wet.
De Rechtbank heeft vastgesteld dat de dienst Domeinen Roerende Zaken na onderzoek van de personenauto het schadebedrag, bestaande uit de kosten van herstel van de hiervoor bedoelde schade, heeft geraamd op € 4.953. De Rechtbank heeft vervolgens, met toepassing van de in artikel 8, lid 4, letter b, van de Uitvoeringsregeling belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992 (hierna: de Uitvoeringsregeling), in samenhang gelezen met onderdeel 3.5 van Bijlage I bij de Uitvoeringsregeling (tekst 2020) opgenomen regeling, van dat schadebedrag 72 procent (dus € 3.566) als waardevermindering in aftrek gebracht op de handelsinkoopwaarde van een gelijksoortige, in Nederland geregistreerde personenauto in onbeschadigde staat om de in artikel 10, lid 2, van de Wet bedoelde afschrijving te berekenen teneinde de volgens artikel 10, lid 1, van de Wet verschuldigde bpm vast te stellen.
De hiervoor in 2.7.1 bedoelde, in onderdeel 3.5 van Bijlage I bij de Uitvoeringsregeling neergelegde regeling is ingevoerd met ingang 1 januari 2015. Dit onderdeel 3.5 luidde in het onderhavige jaar (2020) als volgt:
“De waardevermindering als gevolg van schade aan het te taxeren motorrijtuig ten opzichte van de vastgestelde waarde op basis van de referentiemotorrijtuig wordt vastgesteld door het schadebedrag te vermenigvuldigen met 72%. Indien de taxateur van mening is dat de waardevermindering voor het te taxeren motorrijtuig hoger is dan de vastgestelde norm wordt dit gemotiveerd aangegeven gestaafd met deugdelijke schadecalculatie en beeldmateriaal.”
Het Hof heeft geoordeeld dat deze regeling niet in strijd is met het Unierecht. Het percentage van 72 is volgens het Hof te beschouwen als een gemiddelde, gebaseerd op onderzoek naar de invloed van schade op de handelswaarde van voertuigen. Het is, aldus het Hof onder verwijzing naar de arresten van de Hoge Raad van 21 september 2018, ECLI:NL:HR:2018:1695, en van 17 januari 2020, ECLI:NL:HR:2020:63, aan belanghebbende te onderbouwen dat 100 procent van het hiervoor in 2.7.1 bedoelde schadebedrag als waardevermindering in aanmerking moet worden genomen, en dat heeft belanghebbende niet gedaan.
Middel VIII is gericht tegen de hiervoor in 2.7.2 weergegeven oordelen van het Hof. Het betoogt dat uit de rechtspraak van het Hof van Justitie over artikel 110 VWEU volgt dat voor een uit een andere lidstaat afkomstig gebruikt motorvoertuig met meer dan normale gebruiksschade de waardevermindering als gevolg van die schade in alle gevallen moet worden gesteld op 100 procent van het schadebedrag, aangezien dit schadebedrag de reële waardevermindering is ten opzichte van de gelijksoortige binnenlands geregistreerde personenauto in onbeschadigde staat.
Bij de behandeling van middel VIII stelt de Hoge Raad het volgende voorop.
Het in artikel 110 VWEU neergelegde discriminatieverbod brengt mee dat de heffing van bpm ter zake van een uit een andere lidstaat afkomstige gebruikte personenauto niet hoger mag zijn dan het restbedrag aan bpm dat is vervat in de waarde van een gelijksoortige gebruikte personenauto die al in het binnenland is geregistreerd. Daarom moet bij de heffing van bpm ter zake van een uit een andere lidstaat afkomstige gebruikte personenauto een reële waardedaling in aanmerking worden genomen, dan wel moet een waarde worden geschat die de werkelijke waarde zeer sterk benadert.
Dit een en ander geldt onverminderd bij de heffing van bpm ter zake van een uit een andere lidstaat afkomstige gebruikte personenauto met beschadigingen die niet kunnen worden beschouwd als sporen van normaal gebruik (hierna: schadeauto). Bij toepassing van de in artikel 10, lid 8, van de Wet bedoelde taxatiemethode mag die waardeschatting plaatsvinden door de handelsinkoopwaarde van een vergelijkbare personenauto zonder beschadigingen (hierna: het referentievoertuig), zoals deze volgt uit een in de handel algemeen toegepaste koerslijst, te verminderen met de geschatte waardevermindering die redelijkerwijs aan de beschadigingen is toe te rekenen.
Een redelijke verdeling van de bewijslast brengt mee dat de belastingplichtige die stelt recht te hebben op een vermindering van belasting, de daarvoor benodigde feiten moet stellen en bij betwisting aannemelijk moet maken. De belastingplichtige die bij het vaststellen van de vermindering van bpm uitgaat van de handelsinkoopwaarde uit een koerslijst en stelt dat die handelsinkoopwaarde moet worden verminderd vanwege – niet in deze koerslijst verwerkte – beschadigingen aan de te registreren personenauto, draagt bij betwisting dan ook de last te bewijzen dat, en in hoeverre beschadigingen een waardedaling ten opzichte van de uit die koerslijst volgende waarde tot gevolg hebben. In dit verband verdient opmerking dat de belastingplichtige voldoende gelegenheid moet worden geboden het van hem gevraagde bewijs te leveren.
Met betrekking tot de schatting van de waardedaling die voor de heffing van bpm redelijkerwijs aan beschadigingen van een schadeauto is toe te rekenen, moeten alle voor die schatting van belang zijnde factoren worden meegewogen. Als de waardeschatting plaatsvindt op de hiervoor in 2.8.2, laatste volzin, bedoelde wijze geldt dat het waardedrukkende effect van beschadigingen als gevolg van normaal gebruik al is verdisconteerd in de handelsinkoopwaarde van het referentievoertuig zoals die in de koerslijst is vermeld. Kosten die zien op herstel van (onder)delen van de schadeauto die louter beschadigingen als gevolg van normaal gebruik vertonen, mogen in zo’n geval dus niet als waardeverminderende factor in aanmerking worden genomen.
Ook geldt dat de kosten van het herstellen van (onder)delen van de schadeauto die beschadigingen vertonen die niet alleen aan normaal gebruik zijn toe te rekenen, niet zonder meer leiden tot een waardedaling die even groot is als het bedrag van die kosten. Dit komt mede doordat in het kader van het herstellen van dergelijke (onder)delen onvermijdelijk ook de beschadigingen aan die (onder)delen als gevolg van normaal gebruik verdwijnen.
Hetgeen hiervoor in 2.8.4 is overwogen, brengt mee dat bij de waardeschatting van een schadeauto in elk geval gecalculeerde herstelkosten moeten worden geëlimineerd die betrekking hebben op het herstel van (onder)delen met louter beschadigingen als gevolg van normaal gebruik. Bovendien moet wat betreft de overige gecalculeerde herstelkosten, die dus betrekking hebben op (onder)delen van de schadeauto die beschadigingen vertonen die niet alleen aan normaal gebruik zijn toe te rekenen, ermee rekening worden gehouden dat door het herstel van die (onder)delen ook de beschadigingen verdwijnen die een gevolg zijn van normaal gebruik.
Uit hetgeen hiervoor in 2.8.4 en 2.8.5 is overwogen, volgt dat de belastingplichtige bij betwisting de last draagt te bewijzen (i) dat (onder)delen van een te registreren schadeauto beschadigingen vertonen die een waardedaling ten opzichte van de handelsinkoopwaarde van het referentievoertuig rechtvaardigen, en (ii) hoe groot die waardedaling is.
Gelet op hetgeen hiervoor in 2.8.3 tot en met 2.8.6 is overwogen, faalt de stelling van middel VIII dat voor alle uit andere lidstaten afkomstige tweedehands motorvoertuigen met meer dan normale gebruiksschade moet gelden dat 100 procent van de gecalculeerde kosten van herstel van die schade in aanmerking moet worden genomen als (bij benadering) reële waardedaling als gevolg van schade.
De Hoge Raad ziet in het betoog van middel VIII geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen over de verenigbaarheid met artikel 110 VWEU van de in artikel 8, lid 4, letter b, van de Uitvoeringsregeling in samenhang gelezen met onderdeel 3.5 van Bijlage I bij de Uitvoeringsregeling opgenomen regeling.
Met de in onderdeel 3.5 van Bijlage I bij de Uitvoeringsregeling neergelegde regeling, zoals hiervoor in 2.7.2 weergegeven, heeft de regelgever een praktische regel gegeven om de werkelijke handelsinkoopwaarde van een motorvoertuig met schade zo veel mogelijk te doen benaderen, dit ter vermijding van in veel gevallen een voor zowel de belastingplichtige als de belastingdienst uitvoerig en daardoor tijdrovend en kostbaar onderzoek. De regelgever heeft het waardeverminderende effect van meer dan normale gebruiksschade gesteld op 72 procent van de gecalculeerde kosten voor het herstellen van (onder)delen van personenauto’s met beschadigingen die niet alleen aan normaal gebruik zijn toe te rekenen. Dit betekent dat iedere belastingplichtige – zonder nadere bewijsvoering – 72 procent van de gecalculeerde kosten in aanmerking mag nemen als bij benadering reële waardedaling van de desbetreffende schadeauto.
Indien de belastingplichtige een hoger percentage dan 72 van de gecalculeerde kosten in aanmerking wil nemen, heeft de regelgever willen vasthouden aan de hiervoor in 2.8.6 bedoelde bewijslastverdeling en moet die belastingplichtige de reële waardedaling als gevolg van schade voor het gehele bedrag van de gecalculeerde kosten staven met een deugdelijke schadecalculatie en beeldmateriaal.
Het recht van de Unie bevat geen regels over de verdeling van de bewijslast met betrekking tot de waardeschatting van een te registreren schadeauto. De regels omtrent bewijslast en bewijslastverdeling zijn daarom een aangelegenheid van het interne recht van elke lidstaat, mits deze regels de doeltreffendheid van het Unierecht niet aantasten. Er bestaat redelijkerwijs geen ruimte voor twijfel dat artikel 110 VWEU de lidstaten de ruimte laat om een praktische wettelijke regeling als de hiervoor in 2.7.2 bedoelde regeling toe te passen, aangezien deze regeling strookt met de door het Hof van Justitie in zijn rechtspraak gestelde voorwaarde dat voor de heffing van bpm een reële waardedaling in aanmerking moet worden genomen, dan wel een waarde moet worden geschat die de werkelijke waarde zeer sterk benadert, en bovendien deze regeling de belastingplichtige de mogelijkheid biedt om de werkelijke waardevermindering vast te stellen aan de hand van een deskundig onderzoek, met dien verstande dat ook die extra kosten voor rekening van de belastingplichtige komen.
Overige klachten
De Hoge Raad heeft ook de overige klachten over de uitspraak van het Hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat ook deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Hierbij verdient opmerking dat wat betreft deze overige klachten het Unierecht niet relevant is voor de beslechting van het geschil in cassatie, dan wel voor zover het Unierecht dat wel is, al in voorgaande rechtsoverwegingen van dit arrest is uiteengezet waarom de Hoge Raad afziet van het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie.
3 Proceskosten
De Hoge Raad ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
4 Beslissing
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond.
Dit arrest is gewezen door de vice-president M.E. van Hilten als voorzitter, en de raadsheren E.N. Punt en M.A. Fierstra, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier E. Cichowski, en in het openbaar uitgesproken op 13 november 2026.