Belastingrecht
Belasting van personenauto’s en motorrijwielen; proceskostenvergoeding voor verschijnen ter zitting bij…
Hoge Raad, 6 november 2026
ECLI:NL:HR:2026:1821 · Hoge Raad · 6 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/hoge-raad/bestuursrecht/belastingrecht/cassatie/ecli-nl-hr-2026-1821
Zaakgegevens
Op 6 november 2026 heeft de Hoge Raad in cassatie uitspraak gedaan in een zaak over belastingrecht.
- Instantie
- Hoge RaadHoge RaadDe hoogste rechter van Nederland in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Hij beoordeelt zaken in cassatie.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 6 november 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- 25/01312
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Belastingrecht
- Procedure
- CassatieCassatieHet laatste rechtsmiddel: de Hoge Raad beoordeelt alleen of het recht goed is toegepast en of de uitspraak voldoende is gemotiveerd. De feiten staan dan vast.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:HR:2026:1821
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Belasting van personenauto’s en motorrijwielen; proceskostenvergoeding voor verschijnen ter zitting bij principaal en incidenteel hoger beroep; diverse klachten over schending van Unierecht; geen aanleiding voor stellen van prejudiciële vragen aan Hof van Justitie.
Procesgang
Gerechtshof Amsterdam · 4 maart 2025
ECLI:NL:GHAMS:2025:638Hoge Raad · 6 november 2026deze uitspraak
ECLI:NL:HR:2026:1821
Uitspraak
HOGE RAAD DER NEDERLANDEN
BELASTINGKAMER
Nummer 25/01312
Datum 6 november 2026
ARREST
in de zaak van
[X] (hierna: belanghebbende)
tegen
1. de STAATSSECRETARIS VAN FINANCIËN
2. de STAAT (de MINISTER VAN JUSTITIE EN VEILIGHEID)
op het beroep in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 4 maart 2025, nr. 23/843, op het hoger beroep van belanghebbende en het incidentele hoger beroep van de Inspecteur tegen een uitspraak van de Rechtbank Noord-Holland (nr. HAA 21/4562) betreffende een aan belanghebbende opgelegde naheffingsaanslag in de belasting van personenauto's en motorrijwielen en de daarbij gegeven beschikking inzake belastingrente.
1 Geding in cassatie
Belanghebbende, vertegenwoordigd door A.F.M.J. Verhoeven, heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
Zowel de Staatssecretaris, vertegenwoordigd door [P], als de Staat, vertegenwoordigd door S.J.H. van der Poel, heeft een verweerschrift ingediend.
Belanghebbende heeft een conclusie van repliek ingediend.
2 Beoordeling van de middelen
Toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht ter zake van het verschijnen ter zitting voor behandeling van een principaal beroep en een incidenteel beroep
Middel I richt zich tegen de hoogte van de door het Hof aan belanghebbende toegekende vergoeding van kosten van de in de hogerberoepsprocedure beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Het middel betoogt dat het Hof bij het vaststellen van die vergoeding ter zake van het ongegrond verklaren van het incidentele hoger beroep van de Inspecteur ten onrechte niet een punt in aanmerking heeft genomen voor het verschijnen van de gemachtigde van belanghebbende ter zitting van het Hof in het incidentele hoger beroep.
Uit de uitspraak van het Hof blijkt dat voor deze zaak één onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden met het oog op behandeling van zowel het door belanghebbende ingestelde hoger beroep als het door de Inspecteur ingestelde incidentele hoger beroep. In een dergelijk geval wordt één proceshandeling verricht.
Uit de uitspraak van het Hof blijkt dat het Hof bij de berekening van de proceskostenvergoeding ter zake van het gegrond verklaarde hoger beroep van belanghebbende een punt heeft toegekend voor het verschijnen van de gemachtigde van belanghebbende ter zitting van het Hof. Dan is er geen grond om voor het bijwonen van die zitting nogmaals een punt toe te kennen bij het vaststellen van de proceskostenvergoeding ter zake van het incidentele hoger beroep. Het middel faalt.
Stelplicht en bewijslast in geval aanspraak wordt gemaakt op een vermindering van belasting van personenauto's en motorrijwielen
Middel II richt zich tegen het oordeel van het Hof dat een belastingplichtige die stelt recht te hebben op een vermindering van belasting van personenauto's en motorrijwielen, de daarvoor benodigde feiten moet stellen en bij betwisting aannemelijk moet maken. Volgens het middel is die bewijslast(verdeling) in strijd met artikel 110 VWEU.
De Hoge Raad heeft de klachten beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van de uitspraak van het Hof. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Op de gronden die zijn vermeld in de rechtsoverweging 3.2.6 van het arrest van de Hoge Raad van 20 mei 2022, ECLI:NL:HR:2022:640, ziet de Hoge Raad wat dit geschilpunt betreft geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen.
Bevoegdheid van de nationale rechter om het Unierecht uit te leggen en toe te passen
Middel III en middel IV klagen over het oordeel van het Hof dat het bevoegd is het Unierecht uit te leggen en toe te passen en over het oordeel van het Hof dat het niet verplicht is om in deze zaak waarin vragen over de uitlegging van Unierecht aan de orde zijn, prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie voor te leggen, ook niet als belanghebbende daarom verzoekt.
De Hoge Raad heeft de klachten beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van de uitspraak van het Hof. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Op de gronden die zijn vermeld in rechtsoverwegingen 3.7.2 en 3.7.3 van het arrest van de Hoge Raad van 12 juni 2026, ECLI:NL:HR:2026:915, ziet de Hoge Raad wat dit geschilpunt betreft geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen.
Verenigbaarheid van toepassing van artikel 20 AWR met artikel 110 VWEU op de markt van tweedehands motorvoertuigen
Middel V klaagt over het oordeel van het Hof dat het Unierecht zich niet ertegen verzet dat indien eenmaal het belastbare feit van registratie van een vanuit een andere lidstaat naar Nederland overgebracht tweedehands motorvoertuig heeft plaatsgevonden, naheffing op de voet van artikel 20 AWR plaatsvindt.
De Hoge Raad heeft de klachten beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van de uitspraak van het Hof. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Op de gronden die zijn vermeld in rechtsoverwegingen 4.2 tot en met 4.4.4 van het arrest van de Hoge Raad van 17 juli 2026, ECLI:NL:HR:2026:1244, ziet de Hoge Raad wat dit geschilpunt betreft geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen.
Eerbiediging van de rechten van de verdediging
Middel VI bestrijdt het oordeel van het Hof dat de Inspecteur ten aanzien van belanghebbende niet het Unierechtelijke verdedigingsbeginsel heeft geschonden. Aan dat oordeel heeft het Hof ten grondslag gelegd het – in cassatie niet bestreden – feit dat belanghebbende in de fase voorafgaand aan het opleggen van de naheffingsaanslag naar behoren is uitgenodigd voor een gesprek, maar daarvan geen gebruik heeft gemaakt. Het middel steunt op de opvatting dat het in het Unierecht verankerde recht van eenieder om te worden gehoord voordat een besluit wordt genomen dat zijn belangen op nadelige wijze kan beïnvloeden, betekent dat het bestuursorgaan niet eerder mag beslissen dan nadat de belanghebbende zijn zienswijze mondeling naar voren heeft gebracht. Het middel klaagt erover dat de Hoge Raad bij het arrest van 22 maart 2019, ECLI:NL:HR:2019:393, deze opvatting heeft verworpen zonder het stellen van een prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie van de Europese Unie of dat oordeel in overeenstemming is met het recht van de Unie.
De Hoge Raad heeft de klachten beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van de uitspraak van het Hof. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Op de gronden die zijn vermeld in de rechtsoverwegingen 2.6.1 tot en met 2.6.4 van het arrest van de Hoge Raad van 18 september 2026, ECLI:NL:HR:2026:1494, ziet de Hoge Raad wat dit geschilpunt betreft geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen.
Verenigbaarheid van de Nederlandse regeling inzake proceskostenvergoeding in het bestuursrecht met het Unierecht
Middel IX richt zich tegen de hoogte van de door het Hof aan belanghebbende toegekende vergoedingen van kosten van de in deze procedure beroepsmatig verleende rechtsbijstand ter zake van de behandeling van het hoger beroep. Het middel betoogt dat de regeling voor het vergoeden van kosten van beroepsmatig verleende rechtsbijstand, zoals uitgewerkt in het Besluit proceskosten bestuursrecht, in strijd is met het Unierecht en ook dat belanghebbende – vanwege gekwalificeerde schendingen van het Unierecht die volgens dit middel hebben plaatsgevonden – aan het Unierecht rechtstreeks het recht kan ontlenen op een volledige vergoeding van kosten van de in deze procedure beroepsmatig verleende rechtsbijstand.
De Hoge Raad heeft de klachten beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van de uitspraak van het Hof. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Op de gronden die zijn vermeld in de rechtsoverwegingen 4.8.1 tot en met 4.12.5 van het arrest van de Hoge Raad van 17 juli 2026, ECLI:NL:HR:2026:1244, ziet de Hoge Raad wat dit geschilpunt betreft geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen.
Overige klachten
De Hoge Raad heeft ook de overige klachten over de uitspraak van het Hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat ook deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
Hierbij verdient opmerking dat wat betreft deze overige klachten het Unierecht niet relevant is voor de beslechting van het geschil in cassatie, dan wel voor zover het Unierecht dat wel is, al in voorgaande rechtsoverwegingen van dit arrest is uiteengezet waarom de Hoge Raad afziet van het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie.
3 Proceskosten
De Hoge Raad ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
4 Beslissing
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond.
Dit arrest is gewezen door de vice-president M.E. van Hilten als voorzitter, en de raadsheren E.N. Punt en M.A. Fierstra, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier E. Cichowski, en in het openbaar uitgesproken op 6 november 2026.